Kardeş Candır

Unutmayayım diye

Tarihe not:
-Geçenlerde eline kalemle 80 yazmış, "oğlum bu ne? " dediğimde aldığım cevep beni dumur etti.
Neymiş " 80 yıl sonra bir araba yapacakmış" da unutmamak için eline çizmiş.

-Yaşlanmak istemiyormuş, dede olmak istemiyormuş baba da olmak istemiyormuş. Çünkü ölmek istemiyormuş :((  (bu aralar beni en çok üzen söylemi bu. Benim de yaşlanmamı istemiyormuş.)

-" Anne hani ben senin karnındaydım ya , işte ben senin karnındayken seni çok özlüyordum. "

- "Anne ben kendimi çok seviyorum bide seni seviyorum bi de elif'i bi de babamı bi de .... liste uzayıp gidiyor"

-" Anne tatildeken okul arkadaşlarımı bize gelse keşke. Keşke 4 yaşları da çağırsak bi de 6 yaşları. Bi de öğretmenlerimi ama 2 yaşlar gelmesin onlar çok küçükler."


Uzun zamandan sonra ısınma turu postu olsun.
Sevgiler

Ankara

Kısa Kısa

 

Herşey 29 Ekim kutlamalarıyla başladı. Sabah erkenden tören geçidine gittik. 





 

 

Elif'im de Gazihanım'da coşkuyla ve ilgiyle geçitteki öğrencileri seyretti. Ailecek alkışladık.

 

 

Akşam 29 Ekim yürüyüşüne gittik. Allahım ben böyle kalabalık böyle coşku görmedim. 7'den 77'ye derler ya yok yok   kundakta ki bebelerden tutunda bastonlu amca ve teyzelere kadar herkes oradaydı. Marşları tüm ruhumuzla sesimizin çıkabileceği son volümüne kadar büyük bir şevkle söyledik.

Gazihan  o hafta sürekli " anne Atatürk nerde?, Anıtkabir demi?, Anıtkabir nerde " gibi soruları sıkça sormaya başlayınca ve 10 Kasım da çok yaklaşınca çoluk çombalak Ankara yollarına düştüm.

10 Kasım günü yüzbinlerin içinde bizde vardık. Heyecandan tüylerim diken diken oldu. Hayatımda böyle kalabalık görmedim. Ne müthiş bir duyguydu anlatması gerçekten zor.

O gün Atamız'ı sadece uzaktan ziyaret edebildik.

 

Birkaç gün sonra tekrar ziyaret gittik. Böylece Elif de Gazihan da ilk defa Anıtkabir'i ziyaret etmiş oldular. Elif'im henüz birşeyden anlamasa da Gazihan'ım çok bilinçliydi. Özellikle müze bölümü onu çok etkiledi. İlgiyle inceledi. Sorular sordu.

 Ankara gezimizin diğer bir bölümünde ise arkadaşlarla buluştuk. Başak'cım bizi bir akşam evine davet etti. Gebedaş'ım sevgili Şenay'da gelince çok güzel bir akşam geçirdik. Elif kızım gündüz pek uykusunu alamadığı için Başak'lara götürmemiştim. Güneş kızla tanışamadığına çok üzüldüm. İnşallah bir başka sefere.

Çocuklar artık büyümüşler dediğimiz tablolar gösterdiler bize. Aşağıda ki boyama aktivitesi de onlardan biriydi. Herkes küçük birer ressam edasında kavgasız gürültüsüz ahenk içinde resim yaptılar.

 

Bizde hem sohbet ettik hemde onları seyrettik.
Onun dışında da bol bol Ankara'yı gezdik. 2 çocukla eşim olmadan arabayla gelmek deli cesareti de olsa büyük bir ustalıkla üstesinden geldim. Tabi annemi de götürdüğümü söylemeden edemeyeceğim. O kadar da deli değilim yani :))
Çocuklar yolculuk da beni hiç üzmediler. Zaten yolun yarısından sonra hep uyudular. Böylece Elif ilk uzun yolculuğuna çıkmış oldu.

Güzel bir geziden sonra yuvamıza döndük. ve koşturmaca hayata kaldığımız yerden devam ediyoruz. Zaman'ın hızından ve hayatın yoğunluğundan pek blog yazmaya fırsatım olmadığı için bir tarafım buruk. Keşke aklımızdan geçenleri anında yazıya döken birşeyler olsa.
Neyse işte bizden haberler bunlar.
Sağlıkla kalın.
 

Çocuktan Al Haberi

Yeni kreş döneminin başlaması, havaların bi öyle bi böyle olmasından dolayı haftasonu bir öksürük musallat oldu oğluma. Daha çok gıcık öksürük tarzında ve geceleri hortlayan bir öksürük.

Doktorumuz genelde Sekrol verir ama sekrol'ün kesmeyeceğini düşündüğüm ve rahat uyumasını istediğim için Antibeksin verdim oğluşa. 

Uyku arasında "anne hangi şurubu içiriyorsun" diye sordu."Kirazlı şurup annecim" dedim. Usulca içti ve yattı. 20 dakika sonra öksürüksüz, deliksiz bir uyku uyudu.

Sabah uyanmasına yakın tekrar öksürük baş gösterdi. Kreş'e bıraktıktan sonra öğlene doğru dr'dan randevu aldım.

Doktorumuz neyi olduğunu söylediğinde durumu izah ettim. Bir ilaç verip vermediğimi sordu. Bende küçük beyza bir yalan söyledim. :) Hay dilime eşek arısı sokaydı da....

Gece uykusunda çok öksürünce Sekrol verdim dedim. Demez olaydım.
Hemen akabinde Gazihan " anne sen bana sekrol vermedin , kirazlı şurup verdinnnnnnn"
Bense maymuna dönen anne moduna geçtim hemen. Beyaz yalan üstüne beyaz yalan söyledim. "Annecim kirazlı sekrol verdim işte" bu arada doktorumuza da bi göz işareti yapmayı unutmadım.

Utanıyorummmm, tamam suçluyum.

Ben dersimi aldım. Beyaz yalan falan YOK.

Gazihan 4 Yaşında

4 koca yıl. Düşününce aklım almıyor gerçekten. Kendi kendime " 4 yaşımda oğlum var " dediğim zaman bile tuhafıma gidiyor. Ama her ne kadar çooook uzak gözükse bile  bir bakmışım ki 14 - 24 ve hatta 40 oluverecek. İnşallah o günleri görebiliriz.

Ebeveynlern en büyük arzuları olan; mürtvetlerini görmek istemelerini şimdi şİmdi anlıyorum.

Ay neyse duygusalım işte.

Tatlı ve akılda kalması gereken şeylerden bahsetmek istiyorum.



 

• Soyut-somut kavramı henüz oluşmadığı için gülüyoruz bu günlerde.

Ben: "ayyy Gazihan, gülmekten öldürdün oğlum sen beni"
Gazihan: " Anne ölmek çok kötü bişey, bi daha gülme"

Ben: (annemle herhangi bi sohbet esnasında) " elimi ayağımı nereye koyacağımı bilemedim"
Gazihan : ( oyun oynuyorken kulaklar bizdeymiş) " Koltuğa koy elini ayağını anne" :))
Akabinde  " Sen oyun oynamıyormuydun Gazihan, kulağın bizdeymiş"
Gazihan " Hayıııır, bak kulaklarım bende"

• Bilimsel konulara girip çıkıyoruz.

Bir gün "popo" kelimesinin ayıp olduğunu söyleyen annesine şöyle der : " Popo bir organdır anne, popomuz olmasaydı bacaklarımızı nereye takacaklardı?"  (Kreş'in faydaları)

... Ve bunun gibi gün içinde bir sürü komik dialog yaşıyoruz. Anında yazmazsam uçup gidiyor tabi ki.  Anında yazmaya vaktim de olmadığı için aklımda kalanlar bunlar :)

İyi ki doğurmuşum seni annemmmmm. Seni ne kadar sevdiğimi anlatmaya satırlar yetmez. İyi ki varsın.

Tarihe dipnot: 4 yaş itibari ile 112 cm  ve 20 kg.