İyiler ve kötüler

Bu aralar öyle çok şaşırıyorum ki. Bi bakıyorum adam adam cümle kuruyor "hönk" diye kalıyorum, bi bakıyorum(z) abuk sabuk hareketler yapıyor yine "hönk" diye kalıyorum(z).

Nelere mi "Hönk" diye kalıyorum.

Mesela,

Yemeğe davet ettiğim aile dostlarımız olan Şule&Tolga kapıdan girer girmez (Şule Kasımda doğum yapacak)

-Toyaaaaaa tamiyattt . deyip elinden tutup odasına götürmesi(Bir kişi ile yaptığı bir işi asla unutmuyor)

-Sonra gelip Şule'nin karnını elleyip " top, top'u al (aslında ver demek istiyor)" ve ısrarla top diye Şulenin Tşörtünü çekiştirip durması. İçinde gerçekten top var sanıyor zavvallım. İkna edemeyip Tşörtü açtık, yine olmadı, derisinide açacaktık neredeyse.

Tabi bu durum karşısında gülmemek imkansız. O kadar komiktiki. Halbuki her seferinde "bak burda bebek var, hadi öpelim ya da sevelim diye karnını okşadık ya da öptük. Ama o gün top da top diye tutturdu.

Biz=Hönk

Mesela,

-Pazar sabah bizden daha geç kalkan babasına " günadın babaci (günaydın babacım)

Biz =Hönk

Mesela,

Arabadan inip markete giden babasını göremeyince;

- " acaba baba nerde? kabbobu ? (kayboldu)

Ben=Hönk

Mesela,

- Akşam bir süre odasında oynadıktan sonra salona yanımıza geldi ve

" Anne ukum gedi (uykum geldi) " dedi.

Biz = hönk

Mesela,

- Sokakta yürürken canı neye sıkıldıysa yada aklına ne geldiyse sokak ortasına oturup hatta yatıp kalakalması. "Oğlum ne yapıyorsun, kalk, yerler kirli" gibi sözleri hiçe sayarak hatta avazı çıktığı kadar bağırıp kalkmamak için direnmesi.

Ben=Hönk

Mesela,

-Parkta bir avuç kumu paçalayıp gelip yüzüme savurması. Bundan acayip zevk alıp şiddetle artan tekrarlamalarla devam etmesi.

Ben "oğlum yapma" dedikçe inadına inadına yapan çocukda benim çocuğum. Gayet mantıklı cümle ve davranışlar sergileyende benim çocuğum.

Yok mu çocuğum bu davranışların orta kararı?