En Acı İlk

Zor bir yazı olacak benim için. Çünkü acımız hala çok taze. Kafamda yazacak o kadar çok şey biriktiki onları yazabilmem için önce bu zor yazıyı yazmam gerekiyordu.

Hiç düşüneniniz oldu mu "Gazihan adı nereden geldi" diye bilemiyorum ama yazımın konusu tamda bu soruda başlıyor.

Hamile kaldığımı öğrendiğimiz ilk günden beri hep bir kız çocuğum olsun istemiştim. Ya erkekse korkusu ile 19. haftaya kadar cinsiyetini öğrenmek istemedim. Bana kalırsa doğuma kadar öğrenmeyecektim ama kendileri ben buradayım dedi. Kayınpederim ise şiddetle erkek torun istiyordu. Her görüşmemizde " kız ise yanıma gelme"diye takılıyordu.

İşte 19. hafta kontrolümüzde istem dışıda olsa cinsiyetini öğrenmiş bulundum. Bir oğlumuz olacaktı. Kısa süreli bir şok yaşadıktan sonra sanki yıllardır oğlan anasıymışım edasıyla karnımı okşayıp "oğlum" diye sevmeye başladım. Ama ortada bir sorun vardı. Bugüne kadar hiç oğlan ismi düşünmemiştim. Kız olursa "Elifsu" oğlan olursa ?????? koca bir soru işaretiydi. Kısa süreli ,ben bu çocuğun adını ne koyacağım diye düşündükten sonra kararımı vermiştim bile. GAZİHAN. Adını Gazihan koyacaktım. Kayınpederimin adı "Gazi" babamın adı "Hasan" ,kendi babamdan biraz harf çıkarıp kayınpederimin adına ekleyiverdim. Bulduğum ilk andan beri çok hoşuma gitti. Her iki babamda hiç beklemiyorlardı böyle birşey. Hem çok sevindiler hemde çok şaşırdılar.

İşte Gazihan'ın isim babası, biricik büyükbabası 22 Mayıs tarihinde aramızdan ayrıldı. Aşağıdaki görmüş olduğunuz güzel ve mutlu fotoğraf malesef mazide kaldı.

15 mayıs tarihinde beyin kanaması sonucu 1 hafta yoğun bakımda kaldı. 1 gün servise çıktı. servise çıkar çıkmaz Gazihan'ı götürdüm yanına. Gazihan'ı görünce " Işığım mı gelmiş beni görmeye" dedi. Biraz yanında kaldık sonra Gazihan el salladı, öpücük gönderdi büyükbabasına.

Meğer son gönderdiği öpücükmüş,meğer gerçekten el sallamış büyükbabasına.

Ertesi gün tekrar ziyaret için hastaneye gittiğimizde babam fenalaşmış ve yoğun bakıma tekrar kaldırmışlardı. Gazihan'ı kafeteryada kendi annemin yanına bıraktım ve yoğum bakımın oraya indim. Eşim, eltim ve abim perişan bir halde bekliyorlardı. Benim gitmemle doktorun çıkıp acı haberi vermesi bir oldu. O dakikaları uzun uzun yazmak istemiyorum. Ben yukarıya çıktım kayınvalidem bir umutla bana baktı ama ben birşey söyleyemedim ve Gazihan'ın yanına oturdum. O uslu uslu duran çocuk birden yere indi sanki etini burkmuşuz gibi avazı çıktığı kadar bağırıp ağlamaya ve ordan oraya koşmaya başladı. Annem zaptetmeye çalıştı ama ne mümkün attı kendini yerden yere. ben annemin yanına gittim ve babamı kaybettiğimizi Gazihanı eve götürmesini söyledim. Sonrasını tahmin edebilirsiniz.

Babamı cumartesi akşam üzeri kaybettik. Cenazesi pazartesi günü yapıldı. Pazar akşam annem Gazihan'ı kayınvalidemlere getirdi. İçeri girer girmez babamın hep oturduğu bir koltuğu vardır, oraya gitti orada oturan kayınvaldemi kaldırdı ve koltuğa bir güzel oturdu.

sonra bizi çok şaşırtan ve aslında olayların ne kadarda farkında olduğunu gösteren bir hareket yaptı. Hemen koltuğun yanıbaşındaki masada duran babamın tüm torunlarıyla çekilmiş fotoğrafını aldı ve 10 dakika falan gözünü kırpmadan fotoğrafa baktı. Ve arada bir de fotoğrafta babamı işaret ederek "ıııhhhh" diye mırıldandı durdu.

Camide ise sürekli kucağıma gelip yakamda duran fotoğrafa baktı baktı, sonra kafasını omzuma dayayıp durdu. Kendi acımı bir tarafa bırakıp oğlumun aslında ne kadar etkilendiğini ve ölümle bu kadar erken yaşta tanışmış olup herşeyin farkında olmasına şaşırdım kaldım.

Aradan bir hafta geçtikten sonra bizi yine şaşırttı. Bir akşam oturuyoruz. herkes cep telefonlarını vitrinin oraya koymuş 10'a yakın cep telefonu sıra sıra orada duruyordu. Gazihan gitti önce kayınvalidemin cep telefonunu aldı götürdü kendisine verdi, sonra görümceminkini, sonra babasınınkini vs vs. sonra kayınpederimin cep telefonunu aldı etrafına şöyle bir baktı sonra bir elinde cep telefonu,bir eliyle "sahibi yok" anlamında elini açtı. Ve " ııhhhh" "ııhhhh" diyerek etrafta dolaştı dolaştı gitti babamın koltuğuna koydu cep telefonunu.

Konuşamıyor olması hiçbirşeyi anlamıyor anlamına gelmiyormuş. Meğer en başından beri anlamış büyükbabasının yokluğunu.

Kayınpederimin yokluğu beni üzüyor ama beni çok daha üzen birşey var oda Gazihan'ın onu yakından tanıyamayacak olması.

Babam Atatürk hayranı ve aşığı bir insandı; Atatürk'ü birde babamın ağzından dinlemesini ve öğrenmesini isterdim.
Türkçe'yi mükemmel kullanırdı yabancı sözcük ve kısaltmalardan nefret ederdi. Keşke tanısaydıda öz Türkçemizi ondan öğrenseydi.

Keşkeler hiç bitmeyecek.

O saygıdeğer ve güzel insan uzun yolculuğuna çoktan çıktı.

Seni çok özleyeceğiz babacığım. Huzur içinde uyu.