Küçük Kenem

Vay Halime

2012-02-07T20:26:00.003Z

Ben bu kız kıpırdak diyorum ya, boşuna demiyorum. Hatun 7,5 aylıkken (1 Şubat 2012) ilk ayağa kalkma tecrübesini yaşadı.

Sanırım çok kısa bir süre sonra sıralamaya başlayacak ve KORKARIM 9 aylıkken falan da yürüyecek.

Buyrun kıpırdak kızın videosuna.

Minnak Kız İş Başında

2012-02-01T14:47:00.001Z

7.ayımıza 7,860 gr 69 cm ile girmiş bukunmaktayız. Bu ay itibari ile kahvaltımıza yumurta sarısı, tuzsuz beyaz peyniri, ana yemeklerimize tarhana çorbası, çift çekilmiş kıyma eklendi. Bundan böyle sebze yemekleri sebze yemeği gibi olacakmış yani vitamin olsun diye ne bulduysam koymayacakmışım. Ispanak ıspanak gibi olacakmış. Bunlara biraz alınşınca köfteye de başlayabilirmişiz. Ama ben minnak kızımdan hiiiiiiiç ümitli değilim. Hamileyken korktuklarım ve şu yazımda dile getirdiklerim aynen başıma geldi. Yemez içmez, uyumaz, kıpırdak mı kıpırdak, şımarık mı şımarık ve bir o kadar da tatlı mı tatlı bi hatun çıktı kendisi.

Emeklemeye başladıya gözüne nereyi kestirdiyse gidiyor, birde edepsizlik yapıp tırmanmaya çalışıyor. Hatta bazı yerlere yarı tırmanabiliyor, tırmanamadığı yerlerde sinir olup basıyor yaygarayı.

Birde bu aralarda püffff yapmayı öğrendi ki en kötüsü bu oldu bence. Zaten 2 lokma bişey yiyor onuda Püfff yapmak suretiyle üstüme başıma püskürtüyor. Bi yemek yiyoruz, bi dünya kıyafet değştiriyoruz. Hafta da 2 kere çocukların 2 kerede bizim çamaşırlarımız ve dünya kadar ütü çıkıyor bana. Artık ütü masasını kaldırmıyorum bile. Bitmiyor ki anacım ütü. Neyse ütü mevzusuna hiç girmeyeyim yoksa hiiiç çıamayazı. Çok dertliyim çok.

Bu minnak kız bişeyleri çiğnemeyi bir türlü istemedeği için çubuk kraker verdim geçenlerde eline,çiğnemeyi öğrensin diye. Tabi tuzlarını kazıyarak. Yaaa bu çubuk krakerlerin tuzsuzu yokmuydu ? Yoksa bana mı öyle geliyo. Neyse çubuk krakeri bi sevdi ki sormayın. Görür görmez atıyor emziği ağzından. Başlıyor gevelemeye. Bide gerisini istiyor edepsiz.

Ama iş çorbaya gelince pürtük istemiyor direkt yutacakmış. Ben diyorum "daha dur çorbaya kıyma girecek", o diyor" ben pürüzsüz" isterim.

İşte öyle böyle derken 7. ayın içindeyiz. Ve bu ay en keyifli ayımızdı. Yani 2 çocuklu hayatımın da diyebiliriz.

Elif'in düşmeden oturma süresinin uzaması, emeklemeyi ilerletmesi ve en önemlisi kendi kendine oynamaya başlaması beni çok rahatlattı. Yeni yeni yürütece bindirmeye de başladım. Biraz nefes almaya başladım. En azından ev işlerini birikmeden yapmaya başlayabildim. ve yemek olayında tek yemekden 1-2 yemeğe geçebildim :))

Yaşasın 7. ay, yaşasın yarı özgürlük.

8. ayda daha güzel gelişmeler yazabilmek umuduyla...

www.kekdekor.com

2012-01-25T15:55:00.000Z

Zaman değişiyor, zevkler renkler değişiyor ve ben bu değişime işim adına ayak uydurmaya çalışarak sürekli kendimi hem lezzet, hem de görsel olarak yeniliyorum.

En son blog kapatılma olaylarından sonra bu böyle olmayacak dedim ve com'lu sitemin yapılması için ilk startı verdim.

Kartivizitim de bu değişimden nasibini aldı. :)

Sitam tam 6 aylık bir çalışma sonucunda bitti. Herşey tam istediğim gibi oldu. İnce ince dantel gibi işlendi. Sarvon web İşlemleri hayalimde olan com'lu sitemi. büyük bir anlayış ve özenle hazırladılar.

Nihayet sitem bitti dediğimde "sitede neden kendi fotoğraflarımız yok" dedim ve ertesi gün yayına girecek siteyi durdurdum. "Benden haber bekleyin süper bir fikrim var." dedim.

Hemen akabinde aklıma özel bir tasarım önlük yaptırmak geldi. Tabi ki en doğru adres olan Hobidich 'in yaratıcısı Gamze ile iletişime geçtim. Sitenin ara yüzünün renklerini gönderdim ve siteye uygun nasıl bir anne&çocuk önlüğü yapabileceğimiz hakkında görüşmeye başladık. Gamze'nin önerileri ve benim hayallerim birleşince ortaya süper 2 adet önlük çıktı.

Önlüklerin tasarım aşamasında Gamze ile ne kadar mailleştiğimizi bilemiyorum. Ben bu kadar sabırlı, anlayışlı ve titiz çalışan birini tanıdığım için çok şanslıydım. Hobidich'in hünerli sahibesine tekrar sonsuz teşekkürlerimi iletmek istiyorum.

Önlükler elime geçtikten sonra fotoğraf çekimi için birsürü pasta , kurabiye , cupcake yapmaya geldi. 2 Gün mutfakta azimle çalıştıktan sonra kendimi bakıma aldım :) Kuafördü, föndü, manikürdü derken çekimlere hazırdım ama biri daha hazırdı. 1 ay öncesinden başlamıştım "bak Gülden teyze'ye fotoğraf çektireceğiz, o ne derse yapacağız, eğer güzel poz verirsen oradan doğruca oyuncakçıya gidip ne istersen alacağız" demeye. Öyle dantel gibi işlemişim ki çocuğu daha Gülden'in evine adımı atar atmaz " hadi fotoğraf çekinelim" dedi.

Ve çekimler başladı.

Sevgili arkadaşım Gülden başladı deklanşör'e basmaya ve bizi motive etmeye.

Oğluş önlüğün kepinde kesin arıza çıkarır, takmaz demiştim, ama işin ucu oyuncakçıya dokununca ve 1,5 aydır oyuncakçılarda sadece bakıp bakıp almama politikası uygulanınca paşa paşa taktı kepini :)

Çok eğlenceli ama bir o kadar zor geçti çekimler. Çocuk fotoğrafı çeken tüm fotoğrafçıların önünde saygıyla eğiliyorum.

Gerçi oğluşumunda hakkını yememek lazım ilk 1 saat ne dersek yaptı yavrum ama sonra sıkıldı haklı olarak. " Hadi oyuncakçıya gidelim" diye söylenmeye başladı.

Şöyle böyle derken ikna ettik ama resmen geberdik yorgunluktan. Mankenlerin önünde de saygıyla eğiliyorum. Sürekli poz vermek, ayakta durmak, gülümsemek (yanaklarım ağrıdı gülümsemeye çalışmaktan), bu arada Gazihanla poz vermeye çalışmak offff çok zordu.

Bence değdi mi değdi. Hatta şahane oldu.

Bu güzel fotoğrafların yaratıcısı sevgili arkadaşım Gülden'e sonsuz teşekkür ederim. Yüreğine sağlık canım.

Eee bu kadar bahsettikten sonra merak ettiniz değil mi Kekdekor'u?

Ne duruyorsunuz buyrun www.kekdekor.com 'a.

Ani Bir Kararla Elma Şekeri

2012-01-18T12:01:00.000Z

10 Ocak günü artık oğluma yetemediğimi acı bir şekilde anladım. Aslında daha öncede anlamış bir gece kalkıp duygularımı anlatan bir yazı yazmıştım fakat taslaklar kısmında bekliyordu.

6 aralık 2012
"O benim minik dev adamım. Artık 3.5 yasa merdiven dayamış herşeyin bilincinde ve omuzlarına abi olama yükü verilmiş minik dev adamım benim. Bugün Elif ile Gazihan'in 6 aylık hallerini karşılaştırmak için arşivime bakıyordum ki kendimi Gazihan'ın tüm bebeklik video ve fotograflarına gözümde yaşlarla izlerken buldum. Ve o günleri nasıl da özlediğimi farkettim. Ve kocaman bir balyoz kafama vurmuş gibi hissettim kendimi. Onun hala bir cocuk olduğunu unutup her seferinde "sen abisin yapma..." gibi sözlerle nasıl da büyük bir yükün altına sokmuştum. Ben bu hatayı yaparken o abi olmayı büyük bir başarı ile omuzlayıp sevgi ve şefkatini kardeşinden hic esirgemedi. Öfkesini ise bana ve babasına, bazen çevresindekilere gösterdi. Biz yeri geldi anladık, alttan almaya çalıştık ama çoğu zaman geçiştirdik, susturduk ve insani duygularımıza yenik düştük. Evet bu hataları yaptık maalesef. Utanarak ve çooook üzülerek yazıyorum. Ama şapkamı önüme aldım ve kendimi sağlam bi silkeledim arşivdeki videoları izlerken. Bir daha asla ve asla aynı hataları tekrar etmeyeceğim benim minik dev adamım. Seni çoooooooook ama çoooooook seviyorum.

Ebeveyn olmanın zorluklarını böyle zamanlarda daha iyi anlıyorum ve böyle zamanlarda annemi daha çok anlıyor ve takdir ediyorum. Gerçekten anne baba olmak çok Büyük bir özveri,anlayış ve sabır istiyor. Bundan 30 sene sonra sen bu satırları okurken belki bana kızacaksın ,belki güleceksin bilemiyorum ama eğer bir cocuğun olmuş olursa beni kesinlikle anlayacaksın... "

İşte bu yazıyı yazdığım tarihten itibaren oğlumla daha kaliteli vakit geçirmeye gayret ettim. Ama yine yeniden yetersiz kaldım. Çünkü onun enerjisi pik yapmış durumda idi ve sürekli bir aksiyon istiyordu. Mevsimlerden kış olması bizi tamamen eve hapsetti, tüm yaştaşlarının da okula gidiyor olması cabası.

10 Ocak sabahı kız her zamanki gibi 6:30 da hortlamış, erkenden kahvaltısını yapmış, babamızı işe yollamış, epeyce cilveleştikten sonra ilk gündüz uykusuna yatmak üzereyken oğlum uykudan uyanmış ilgi bekliyordu.

"Kardeşini uyutup hemen geliyorum tatlım, ben gelene kadar TV seyretmek istermisin? diye sorduğumda aldığım cevap bir tokat gibi yüzüme çarptı.

"Televizyon seyretmek istemiyorum anne, çok sıkıldım değişik ne yapabiliriz? " bu söz kafamda büyüyerek tekrarladı durdu. Tabi ondan önceside var. Hemen hemen hergün Efe'ye gidelim mi? Defne'ye gidelim mi? Parkta buluşabilirmiyiz vs gibi soruları da unutmamak lazım.

Hemen ertesi gün çocukları annemi bırakıp soluğu mahallede ki kreşte aldım. Durum vaziyeti anlattım. Haftada 5 yarım gün vermek istediğimi söyledim.

Kreşi gezdirdiler veeee hemen yarın okula başlatıyorum dedim. Bu kadar çabuk karar vermemdeki en önemli sebeplerden biri, kreşi gezerken her sınıfı günlük programlarını uyguluyorken bulmak oldu. Diğer önemli neden ise evimize çok yakın olması idi. Böylece haftada 5 yarım gün ile Elma Şekerin'e kaydını yaptırdım. Daha önce kreşe göndermeme sebeplerim için bir TIK.

Gazihan için büyük bir dönüm olan okul hayatının ilk adımını 12 Ocak 2012 Perşembe günü atmış olduk.

Kreşte 1. Gün:

Bir gün öncesi hiçbir şey söylemedim, sabah 8 de uyandırdım ve ona bir süprizim olduğunu söyledim. Doğal olarak heyecanlandı ve meraklandı. Kreş'e doğru yürürken ona bir sürü yeni arkadaş ile tanışacağını ve çok değişik oyunlar öğreneceğini ve hatta birde öğretmeni olacağını anlattım.

Kreşe girer girmez öğretmenimiz bizi karşıladı. Gazihanla tanıştı ve oyun salonunu merak edip etmediğini sordu. Gazihandan beklenen yanıt geldiğinde hep beraber oyun salonuna gittik. Gazihan "anne sen burada otur tamam mı?" dedi ve kendini oyun salonun cazip oyuncaklarına bıraktı ama sürekli gözleri ile beni kontrol ederek. Bizde o sırada öğretmenimizle Gazihan hakkında konuştuk. Oğlumun eksiklerini ve takdir ettiğim yönlerinden bahsettim. Öğretmenimizden beklentilerimi dile getirdim. Kayıt formunda da beklentiler kısmına yazdığım şeyi yineledim " kaliteli zaman geçirsin, eğlensin, eğlenirken yeni şeyler öğrensin. "

Derken kahvaltı saati geldi. Öğretmenimiz 4 yaş grubuna kahvaltı saatini hatırlattıktan sonra Gazihan hemen yanıma geldi ve elime sıkı sıkı yapıştı. Arkadaşları ile kahvaltı yapıp yapmayacağını sorduğumda aldığım yanıt, beklediğim yanıttı: " anne sende gel"

Hepberaber kahvaltı salonuna gittik. Sanırım çekindiğinden pek bişey yemedi. Ama tüm arkadaşlarını izlemeyi de ihmal etmedi. Sonrasında temizlik ve toplarlanma ve sınıfa çıkma vardı. Tabi bende sınıfa çıktım. Öğretmeni Gazihan'ı tek tek arkadaşlarıyla tanıştırdı herkes ona hoşgeldin dedi.O gün müzik dersi olduğu için tekrar hepberaber aşağıya indik. Müzik öğretmeni elinde hulahoplarla geldi. Gazihan hulahopları görünce sevinç çığlığı attı ve hemen almak istedi. Müzik öğretmeni tüm sınıfı yan yana sandalyelerde oturtarak yapacaklarını anlatt. Herkes can kulağı ile dinliyordu ama Gazihan 2 kat daha dikkatli dinliyordu. Sonra müzik öğretmeni piyanonun başına geçti ve geçen hafta öğrendikleri şarkıyı çalıp söylemeye başladı. Tüm sınıf hep bir ağzıdan şarkıyı söylerken Gazihanda şarkıyı biliyormuş gibi başından ya da sonundan yakaladığı kelimeleri tekrar etti. Tabi bu sırada ben acayip duygusal, ağlmamak için kendimi zor tutarak onu izledim. Sonra baktım ki bizim oğlan kendini kaptırmış beni gözhapsine almıyor ,yavaşça müdür odasına gittim ve onu beklemeye başladım. Müzik dersi bitince öğretmeni ile müdür odasına geldiler

- " aa anne sen burada mı bekliyodun" dedi.

-"evet annecim burada çay içiyorum ve seni bekliyorum " dedim.

Ve çok şaşırtıcı bir şey söyledi

-" tamam sen burda bekle ben sınıfa çıkıyorum"

-" hönk"

Ve tam 3 saat sonra yani öğle yemeğini de yedikten sonra yanıma geldi. Öğretmeni gayet iyi vakit geçirdiklerini söyledi ve ertesi gün görüşmek üzere oradan ayrıldık.

Yolda sohbet ederk eve geldik. Kapıdan girince annem " oğlummm okula mı gittin sen , güzel miydi" diye sorduğunda Gazihan " hayır anane Elma Şekerine gittim" dedi.

Kreşte 2. gün

Sabah 8:30 da okuldaydık. Ceketini çıkardı, okul ayakkabılarını giydirdim, çantasını ve ceketini 4 yaş gurubu dolabının olduğu yere götürdü ve doğru oyun salonuna gitti. Öğretmeni sizin beklemenize gerek yok, çok sorun olursa telefon açarız dedi.

Oysa ben 1 hafta boyunca sabahtan öğlene kadar onu alıştırmak için bekleyecektim. :) :(

Heyecanla ve merakla eve döndüm. Ve 12:30 a kadar sürekli telefonumu kontrol ederk ve ders programını kontrol ederk geçirdim. Bu saatte bunu yapıyorlar vs.diye düşünerek Ve telefonum mu bozuk acaba "anne beni bi çaldırsana " diyerek öğleni zor ettim. 12:30 da kreşteydim.

Müdire hanım telefon açıp öğretmenimize benim geldiğimi haber verdi. Merdivenlerde minik dev adamımın ayak seslerini duyunca heyecanlandım beni görünce gözleri ışıldadı " annnnneeeee sen mi geldin" diyerek sarıldı bana. Giyindik öğretmenimizle genel bi sohbet ettik, gayet uyumlu ve katılımcı olduğunu sadece bir ara beni sorduğunu ama hemen atlattığını söyledi. Tabi işler rutine binince davranışları değişebilir ama sonrasında rutine ayak uydurur dedi.

Tabi kreşin 2. günü cuma gününe denk geldiğinden,cumartesi günü kreşe gitmek istediğini söyledi. Kreşin 2 gün tatil olduğunu anlatmaya çalıştım ve çok üzüldü. Sürekli "ama neden "deyip durdu.

Kreşin 3. günü

O sabah tedirgin olarak uynadım. 2 gün gitmeyince sorun olur mu diye düşündüm ama oğluşum kreşe gitmeye dünden hazırmış, uyandırınca " bugün kreşe gitcez mi " diyerek uyandı. Yine 8:30 da kreşdeydik ve okul ayakkılarını giyer giymez soluğu oyun salonunda aldı. (8:30- 9 arası serbest zaman herkesin toplanma ve kahvaltıya hazırlık saati) ve bana yine evin yolu gözüktü. Öğlen almaya gittiğimde " anne burada bir sürü yatak var, bende uyumak istiyorum " dedi. Ben dumur oldum tabi. Meğer oğlum kreşe gitmeye dünden hazirmiş.

Kreşin 4. günü

Sabah 6 da uyandı. Ateşi vardı. İlacını verdim, ateşi düşüp kendine gelince ( sabah 7) " hadi elma şekerine gidelim" diye tutturdu. Baktım olacak gibi değil gittik kreşe. Öğretmenimize durumu izah ettim , çantasına ateş düşürücüsünü koyduğumu, çıkarsa verebileceğini söyledikten sonra ayrıldım. Öğlen almaya gittiğimde ateşi yükselmeye başlamıştı , kreşten doğruca Dr'a gittik. Viral bir enfeksiyon olduğunu 1-2 gün okula gitmememizi söyledi doktorumuz.

Doktordan çıkınca oğlum nereye gittiğimizi sordu , aldığı yanıttan hiç memnun olmayarak " sen beni elma şekerine bıraksana, akşam yemeğinden sonra alsana, hemen gelme" dedi.

Böylelikle okul hayatına elma şekeri tadında başlamış olduk. inşallah tüm okul hayatı şeker tadında olur.

Ho Ho Ho Noel Anne 6 Aylık

2012-01-09T18:31:00.000Z

Kızçem yarı yaşına girdi. Hatta onu da yarıladı ama ben yine ancak yazabiliyorum. Çünkü 6. ayımıza malesef hastalıkla girdi kuzu. Öksürük ve hırıltı bir türlü geçmek bilmedi.Kullandığımız ilaçlarla düzelmesini beklerken yılbaşı günü olan dr. kontrolümüzde geçmediği gibi ilerlediğini öğrendik. Böylece 6 ayıda yaşadığı ilklere bir yenisini ekledi. İlk Kez; anitibiyotik kullandı. Bu ilk sevimsiz olsa da yapacak bişey yoktu.

Gelelim güzel ilklere.

Bu ay bir sürü ilklere imze attı kızım ve hepsinide 6. ayında yaptı.

İlk kez emekledi.(28 aralık2011) 5. aydan sonra emekleme poziyonu almaya ve ileri geri sallanmaya başladı. Hatta totosunu öyle bi kaldırıyordu ki az daha uğraşsa takla aşacak pozisyonlara geldi.

İlk kez oturdu. Ama desteksiz oturmaya tam anlamıyla geçemedi.

İlk kez arkamdan ağladı. Anne odadan çıktı olayını kavradı.Çıktığımı gördüğü an basıyor yaygarayı.

Yani 6. ay bi anlamda bebekliğimizin en anlamlı kendini bildiği ve keşfettiği ay oldu.

Uyku düzenimize gelince gündüz uykusu hala kuş gibi artık düzelir diye umutlanmayı kesdim. 6 ayın sonuna doğru olduğu gibi kabullenmeye başladım.

Yemek düzenimizde de pek bi değişiklik yok. Formuna dikkat etmeye devam ediyor kızım. Yemekle pek arası yok öğün araları 4-5 saatte bir olarak değişiyor. Onun dışında katiyen yemek yemeyi reddediyor. Yedirmeye kalktığın anda da dudaklarını büzmek suretiyle kafasını çeviriyor.

Emekleme olayını epey bi ilerletti. Salonda 4 dönüyor ve özelliklede çiçek saksılarına kafayı takmış durumda.

Kendine hedef belirlemeye görsün.

Hedefe eninde sonunda ulaşıyor.

6. ayın sonunda daha bilinçli ve keyifli bir bebek oldu. Hafiften şımarıklıklar başladı. Telsarar kelimesini duyar duymaz 2 el başlıyor oynamaya. Görenler Nesrin Topkapıdan ders aldı sanır zilliyi. İki elini birden bi kıvırıyor ki sormayın.

Onun dışında bol koşturmalı , çok anlamlı 2011'i geride bıraktık.

2012 bize hastalıka geldi ama keyfimizi bozmayı başaramadı. Çünkü 2 tane dünya tatlısı kuzuyla ve sevgiliyle girmenin tadını hiçbirşey bozamaz.

İnşallah 2012 hepimze uğurlu gelir.

Kitaplar, aktiviteler üzerine tavsiyeler...

2011-12-16T09:17:00.001Z

3,5 yaşında bir çocuğunuz var ise ve kreşdi oyun grubuydu gibi herhangi bir aktiviteye gitmiyorsa ve evde minnak bir kızınız varsa işiniz gerçekten çok zor. Yani en azından bu aralar ben çok zorlanıyorum.

Oğluma yetememek adına zorlanıyorum. Enerjisi çok yüksek ve sürekli bir aksiyon istiyor. Oyunlar oynamamı, kitap okumamı , yarış yapmayı bunları kısmen yapıyoruz tabi ama kucağımd minnak kızımla birlikte ne kadar yapılabilirse o kadar işte.

Bu ralar favorisi olan birkaç kitap ve oynarken hem öğrendiğimiz hem eğlendiğimiz aktivite kitapları var. Ve ben bunları paylaşmak istedim.

Son günlerin en favori kitabı "Korkak Tavşan"

İlk defa bu yazarın kitabını alıyorum. İtiraf etmeliyim ki benimde okumaktan en keyif aldığım kitap oldu.
Konusu:Gece uykuya dalan Uslu Tavşan'ın duyduğu garip bir ses üzerine korkması ve babasıyla birlikte garip sesi aramalarını konu olan bir kitap. Hem bol resimli hemde bol anlatımlı.

Şimdi yazarın diğer kitaplarını almak için sabırsızlanıyoruz.

Son günlerin diğer sevilen kitapları ise aşağıdaki kitaplar. Kitapların yazarı Aytül Akal. Uyku masalları, Fil masalları,Çocuğma masallar, Peri masalları, Orman masalları gibi başlıklar altında toplanmış bir çok kitabı var.Farklı bir anlatımı var. Uyku masalları serisi anlatımı ve hikayelerini sevdiğimiz bir seri.

Gelelim aktivite kitaplarına. Acaba sever mi diye aldığım ve elimizden hiç düşürmediğimiz Bıdığın eğlen öğren serisi.
Bizim oğlan harfleri çok güzel bilmesine rağmen sayılar konusunda aynı şeyi diyemeyeceğim. 3 rakamı bizim hayatımızda yok. diğer sayıların yerleride epey karışık. eğlenerek öğrenmesi taraftarı olduğum için bu kitabı D&R da görür görmez aldım. rakamlar ve şekiller mıknatıslı küçük parçalar halinde. Kitapta silik gölge olan yerlere doğru rakam ve şekilleri yerleştiriyorsun. Hem öğrenmek için hemde keyili vakit geçirebilmek için birebir.

Son olarakda Eşleştirme kartlar. Birçok şeyi içinde barındıran küçük ama çok işlevli bir oyun kartı serisi. Şekiller, sayılar, zıtlıklar, gölgesini bul ile uzun süre sıkılmadan vakit geçirebilirsiniz.

Bizim favori kitaplarımız ve aktivitelerimiz.

Güzel Bir Pazar Sabahından Öte...

2011-12-11T18:35:00.001Z

Aslında aşağıda ki fotoğraf herşeyi anlatıyor. Güzel, insanın içini ısıtan bir pazar sabahından daha da önemlisi o pazar sabahını sevdiklerinle geçirebilmekte.

Öpüp koklayabilmekte

Birbirine yaslanıp güneşlenip, kikirdeyebilmekte,

Evimizin direğine poz verebilmekte,
Minnak kızımın minnak ayakları ileride 40 küsür numara giyecek yakılşıklı oğlumun ayaklarını ayaklarıma değdirebilmekte.

Minnak kızımın ilk defa taşa değen ayaklarına olan sevincini seyredebilmekte.

Gerisi gerçekten BOŞ.

Büyüdükçe Sosyalleşiyoruz.

2011-12-07T19:39:00.000Z

Bugünlerde evde kim hangi çocuğu alacak yarışı var. Genelde eşimde bende oyumuzu Gazihandan yana kullanıyoruz. İşin içinden çıkamayınca seçimi Gazihan'a bırakıyoruz. Artık o kimi seçerse şanslı kişi o oluyor.

Neden şanslı kişi: Çünkü oğluşla hemen hemen her yetişkinle yapılabilecek sosyal şeyleri yapabiliyoruz. Sinema, yeme-içme, gezme-tozma vs.

Ve bunlara hergeçen gün yenileri ekleniyor.

Mesela geçenlerde ilk defa Oyuncak müzesine gittik. Çok keyif aldık. Bugünlerde ki favorisi Keloğlanla epey bi sohbet etti.

Sinemasını hiç gıkı çıkmadan izlediği Şirinlere bayıldı.

Kamyonların kepçelerin olduğu bölüme yapıştı, oyuncak bebek olan kısımları " bunlar kızlar için anne" diyerek pas geçti. Kısacası aranızda gitmeyen varsa hiç vakit kaybetmeden gitmenizi tavsiye ederim.

Onun sayesinde bizde çok keyifli vakit geçirip yeni yeni yerler keşfediyoruz.

Ben sosyalleşmek adına çok sevdim bu 3 yaş ve sonrasını. Sevmediklerim ise bir sonra ki posta inşallah.

5 Aylık Elif Kız

2011-11-28T14:01:00.000Z

Elif kız 5. ayına 7,300 kg 66 cm ile merhaba demiş bulunmakta.

Bende inanamıyorum zaman yine su gibi gelip geçiyor. Bu defa tadını çıkara çıkara büyüteceğim dedim ama yine bişey anlamadan geçiyor işte.

Gün sabah 7'de başlıyor hepimiz için. Elifde Gazihanda acıkmış başlıyor güne. Allahtan anlayışlı bi abimiz var önce kardeşinin doymasını bekliyor kuzum. Sonra Gazihan ve ben kahvaltı yapıyoruz. Ve günün en keyfili vakti olan 7-8 arasını öpüşe koklaşa, gülüşe oynaşa geçiriyoz.

saat 9'a doğru Elif kız ilk huysuzluğunu yapmaya başlıyor. Yani yarım saatlik taş çatlasın 45 dakikalık ilk şekerlemesine yatması gerektiğinin sinyallerini vermeye başlıyor. Yarım saat uyutmaya çalışma faslından sonra kalan 30 ila 45 dakikalık zamanımı iyi değerlendirmeye çalışıyorum. Ki bu da genellikle yatakları toplamakla ve kahvaltı sofrasını toplamak arasında hızla akıp geçiyor. Sonrasını saat saat yazmayacağım çünkü yazması bile işgence. Kısaca 2 saat uyanık, yarım saat uyutma çabası akabinde 30-45 dakikalık uyku dilimleriyle günümüz geçiyor.

Yani anlayacağınız bu kız tam bir patlak mısır. Durduğu yerde durmuyor. Hele uyandığında ki halini bir görseniz gözler nasıl fıldır fıldır bakıyoo, nasıl bi neşe sormayın. Sanki "oooo çok uyumuşum neler kaçırdım" der gibi.

Haaa bide sürekli hoplat beni, atlat beni, gezdir beni modunda. Car car ağlarken bile balkona çıkarayım "vık" sesinin kesiyor. Sanki deli gibi ağlayan o değil. Anında 365 derece.

Yeni yeni oyun halısında vakit geçirmeye başladı ama daha 15 dakikayı pek geçmedi. Hatta Gazihan Elifden daha hevesli oyun halısında oynamaya. Eee eski günlerini yad ediyor herhalde. Şaka bi yana Elif'in kıpırdaklığı arttıkça Gazihan'ın kurtları da harekete geçmeye başladı. Gazihan mevzuzu ayrı bir post yazısı.

5. ay itibariyle ağzımızın suyu hala su gibi akmakta. hatta önlük değiştirme rekoru kıracağız bu gidişle. Yıkıyor mübarek. Hele hele el kordinasyonu iyice gelişti herşey tam isabet ağzına = bol bol ağzı suyu.

Hep şikayet ettim ama söylemeden geçemeyeceğim.

5. ay itibariyle tam bir ballı lokma tatlısı oldu.

Bakınız aşağıda ki videolara deeer kaçarım.

Müstakbel Gelinime Mektup

2011-11-03T12:31:00.000Z

Sevgili Kızım,

Yıllar sonra oğlumla evlenip, cicim yıllarınız geçipte bazı huyları gözüne batmaya başlayınca sakın benim kulaklarımı çınlatma.

Neden mi ? Çünkü şu satırları yazarken ben bile oğluşumun tiklerinden bıkmış durumdayımda ondan.

-Sen sen ol eğer oğluma bir şey yaptırmak istiyorsan ya da birşeyin nerede durmasını istiyorsan düşünerek hareket et ve ona göre yerleştir. Sonra vazgeçip yerini değiştirmeye kalkarsan daha çooook sinir olursun. Çünkü bilki artık onun yeri orasıdır başka yere konulamaz.

-Ona bir evlilik yıldönümünde, doğumgününde vs de bir hediye almak istiyorsan ve bu bir kıyafet olacaksa; iç taraftaki etiketini kes çünkü gıcık olur. Kapşonlu bir sweet falan alma üzülürsün. Yakalı, önden düğmeli lacoste tarzı bişey de alma, giymez. Rahat sıfır yaka ve etiketsiz bi hediye al ki hediyeni beğenebilsin.

-Yüksek sese tahammülü yoktur. Sıcak havalarda bile dışarıdan gürültü geliyor deyip kapı pencere kapattırır. Olan elektirik faturasına olur. (Hoş ileride kendi ödeyeceği için istediği gibi kapatabilir bu sizin sorununuz olacak)

Hatta bir çocuğunuz olurda gecenin bir yarısı avazı çıktığı kadar ağlarsa sizi başka bir odaya kovabilir sakın alınma. Zira görümcen bebekken az çekmedi. Ama onun dışında mükemmel bir baba olacaktır.

-Valla sebze yesin diye çok uğraşıyorum ama nuh diyor peygamber demiyor. Sen başarabilirsen ne ala. Ama yok başaramazsan da sıkma canını hamur işine, çorbaya ve köfteye bayılır. Ve tabi pastaya.

-Yazlık kıyafetten kışlığa, kışlık kıyafetten yazlığa geçmesi pek bir zordur. Sen bu ara geçişler için uygun bişeyler buluver artık.

-Tabi ayakkabı takıntısını da unutmamak lazım. Sevdiğin bir ayakkabı varsa artık çok eskimişse ve hala giymekte diretiyorsa çöpe at gitsin. sorunu kökten halletmiş olursun. Mümükünse çöpün alınma zamanına yakın at ki gidip çöp kutusundan almasın. Demedi deme.

-Ve son olarak da anasına yani bana pek bi düşkündür. Yani benimle iyi geçinsen iyi olur:)

Sevgiler

Gündüz abisi,gece kardeşi...

2011-11-01T09:22:00.000Z

Ne kız oğlanı ne oğlan kızı uyutuyor. İkiside bilerek ve isteyerek yapmıyor tabi ama oluyor işte.

Kızı 4 aylık olana kadar yanımızda yatırdık. Uykuları düzene girince artık abisiyle aynı odada yatma zamanı geldi dedik ve attık abisinin yanına.

Gece kızın acıkmasına yakın gidip doyuruyorum karnını ama bazen o acıkmış olarak uyanıyor ki işte o zaman kıyamet kopuyor. Kız acıkmış bas bas bağırır, oğlan onun sesine uyanıp bas bas bağırır " gidin odamdan çabuk" diye. Ben kızı alıp aceyle çıkarım oğlanın uykusu daha fazla dağımasın diye. Kızı doyurur tekrar yatırırım ama bu defa yanımıza.

Ertesi gün akşam olup uyku vakti gelince oğlan " anne elif yatak odasında yatsın, çok gürültü yapıyor" demeye başlıyor. Şimdilik Elif' gece ilk beslenmeye kadar abisini yanında geri kalan kısmını bizim yanımızda yatarak geçiriyor.

Gündüz ise Elif 2 saatte bir uyuyor. Uyuyor derken yarım saat ya da 45 dakikalık şekerleme şeklinde bir uyku. Bir de hanım öyle hemen uykuya dalamıyor. (anasına çekmiş) Önce uyku pozisyonunu bulması gerekiyor, bulana kadar epey vakit geçiyor. Tabi bu sırada Gazihan 1500 kere falan anne, anne, anneeeeeeeee diye ses tonu artarak beni çaırıyor. İlk anne demelerinde "tamam annecim geliyorum kardeşin uyumak üzere" diye söylerken sonlara doğru benimde volüm artıyor. Kız bu arada uyuyabildiyse ne ala. Hala uyumadıysa biraz daha pış pış yapıyorum.

Yarım saatlik şekerleme için 1 saat işgence çekiyorum.

Gazihanın anne demelerinin çoğu da şöyle oluyor nedense; Kız tam uymak üzeredir son 5-10 pış pış sonra mışıl mışıl uyuyacaktır işte tam o sırada Gazihan koşarak ve bağırarak gelir "annnneeeee ne yapıyorsun?" İşte o on benim saçlar elektirik çarpmıştan beter bi durumdadır.

Şu an okuduğunuz bu postuda tamda bu anlattığım gündüz işgence-şekerleme sürecinin sonunda yazıyorum.

İlk Tiyatro ve sinema

2011-10-31T14:10:00.000Z

İlk sinema deneyimini yaşayalı epey oldu ama yazmak bugüne kısmet oldu.

Biz ondan daha heyecanlıydık ilk sinema deneyiminde. Hatta o kadar heyecanlıydık ki filmin 3D olup olmadığına bile bakmamışız. Ta ki sinema salonuna girene kadar da farketmedik. Görevli elimize 3 gözlük verince " tamam bu iş olmaz" dedik. Yinede beklediğimizden iyiydi. Ara verilene kadar arıza çıkartmadan tabi ki gözlüksüz olarak Rio'yu seyrettik. Ara olup ışıklar açılınca "hadi oyuncakçıya gidelim" diye ayaklandı bizimkisi.Böylelikle ilk sinema deneyimimizi yaşamış olduk.

Tabi sonrasında sevdiği filmler gösterime girdi. Sevdiği arkadaşlarıyla çoluk çombalak sinemaya gittik. O keyif aldı biz daha da keyif aldık. Veee gözlüklerini hiç ama hiç çıkarmadı. Hatta Cars filmini sinemada 2 kez izledik. :))

Ve daha geçtiğimiz gün ilk tiyatro deneyimimizi yaşadık. Antalya nurturia anneleri ve çocukları ile beraber Pinokyo için sözleştik. Allahım nasıl bir kalabalık çoluk çocuk sormayın. Hiç beklemiyordum salonun full dolu olacağını. Hem şaşırdım hem sevindim.

Pınarım biletlerimizi çook önceden aldığı için en ön orta sıralardaydık. Önceleri bi şaşırdılari değişik geldi ama çabuk adapte oldular. Hatta öyle ki Efe ve Gazihan aktif bir şekilde tiyatroya eşlik ettiler. Babası" Pinokyo nerdesin?" diye ararken bizimkiler "işte pinokyo şurda" diye babasına yol gösterdiler :)) Hiç sıkılmadan sonuna kadar seyrettiler. A

Alkışladılar, güldüler... Ben tiyatrodan ziyade onları seyrettim. Allahım büyüdüler de adam olup tiyatroda eğleniyorlar diye duygulandım durdum.

Biz onlarla böyle aktivitelere katılıp eğlendiklerini görünce hoşumuza gidiyor ya kendilerini adam sanıp bizi istemeyecekleri zamanda yakındır.

Büyüyor valla

2011-10-19T10:10:00.000+01:00

Oyyyyy neredeyse 1,5 aydır yazamamışım. Aslında yazacak bir sürü şey oluyor ama vakit olmuyor tahmin ederseniz.

Konuya bi yerden başlayacak olursak Elif kızım büyüdü ve 4 aylık oldu. An itibariyle 64 cm 6,700 gr olduk.

Artık iyice bilinçlendi. Kim kimdir çok iyi biliyor. Bilmekle kalmıyor kişisine göre muamele bile yapıyor :)

Gündüzleri az uyuyor ama gece bunu telafi ediyor. :)

Çok iştahlı bir bebek değil, yani 5 kardeşin 5'i bir olmuyormuş lafını doğruluyor.

Büyüdükçe İçindeki moro refleksi canavarı küçülüyor.

Kıpır kıpır, biraz canıtez, biraz cadı, ama çok tatlı.

Ağzının suyu hiç durmuyor, buna o yumuruk yapıp ağzına soktuğu ellerinin büyük bir katkısı var.

Abisine deli oluyor , ona yapmadığı cilve naz kalmıyor. İşte o anlarda iyiki doğurmuşum diyorum.

Çünkü evde hoplayıp zıplayan,

arada bir kardeşini mıncıklayan, çoğu zaman şefkat ve ilgi gösteren bir abi olunca işler daha kolay oluyor.

Bu ay itibari ile önce armut ve şeftali suyunun tadını öğrenecek. Akabinde yoğurt nasıl bişeymiş onu öğrenecek, daha sonrada sebze çorbası nedir onu öğrenecek.

Bunlar doyumluk değil tadımlık olacak.

Gerçi ben 1 aydır falan yediğimiz meyvelerin sularından 2-3 damla veriyordum. Bu da 2. çocuğu büyütüyor olmanın rahatlığından olsa gerek.

Ama 18 Ekim itibari ile Dr. iziniyle ilk defa armut suyu içti 15 cc kadar. Tamamını versem lüpletecekti hanımefendi.

Özlemişim şu ek gıda muhabbetini. Beni heyecanlandırıyor ilk defa birşey yedirip içirmek, özenle hazırlamak. Olayları yine duygusala bağlamaya başlıyorum. Ya Eliften sonra hepten duygusala bağladım. Neyse işte böyle her geçen gün hıııızzzzzzla büyüyorla işte.

Şimdilik bu kadar.

Arayı açmamak umuduyla.

Evimizi Canavarlar Bastı

2011-09-04T18:52:00.000+01:00

Bi önceki yazımda evdeki güccük canavardan bahsetmiştim. Son 1 aydır eve birde 21 kg 106 cm boyunda bir canavar geldi ki sormayın. Evet evet minik dev adamım Gazihandan bahsediyorum.

Oğluş bildiğiniz üzere 17 temmuzda 3 yaşına girdi. Girmesiyle beraber içindeki canavar hortladı. Olur mu hiç öyle şeyyyy 1 günde öööle cavar hortlar mı demeyin, oluyor valla. Kurulmuş saat gibi sanki ya, 3 yaş dedi ve dikşın dikşınlar başladı, koltukların üstünden hoplamaca atlamacalar başladı, asarım, keserim, döverimler, ittirmeler başladı, garip garip kelimler aldı başını gitti , küsmeler başladı, inatlaşmaları saymıyorum bile. Ha bide saklanmalar başladı ki o ayrıca bir post yazısı olacak.

Sanırım bu 3 yaş çocukluğun ergenliği oluyor.

Hal böyle olunca;

-Bir daha yaparsan odana gitme cezası alacaksın

-Bir daha yaparsan tek başına uyumak zorunda kalacaksın ( bu çok etkili oluyo ) gibi cezalar arttı.

-Anneciğim odanı toplarsan çikolata yiyebilirsin

-Anneciğim sözümü dinlersen sana bi süprizim var ( bu da çok etkili oluyo) gibi ödüller arttı.

-Gazihan ya pilav ya makarna ikisinden birini seç

-Gazihan ya odanı toplarsın ya da oyuncakların hepsini kaldırırım vs vs gibi 2 seçenekli altenatifler arttı.

Beni en çok rahatsız eden ise silahdı, savaştı, dövüştü gibi zararlı şeyleri hangi arada derede öğrendiği. Ya da bu nasıl bir içgüdüdür anlayamadım. Çok fazla üstüne gidip durumu daha da kötüleştirmek istemiyorum. Sadece elimden geldiğince dikkatini başka oyunlara ve aktivitelere vermeye çalışıyorum.

Çocukların gerçekten çok hızlı ve çok farklı bir algılama yöntemleri olduğunu 3. yaşda daha da anladım.

Bazen çok masum ve düzgün bir cümle kurduğumu düşünürken içinden seçip çıkardığı bir kelimenin ne kadar tehlikeli olduğunu farkediyorum. Oysa sadece günlük hayatın akışında kurmuş olduğum sade ve sıradan bir cümle iken onun için ne kadar etkili ve özel olduğuna bu aralar o kadar çok şahit oluyorum ki.

Mesela minnak kızım biraz yaramaz ve bazen sebepsiz yere avazı çıktığı kadar bağırabiliyor. Bende onu severken "kız sen ne edepsizsin " diyorum bi bakmışım Gazihan hemen edepsiz kelimesini cümlenin içinden cımbızla çekip çıkarmış ve hatta bana karşı kullanmaya başlamış bile.

Birgün bi baktım ki Elif'e "sen çok edepsiz ve salaksın" dedi. Şok oldum. Hadi edepsizi benden öğrendi ama salağı nerden öğrendi bu çocuk diye sorgularken 2. şokla karşılaştım. Oyuncak Hikayesi 1 filminden öğrenmiş.

Birgün "anne ben değişik woody'i seyredeceğim" dedi. Seyrederken de "anne woody'e ceza verelim mi?" dedi." Neden" diye sorduğumda "Woody Buzz'a salak diyor" dedi.

Hemen biraz geri sardım filmi evet gerçekten salak diye 2 kere tekrarlıyor. Ne diyeceğimi şaşırdım. Hiç hoş bir kelime olmadığından dem vurdum vs. vs .ama bu kadar popüler bir çizgi filmde böyle bir kelimenin üstüne basa basa söylenmesi beni çok şaşırttı ve üzdü doğrusu.

O günden sonra ne kadar dikkat etsemde bu defa literatürümüze "aptal" kelimesi girdi. O da malesef hepimizin bildiği " Küçük Kara Balık" kitabından. Her zaman ki gibi uyutmaya çalışırken kitap okuyordum ve o gün küçük kara balığı ilk defa okuyordum. Ben yine dalmış okurken Gazihan yine bir cımbız gibi çekti çıkardı kelimeyi. O anda farkettim bende. Okumaya devam ederken farkettim ki 3 kere "aptal" kelimesi geçiyor hemde daha 10 sayfalık kısımda. Hemen okumayı bırakıp masal anlatmaya başladım. Ama iş işten geçti bi kere.

Çocuk yetiştirmek gerçekten zor. Çocuklarımız için herşeyin en iyisini istiyoruz ama bazen korumak o kadar zor oluyor ki...

Yasaklar cezbedermiş ya bizim evde bu aralar sürekli

"Anne bi daha salak demicem" diye dolaşan ve sonra "saaaaaaa-laaaaaakkkkk (dedikten hemen sonra) demicem de mi anne" diyen bi minik dev canavar var...

1+1=2

2011-08-25T04:17:00.000+01:00

2 çocuklu olmak nasıl bişey derseniz buyrun buraya.

Günler su gibi hızlı geçiyor. Gece ile gündüz birbirine karıştı. Ayın kaçı, hangi gündeyiz onu bile şaşırıyorum çoğu zaman. Zor ama bir o kadar keyifli geçiyor. Yeniden anne olmanın tadını da çıkarmaya çalışıyorum bu koşturmada.

Bazen ikisinede yetemiyorum. Kız bir yandan oğlan bir yandan ikisi de aynı anda beni istiyor sabaha kadar bir o oda, bir bu oda arasında mekik dokuyorum. Kız emmek ister oğlan uykudan uyanmış yanıma yat der. Aradan zaman geçer oğlanı tuvalete götür tekrar yatır. Bazen tuvalete götürmek için gittiğimde ise yatak çoktan göl olmuş :) haydiiiii soydur giydir...

Sonra kız tekrar uyanır. Haydi tekrar emdir yatır, olmadı onu da alıp abisinin yatağında üçümüz yatıyoruz.

Bazen oğlum büyük bir olgunluk gösterip kardeşinin doymasını bekliyor beklerken de uyuyup kalıyor. Tabii onu öyle uyuyakalmış görünce benim yüreğim parçalanıyor kıvrılıyorum yanına, sarılıyorum kara kuzuma. Atıyorum ak kızı yatağına. Böyle böyle geceler gündüzlere, gündüzler gecelere karışıyor.

Beni en çok yoran ve korkutan şey ise ikisine de yetememek. Hadi kız daha küçük diyorum anlamaz , oğlanla ilgileneyim. Oğlanla ilgilenirken de diyorsun ki bebeklik dönemleride çok çabuk geçiyor doya doya yaşamak lazım.Her ikisinin hızına yetişmeye çalışmak insanı yoruyor.

Şimdilerde yine iyi zamanlardayız diyebilirim ilk 1 ay saçımı taradığım gün sayısı çok azdı. Ancak banyodan banyoya. Haa bu arada yalnız da değilim annem var evde. Allah razı olsun o da olmasa halim harap olurdu herhalde. Ev işleri, bulaşık, çamaşır, ütü ve yemek ona ait, çocuklar bana ait olduğu halde bu kadar yoruldum. Annemin olmadığını düşünemiyorum bile. Bayramdan sonra annem evine dönüyor o zaman ne yaparım bilemiyorum. Öyle böyle derken bir düzen kuracağım.

Onun dışında hergün şükrediyorum Allahıma 2 tane sağlıklı evlat nasip ettiği için. Hergün iyiki de doğurmuşum diyorum.

Son olarak birbirinden çok farklı ama bir o kadar birbirinin aynı çocuklarım.

(Sol tarafta Gazihan 2 aylık, sağ tarafta elif 2 aylık)

Elif Kızım

2011-08-12T14:38:00.000+01:00

Elifim 1. ayını dolduralı çok oldu ama ancak yazabiliyorum.

1. ayın sonunda 4,100 kg 53 cm oldu kızım. İlk 2 haftamız oldukça zor geçti. Gaz mı desem gaz değil, bi yeri ağrıyor desem o da değil derken 15. gün kontrolünde doktorumuza anlatım durumumuzu. Meğer bizim kızın "moro refleksi" varmış. Varmış diyorum çünkü ilk defa duydum. Türkçe meali "yeni doğan refleksi" imiş.

Bu moro refleksi bizim kızda biraz fazlaymış ve derdi de oymuş. ( Benim gibi ilk defa duyanlar var ise Şu linkten öğrenebilirler.) Tabi biz bunu bilmediğimiz için yüksek ses çıkarabiliyor ya da kıza göre ani davranabiliyorduk ve moro refkesini bilmeden aktif hale getiriyorduk. Gaz sancısıdır diyerek de başlıyorduk hoplatıp zıplatmaya ve moro refleksi 2 kat artıyordu. Böylece 2 saat basbas bağırıyordu.

15. kontrolünden sonra Elif hanıma nasıl davranmamız gerektiğini öğrendik. Meğer hanımefendiye bir prenses gibi davranmak gerekiyormuş. Yumuşak ve sakin. Şimdilerde daha iyiyiz. En azından uyuyan canavarı uyandırmıyoruz artık.

Canavarı uyandırmıyoruz uyandırmamasına ama prensesi uyutamıyoruz. Yine bu moro refleks yüzünden. Neden mi? Sırtüstü yatamıyor zaten öyle yatmayı da sevmiyor. Sırtüstü yatarsa içindeki moro canavarını uyandırması an meselesi.

Yüzüstü yatıyor sürekli. Ama bu defada ben tedirgin oluyorum sürekli kontrol halinde oluyorum. Birde kafasını sağdan sola çevirmeye çalışırken uyanıyor ve hiç uyumamış gibi gözlerini fal taşı gibi açıyor. Böylece bir bebeğin uyuması gerekenden daha az uyumuş oluyor.

Bu durumda ben ister istemez Gazihanla kıyaslamaya giriyorum. Tabi Gazihanda moro canavarı nedir bilmiyorduk fosur fosur uyuyordu. Neyse ki bu moro canavarı 4-6 ay arasında ortadan kaybolurmuş ki 2. aya yaklaştığımız şu günlerde epey azaldı. Şimdi 4 gözle 4. ayını doldurmasını bekliyoruz.

Son olarak kayıtlara geçsin diye yazıyorum Elif kızım 10 ağustos 2011 tarihinde ilk defa kıyameti koparmadan banyo yaptı.

2008-2011

2011-07-05T10:23:00.001+01:00

Yine bir dizi foto roman. 2008'de başlayan annelik hikayem 2011'de bir kat daha arttı.

İşte dünden bugüne aile olma yolunda ki karelerimiz.

2008- Gazihanıma kavuşmaya giderken

---------------------------------------------------------------------------------------------

2011 Elif Kıza kavuşmaya giderken
----------------------------------------------------------------------------------------------
2008- işte artık iliklerime kadar anneyim.

----------------------------------------------------------------------------------------------

2011- iliklerime kadar duble anneyim

--------------------------------------------------------------------------------------------

2008- ilk babayla karşılaşma

---------------------------------------------------------------------------------------------
2011- duble baba heyecanı
------------------------------------------------------------------------------------------

2008 Oğluş dr kontrolüne giderken

-------------------------------------------------------------------------------------------
2011- ilk dr kontrolüne giderken

-----------------------------------------------------------------------------------------------
2008- baba kucağı

------------------------------------------------------------------------------------------

2011- yine yeniden baba kucağı

------------------------------------------------------------------------------------------

2008- bu baba kucağı çok tatlı

----------------------------------------------------------------------------------------------
2011- dejavu

---------------------------------------------------------------------------------------------
2008- Gazihan tuzlandı

--------------------------------------------------------------------------------------------

2011- eee Elif eksik kalır mı?

--------------------------------------------------------------------------------------------

2008- Oğluşun dombili ayakları

---------------------------------------------------------------------------------------------

2011- prensesin ayakları

---------------------------------------------------------------------------------------------

2008- Oğluşun kafa kağıdı

----------------------------------------------------------------------------------------------

2011- Kızımın kafa kağıdı

-----------------------------------------------------------------------------------------------

2008-Oğluşun ilk banyosu

------------------------------------------------------------------------------------------------
2011- kızın ilk banyosu

Elif Kızın Doğum Hikayesi

2011-06-28T16:14:00.000+01:00

Elif kız doğdu doğacak derken 1 haftalık oldu bile. Ama malum artık 2 çocuklu olunca ancak yazabiliyorum.
Bol fotoğraflı doğum hikayemiz başlıyor.

16-06-2011 sabahı erkenden uyandım. Bir gece önce nasıl oldu bilemiyorum deliksiz bir uyku uyudum. Öyle oluncada sabah 6:30 da dinç bir şekilde kalktım, son kontrollerimi yaptım ve bir duş alıp doğruca kuaföre gittim. :)) Kızıma güzle gözükeyim diye. Saat 9 gibi eve geldim ve hepberaber hastaneye doğru yola çıktık.

Yolda Gazihan'a kardeşini almaya gittiğimizi anlatmaya başladım. Hastaneye gittiğimizi doktor amcanın karnımdan Elif'i alacağını bir süre onu kucaklayamayacağımı ve onunda dikkat etmesi gerektiğini anlatırken Gazihan konunun çok başka bir boyutundaydı. Doktor amcanın Elif'i nasıl karnımdan çıkaracağı ile ilgileniyordu. Ve hiç bahsetmediğimiz bir kelimeyi kullanarak bizi şok etti.

- "Anne dr. amca elifi karnından eliyle mi alacak ? "

-"Evet annecim"

-"Hayır kesip alacak"

Ne diyeceğimizi bilemez bi şekilde konuyu değiştirdik. Ve hastaneye ulaştık. Yine Andeva Topçular hastanesinin 5. katının 508 numaralı kapısının önündeydik bundan 3 sene önce olduğu gibi. Elif kızı kucağımız almamıza çok az zaman kalmıştı.

Sevgiliyle kucaklarsın kucaklayamazsın tartışmalarının sonucunda yılın ağırlık kaldırma rekoru da kırılmış oldu.

Bu duruma kıskananlar da oldu :)

Kendimi ünlü biri gibi hissettim o gün. 2 fotoğraf makinası 2 kameraya bol bol poz verdim.

Eğlenceli bekleyiş sonunda hemşire hanım vakit geldi dedi. Ameliyathane'nin kapısına kadar gülücükler saçan ben oğluşu öpüp ameliyathaneye girerken salıverdim tuttuğum gözyaşlarımı.

Ameliyata hazırlanırken de çok heyecanlıydım. Epidurali taktıktan sonra biraz sakinleştirici yapmalarını rica ettim. Gerisini hatırlamıyorum. kendime gelip "bebek çıktı mı?" diye sorduğumda çoktan çıktığını ve kıyafetlerini giydirdiklerini söylediler. İlk çıkış anını görememiştim bu defa. ( saat 11:30 da 3560 gr olarak dünya ya geldi) Çok üzüldüm ama üzüntüm kısa sürdü. Çünkü o sırada pamuk kızımı getirdiler. Öpüştük koklaştık, o ağladı ben ağladım. Yine yoğun duygular hakimdi tüm vücudumda.

Sonrası yine kopuk. Hayal meyal hatırlıyorum. Ben öyle yoğun duygular yaşarken herkes minik kızımla tanışmıtı bile. Abisi bile fotoğrafını çekmek için çabalamış.

Gerçi fotoğrafını çekmeye çalışırken "bunun annesi nerde" diye de sormuş ama. :))

Yine de kanı kaynamış yavrumun başından ayrılmamış kardeşinin.

Ve hiç de hayal meyal olmayan iliklerime kadar hissettiğim buluşmamız.

Bir annenin unutamayacağı andır herhalde yavrusunu kucağına aldığı o an. Dakikalarca bakmak istersin o minik yüzü ve içinden sürekli "bu dünya güzeli benim mi "diye düşünür durursun.

Ve bu mutlu anında tüm sevdiklerin yanındadır.

Kendimi çok özel hissediyorum başta ailem , dostlarım yanımdaydı ve yanımda olamayan ama aklı benimle olan dostlarım... İyi ki varsınız.

Son olarak da Elif kızımın doğum hikayesini film tadında ki versiyonu. (videoyu hazırlayan arkadaşım Canan'a sonsuz teşekkür ederim)

Karmaşık Duygular Ve Nurturia Anneleri

2011-06-15T18:11:00.000+01:00

SEVİNÇLİYİM;

Tekrar anne olmanın tadına varacağım için,

O minicik el ve ayaklara dokunacağım için,

O mis gibi bebek kokusunu ciğerlerime kadar çekeceğim için

KORKUYORUM;

2 çocukla hayatı becerebilcekmiyim,

2 çocuğa birden yetecekmiyim,

Birde şu ameliyathane de tek başına koyun gibi yatmaktan,

Herkes bi gün önceki dizi filmi konuşurken, yapayalnız kalmaktan korkuyorum.

HEYECANLIYIM;

4 kişilik güzel bir ailem olacağı için,

1 erkek bir kız anası olacağım için,

yarın "işte bebeğin çıkıyor" deyip o kanlı, kırmızı kızı gösterecekleri için,

temizlenip yanıma getirdiklerinde ilk temasımızı yaşayacağım için.

ŞANSLIYIM

Beni düşünen değer veren arkadaşlarım olduğu için.

Nurturia sayesinde tanışıp kaynaştığım ve bugün beni çok mahcup ve çok mutlu eden anneleri tanıdığım için.

Yeşilannem, Ayşe, Başak, Feyzan, Hande, İnanç, İlal, Pınar, Tuğçe

Hepinize ne kadar teşekkür etsem az. İyi ki varsınız. İyi ki çocuklarımız var da onlar sayesinde kendimize yeni yeni dostlar ediniyoruz.

Bugün gelip heycanımı benimle paylaşıp, gelemeyip de gönüllerin benimle olduğunu arkadaşlarım en az benim kadar heyecanlı olduğunuzu görmek, duymak tarif edilemezdi.

Ben susuyorum fotoğraflar konuşsun.

Kızım için yaptığım bebiş kurabiyeleri ile başlıyorum.

Ziyarete gelebilen arkadaşlarım sol baştan İnanç, Pınar,Ayşe,Afet,Hande ve bayan göbiş.

Bana yapılan süpriz

Süprizi görünce duyguları dolup taşan ben

İsmini saydığım arkadaşlarım organize olmuşlar ve boynumda görmüş olduğunuz Gazihan'ın G'si ve Elif'in E'sini hediye ettiler.

Aşağıda da hala gözyaşlarına hakim olamayan ben.

Yetmemiş gibi abi olacak diye oğluma da hediye almışlar. Gazihan çok sevindi. Herkesi tek tek öptü(rdüm de desek olur). Şu anda hala odasında oynuyor.

Ve son olarak Nurturia anneleri ile kızımın bebiş kurabiyeleri ve bebiş şekerleri.

Sol baştan Afet, Pınar,Hande,Ben,İlal,Ayşe,İnanç ve Teo Can.

Hepinize yanımda olduğunuz için çok ama çok teşekkür ederim.

Şu anda bu blogu okuyan tüm blog dostlarından ricam ise yarın yani 16-06-2011 sabah saat 11 gibi benim ve kızım için dualarınızı bekliyorum.

Gazihan ve Elif'in Odası

2011-06-09T14:02:00.000+01:00

Gazihan doğduğundan beri odası o kadar çok revizyona girdiki ben bile şaşırıyorum. Dünden bugüne Gazihan odasını merak edenler bir TIK.

Elif'in gelecek olmasıyla birlikte tekrar revizyona girdi. Bu defa kökten bi değişiklik oldu. Oda'nın şeklinden önce odalar yer değiştirdi. Bizim yatak odamız daha büyük olduğu için çocuk odası ile yatak odası yer değiştirdi.

İki kardeş aynı odada yatacakları için uzun bir süre renk arayışına girdim. Sonra sevgili arkadaşım Başak'ın tavsiyesi üzerine mavi ve yeşil de karar kıldım. Sonra Elif için yatak arayışına giriştim. Bu defa Gazihan'ın yatağı kadar büyük bir yatak istemedim zira ileride kısmet olur da bir ev sahibi olursak Elif'e ayrı bir oda yaptırırım düşüncesindeyim. O yüzden 70*140 ebatlarında olan mother&care'nin yatağında karar kıldım. Böylelikle odamız tamamlanmış oldu. Daha sonra çerçeveler, stickerlar ile süsleme olayını da tamamladım. Biz çok beğendik çok ferah ve renkli bir oda oldu.

İşte Gazihan ve Elif'in cıvıl cıvıl odası:

Odaya girişten bir görünüm.
Gazihan'ın yatağından odaya doğru bir bakış açısı,

Gazihan'ın yatağı,

Elif'in yatağı,

Gazihan ve Elif'in arasında ki sallanan koltuk da bana ait,

Şimdilik sadece Gazihan'a masal okuyorum yakında ikisine birden masal okuyacağım.

Beğendiniz mi odamızı?

Gece Sütü+ Bez

2011-06-08T14:06:00.000+01:00

İyi mi ettik kötü mü ettik bilemiyorum. Neyi mi? Gece beslenmeyi.

Of bu aralar kafa karışık ya abuk sabuk bir cümle ile girdim mevzuya. Mevzu şu; Gazihan tosunu tuvalet eğitiminin %90'nını tamamlamıştı. Yani gündüz bezsiz gece yatarken bezli idi. Bu durumdan kendisi de çok rahatsız oluyor ama gece süt içtiği için bezi çıkaramıyordum.

Hatta bi kaç gece bezi taktırmamak için çok ağladı bende "tamam" dedim .

Bir gece yatmadan önce çişini yaptırdım. Gece 2 gibi çişe kaldırmak için uyandığımda yatak çoktaaan göl olmuştu. Haydi üst baş değişti, çarşaf değişti, kalan bi çiş varsa diye tuvalete gidildi derken uyku tamamen dağıldı. Tekrar uyuduk derken saat 3 oldu. 5'te tekrar kalktım yatak yine göl. Aynı işlemler tekrarlandı bi daha uyumamız 6'yı buldu. Doğal olarak o günümüz berbat geçti.

Bu süt-bez ilişkisi epey kafamı kurcalıyordu. Çünkü gece uykuya yatmadan önce 1 biberon süt içiyor, gece uyanıp 1 biberon daha içiyor ki bazen 2 biberon da içebiliyor. Dolayısyla bezde en ufak kuru yer kalmıyor. Ee gece bu kadar süt içen bir çocuğa nasıl bez bağlamadan yatırabilirim ki?

Malum birde karnım burnumda olunca gece yat-kalk yapması çok zor oluyor benim için. Bende bu gece bezi ve gece sütü olayını Elif doğunca yapmaya karar verdim. Zaten Elif doğunca gece emzirmek için 3-4 defa kalkacağım, hazır kalkmışken de gece tuvaletini çözerim dedim.

Ama süpriz bir gelişme oldu. Eşimin toplantısı sebebiyle gittiğimiz kısa tatile gidereken biberonunu götürdüm götürmesine ama yatacağımız zaman denemek amaçlı " aaa biberonu evde unutmuşuz" dedim. Gazihan da sorun çıkarmadan uyudu. Ve deliksiz uyudu. Arıza çıkarsaydı verecektim ama çıkarmadı. Kısa ve sevimsiz tatilimizden sonra evimize döndük. Akşam yatma vakti gelince " Anne biberonuma süt koyarmısın " demeye başladı. Bende " annecim biz yokken gönül teyze(temizliçi teyzemiz) eve gelmiş ve biberonunu küçük torununa götürmüş, istersen bardakta süt vereyim" dedim. Tabi bardakta süt içmeyi reddetti. Ama biberon diye de tuturmadı. O gece ve ondan sonra ki gecelerde de arızasız bi şekilde uyuduk. Sabah da bezimiz hep kuru idi doğal olarak.

Ama bu durum başka bir sorun ortaya çıkardı Sütü tamamen bıraktı. O süt delisi çocuk biberon olmadan süt içmeyi reddettiği için süt de içmemeye başladı. Çözümü kakolu üzerinde şimşek mcqueen temalı sütlerde buldum. Ama bu kakaolu sütler ne derece süt değerinde sorusu da beynimi kemirmeye başladı. Derken dr'umuza danıştım zaten gece sütü içmesinin bir anlamı olmadığını günde 2 bardak süt veya süt ürünlerini birşekilde tüketiyor olmasının yeterli olacağını söyledi, buna kakolu sütte dahil.

Şimdi akşam yemeğinden sonra bir kutu kakolu süt içiriyorum.(Gündüz zaten canı istedikçe içiyor.) Yatmadan önce tuvaletini yaptırıp yatırıyorum hem sabaha kadar deliksiz uyuyor hem de bezi kupkuru kalkıyor. Haa neden hala bez takıyorsun derseniz şunun şurasında bir 6 gün daha deliksiz uyuyayım sonrasında uykular haram olacak nasıl olsa :)) Tabi deliksiz uyuyabilirsem. Çünkü Elif hanımdan da rahat yok. Neyse yapacak bişey yok.

Doğum Hediyem :))

2011-06-06T11:25:00.000+01:00

Çok mutluyum. Çok ama çok uzun zamandır istediğim profosyonel mikserimi eşim doğum hediyesi olarak aldı.

Kullanmak için sabırsızlanıyorum. Gerçi kullanabilmek için biraz daha zamana ihtiyacım var ama olsun. Şimdiden heyecanlanıyorum. Hele Elif kız bi gelsin biraz kendini toplasın Pasta ve Kurabiye yapımına son sürat başlayacağım. Dönüşüm muhteşem olacak yani.

Çok ama çok teşekkürler sevgilim.

Az Kaldı

2011-06-03T13:02:00.000+01:00

Son 2 haftaya girdik bile. Ben bu hamileliğimden hiç ama hiçbirşey anlamadım. Ne çabuk geldi geçti zaman hala şaşıyorum.

Dün son Dr. kontrolümüze gittik. Elif Hanım 2,790 gr olmuş. Minik minyon bir kızım olacakmış, Dr. amcamız öyle dedi. Hatta bunun üstüne epey bir geyik döndü aramızda. Oğluşum 4 kg doğduğu için, malzemeden çalmadan tutun da, 2.ye özenmemişize kadar geyik yaptık. Keyifli bir dr. kontrolü geçirdikten sonra geldik doğum tarihi mevzusuna.

Görünen doğum tarihi 27-06-2011. Sezaryan olacağı için 10 gün önce alırız dedi doktorumuz. Ben hemen atıldım 16 Haziran olsun diye. Oğluş 17-07 perşembe doğum tarihli kızımda 16-06 perşembe doğum tarihli olsun dedim.

Doktorumuz güldü, "Gazihan saat kaçta dünyaya gelmişti " diye sordu. Bende "11,15 te " dedim. " Tamam o zaman kızı da o saatte dünyaya getirmeye çalışırız "dedi. Aynı hastahane ve 508 numaralı olan aynı odada da ayarlandı bu arada. :)

Yani anlayacağınız 2 hafta sonra 16-06-2011 perşembe günü saat 11:15 suları 2. kez anne olmanın tadını yaşıyor olacağım inşallah.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Doğum Çantası

2011-05-31T14:11:00.000+01:00

Yine tatlı bir telaş içindeyim. Kızımın gelmesine 2,5 hafta kaldı. Şimdiden doğum çantamı hazırladım.

Bir anne adayı için doğumdan önce en telaşlı ve en titiz olunan ve çok öncesinden kafasında kurmaya başladığı bir şeydir Doğum Çantası.

Bu defa ben daha bilinçli ve ne koyacağımı bildiğim için herşeyimi sırasıyla sakin sakin hazırladım.

Nedir bu doğum çantası ve neler koymak bizim işimizi kolaylaştırır.

Anne İçin Gerekli İhtiyaç Malzemesi:

-Emzirme sütyeni ( 2-3 adet)

-Dikişsiz külot (3-4 adet)

-Gecelik (2 adet) ,( mutlaka emzirmeye uygun olan modeller tercih edilmeli)

-Pijama (1 adet), (emzirmeye uygun model)

-Gögüs pedi ( 4-6 adet)

-Terlik (altı kaymayan cinsşer tercih sebebi olmalı)

-Hijenik ped

-Çorap

Bu saydıklarım birinci derece annenin temel ihtiyaçları olan eşyalar.

Bir de;

Genel Gerekli İhtiyaç Listesi 1

-Gögüs ucu için krem

-Gögüs pompası

-Tarak

-Diş macunu ve diş fırçası

-Havlu kağıt

-Toka

-Makyaj malzemesi

Genel Gerekli İhtiyaç Listesi 2:

-Fotoğraf makinası ve kamera (bu aletlerin şarz aletleri)

-Telefonlar ve şarz aletleri

-Kolonya, ıslak mendil

-Bebek ziyaretine gelenler için çikolata, bebek şekeri vs.

Bebek İçin Gerekli İhtiyaç Malzemesi:

-Bebek Bezi (yeni doğan 10-15 adet)

-Islak mendil (yeni doğan )
-Kollu ya da kolsuz iç badi (3-4 adet)

-Tulum (1-2 adet)

-Ağız mendili(4-5 adet)

-Battaniye

-Çorap (3-4 adet)

-Şapka ve eldiven

-2 takım kıyafet

Bebek İçin Gerekli Genel İhtiyaç Listesi :

-Biberon(her ihtimale karşı)

-Emzik(her ihtimale karşı)

-Ana kucağı veya portbebe

-Bebek için çarşaf

-Pişik kremi

Bence bunlar bir bir doğum çantasında olması gereken ihtiyaç listesi. Verdiğim rakamlar hastanede kalış sürenize göre değişecektir. Ben ortalama 1 gece 2 gün olarak bu şekilde hazırladım çantamı. Tabi ihtiyaç listeniz mevsime göre de mutlaka farklılık gösterecektir.

Bir diğer önemli nokta ise; ameliyathane-doğumhaneye verilecek olan eşyalar çantada ayrı bir yere konmalı. Mesela bebeğin dünyaya geldiğinde giyeceği kıyafetleri batteniyenin içine koyup öyle çantaya yerleştirebilirsiniz. Böylece hastaneye gittiğinizde size büyük bir kolaylık sağlayacaktır.

Doğum yapacak herkese hayırlı doğumlar diliyorum.

Bunlarda bizim doğum çantamızdan 1-2 örnek.

Ameliyathaneye vereceğim doğum setini de Sanal Bebek Mağazasından aldım. Ben 3'lü olan seti tercih ettim. Bebeğiniz için ihtiyaç olan herşeyi Sanal Bebek Mağazasından bulabilirsiniz.

Biz Hazırız Ama ?

2011-05-30T14:15:00.000+01:00

Dediğim gibi biz yaza hazırız ama yaz'ın gelmeye hiç niyeti yok. Daha doğrusu hem var hem yok gibi. Bir gün sıcak bir gün yağmur derken mayısın sonlarına doğru geldik.

Eşim'in 19 mayıs haftası Belekte 4 günlük bir toplantısı vardı. Pek bi heveslendik. Doğum öncesi bana dinlence oğlana eğlence olacak diye.

Topladık pılımızı pırtımızı düştük yola, bir akşam üstü otele yerleştik. Odaya yerleşir yerleşmez oteli keşfe çıktık. Pek bi hoşumuza gitti. Bir sürü havuz birbirinden büyük + kapalı havuzlar. Ohh dedik yarın pek güzel bir gün olacak.

Gazihan sabah uyanır uyanmaz;

-Anne uyandık mı?

-Evet annecim, günaydın.

-Anne havuza gidelim mi ne dersin?

-Tamam annecim, ama önce kahvaltı yapalım.

-Yaşşasııııııınnnnnn.

Bu konuşmalardan sonra kahvaltı salonuna gittik. ilk şoku orada yaşadık. Tatil köyü tarafı 5 yıldızlı otel kısmı 7 yıldızlı olan bu yerde kahvaltı 3 yıldız bile alamaz. O ne rezil bir kahvaltı öyle. Neyse dedik ve kendimize uygun olabilecek bir kaç doyurucu şeyle kahvaltımız yaptık.

Havanın esintili olmasından dolayı doğruca kapalı havuza gittik. Yine bir hayal kırıklığı daha, havuz suları buuuzzzzzz gibi. Girmenin imkanı yok. Gazihan yinede çocuk havuzuna titreye titreye girdi.Baktım dudakları morardı zorla çıkardım havuzdan. Birde yukarıda ki fotoğraftada gördüğünüz gibi zemini mermer yapmışlar. Nasıl kayıyor anlatamam. Kazasız belasız kapalı havuzdan çıktık. Dışarıdaki havuzların olduğu yere gittik. Güneş ısısı sayesinde diğer havuzlar nispeten daha iyi sayılırdı ama orayada tüm vücudu sokmanın imkanı yok. Tir tir titriyorsun o derece soğuk yani.

Tek bir olumlu yanı vardı geniş bir alanı 15 cm civarında tutmuşlar oranın suyu güneş ışığı sayesinde ılımanca olduğundan Gazihan orada çimdi.

Hatta yavrum şöyle dedi. - anne burası çok sıcakmış, burda yüzeyim mi?
Öğlene kadar havuzda çimdikten sonra yemek vakti geldi. Yine berbat bir açık büfe. Koskoca 7 yıldızlı binanın açık büfesinde makarna bile yok gerisini siz düşünün. Tabaklar kirli, çatal kaşıklar çizik çizik iğrenç. Karnımızı doyurmak için çorba ve bol ekmek yedik. Enerji versin diye de tatlı reyonundan pastamsı bişeyler yedik. Yemekten sonra odamızın olduğu tatil köyü kısmına geçtik. Zaten oradan oraya geçmek de 15 dakika falan. Odaya geldiğimizde Gazihan'ı küvete koydu, açtım sıcak suyu yarım saat orda sefa yaptı. Saat 3 civarıda uyuttum. Yavrum akşam 6,5'a kadar uyudu. Uyandığında babamızın toplantısı bitmiş odaya gelmişti. Sonra biraz dolaştık. Çocuk parkına gittik. Elle tutulur tek yer olduğunu söyleyebilirim. Orada epey oynadı. Daha sonra akşam yemeği zamanı geldi ve yine fiyasko.

Ben ömrü hayatımda 15 tane falan 5 yıldız ve üzeri otel gezmişsem gördüğüm en kötü yerdi burası. Güya 4 gün keyif yapacaktık.
Tek keyif yaptığımız zamanlar saat 10-12 arası havuz kenarında çimme, birde akşam 21-22 arası animasyon ve çocuk diskosu idi.

Çocuk diskosunda Gazihan kendinden geçti çok keyif aldı.

Onun yüzünün gülmesi herşeye bedel doğrusu.

Bol bol dans etti. Çocuk diskosu bitince çok üzüldü.

-Anne bi daha bi daha dedi durdu.

Ama biz daha fazla açlığa ve otelin pisliğine dayanamadık 3. gün apar topar evimize döndük. Döner dönmezde doğruca evin önündeki dönerciye attık kendimiz. Hepimiz saldırdık bol tereyağlı iskendere. Midemiz bayram ettikten sonra kendimize geldik. Kuzum ertesi gün yine havuzda çimme hayalleri ile uykuya daldı.

Böylece 4 günlük olan tatil maceramız 2 gece 3 gün ile sona ermiş oldu.

Kıpır Kıpır Mayıs Ayı

2011-05-26T16:30:00.000+01:00

İlkbaharın gelmesiyle birlikte içimiz kıpır kıpır oldu. Gerçi bizim içimizin kıpırtısıyla hava durumu doğru orantılı gitmese de bulduğumuz güzel havaların herbirini itina ila değerlendirdik.

Mayısın ilk haftasonlarından birinde Kankamız Efe ile buluştuk. ( Efe Gazihan'ın uzun süre zarfında bile kavga etmediği tek arkadaşı.) Önce güzel bir kahvaltı yaptık. Biz Pınar'la sohbet ederken oğlanlar birbirleriyle hasret giderdiler. Gazihan'ın deyimiyle kurbağalı parkta kurabağa avına çıktık. Sonra çocuk parkı olan bir başka parka geçtik. Sıra ayrılık vaktine gelince de ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Bozulmaz kaide olan ağlama faslıyla zor bir ayrılık sürecinden sonra evlerimize döndük. Tabi en kısa zamanda tekrar buluşmak umuduyla.

Derken kısa bir süre sonra İzmir'den Hülya&Tuna geldi. Onların gelmesiyle kıpraşmalar da ardı ardına geldi.

Nurturia'da bir buluşma organize ettik. 4 anne 3 çocuk pardon 4 çocuk (Kızımı unutmamak lazım) Konyaaltı Beach Parka attık kendimizi.
Sezonun İlk deniz keyfinide o gün açmış olduk. Kayıtlara geçsin diye söylüyorum 05 Mayıs 2011
tarihinde Gazihan ilk denizine girmiş bulunmakta.

Su soğuk falan demedi atladı denize yetmiyormuş gibi arkadaşlarını da denize sokmak için elinden geleni yaptı. Yoğun çalışmları sonucunda Efe'yi ikna etmeyi başardı. Kerem Ege de bir ara niyetlendi sonra vazgeçti. Tuna ise suya taş atmakla yetindi. .

Deniz kenarında keyifli vakit geçirdikten sonra parkı olan bizimde oturup sohbet edebeileceğimiz bir mekana geçtik. uzun zamandır bu kadar keyfili bir gün geçirdiğimi hatırlamıyorum. Konular ortak olunca konuşacak çok şey vardı. Ne yalan söyleyeyim seni anlayabilen ve seninle aynı dili konuşan insanlarla konuşmak ayrı bir zevk veriyor insan.

Çocuklar da çok keyifliydiler . Parkın tadını çıkardılar. Bize kıyak çektiler sanırım. Bizi neredeyse hiç üzmediler diyebilirim. Özellikle de Tuna. O bireysel takılıp Gazihan'ın kepçeleriyle vakit geçirdi. Sonrada bir güzel uyudu. Gazihan ve Kerem Ege de kaydırak salıncak peşinde koşturup durdu. Yedik içtik güzel havanın tadını çıkardık. bir de baktık ki saat 15 olmuş. İnanamadık. 4 saat arızasız vakit geçirmişiz. Bir sonra ki hafta tekrar buluşmak için ayrıldık.

Bir sonra ki buluşmamızda Efe de bize katıldı. 3 delikanlı arabın arka koltuğuna kuruldu herbirinin gözü bir diğerinin elinde ki oyuncakta yine beach parka doğru yola koyulduk.
Bu defa kadro tamamdı 4 anne 4 çocuk (5 çocuk Elif dahil) olarak attık kendimiz parka. Herşey bi önce ki hafta gibi olacak sandık ama yanıldık. bu defa hiç durmadılar bizim sıpalar. Biri durdu biri arıza çıkardı ama yinede çok keyifliydi. Sonra sonra biraz yorulduklarındanmıdır nedir, sakinleştikleri söylenebilir.

Bir ara kendilerinden geçtiler. Aşağıda gördüğünüz fotoğrafta onları bu kadar eğlendiren ve heyecanlandıran şey çok yakından geçen bir helikopterdi. Erkek çocuğu değil mi motorlu her taşıt ve araca aşırı tepki gösterebiliyorlar.

Erkek çocuğu olan 4 anne ne konuşabilirse onların hepsini konuştuk. Bez sorunundan, yeme içme sorununa kadar,paylaşmadan, arkadaşlık kuramaya kadar tüm konuları masaya yatırdık. Tabi arada güncel konulara da değinmedik değil.

Bol bol yedik içtik. Tabi bazı hain arkadaşlarım gözümün içine baka baka soğuk biraları hüplettiler. Hiç düşünmediler beni :))

Çocuklarda meyve suyunun Suyunu çıkardılar. Fırsat bu fırsat dediler bol bol meyve suyu içtiler.

Her güzel şeyin bittiği gibi 3 güzel buluşmada güzel anılarla sona erdi.

Önemli Olan Karnında Değil Kalbinde Büyütebilmek-2

2011-05-07T11:10:00.000+01:00

Sayende bir kez daha Anne olmanın keyifli grurunu yaşıyorum. Duygularım çok yoğun sevincim ise anlatılmaz.

Anne olmanın tadını seninle tattım bir tanem. Şimdi karnımda büyüyen kardeşinle anneliğim bir kez daha perçinleşecek inşallah. Kendimi çok şanslı hissediyorum.

Bir annenin en büyük dileğinden biridir herhalde evladının yüzünün her daim gülmesi. Gülen yüzün solmasın bebeğim.

Hayatın hep rangarenk olsun.
Önüne hiçbir engel çıkmasın , ufkun sonsuz olsun.

Biliyorum her geçen gün hızla büyüyorsun ama yinede hep benim minik dev adamım ol.
Seni çok seviyorum bebeğim.

Bütün kadınların, annelerin, anne adaylarının, anne aday adaylarının, bebeğini karnında değilde kalbinde büyüten tüm annelerin anneler günü kutlu olsun.

Kulağınızın Pası Silinsin

2011-04-26T19:42:00.001+01:00

Oğlumun konuşmaya başladığından beri söylediği ilk anlamlı şarkı.
Kulağınızın pası silinsin.

30. hafta Kontrolü Ve ....

2011-04-26T07:08:00.000+01:00

Cuma günü yine görüş günümüz vardı. Herşey yolundaydı ve kızım çok fotojenikti. 30 hafta 4 gün itibari ile 1.462 gr olmuş. Geçen kontrolde olduğu gibi yine 1 hafta geride gidiyor kilosu. Ama geçen hafta ile uyumlu olduğu için bir sorun yokmuş çok şükür. Kızım uzun boylu ve narin olacakmış hepsi bu :)

Bu hafta NST'ye bağlandım. Kıpır kıpırdı hiç durmadı. Kalp atışları gayet güzelmiş doktorumuz öyle dedi. Bütün muayene bittikten sonra kurduğu cümle karşısında beni bir telaş aldı. "Son 2 kontrolümüz kaldı". Aman Allahım ne kadar da çabuk geçti bu hamilelik. Daha yapmam gereken bir sürü iş var ve son 2 kontrol kalmış sadece.
Kaba taslak olarak doğum tarihi hakkında da konuştuk. Bir aksilik olmaz ise 16-06-20011 tarihinde kucağıma alacağım. bende o tarihi istiyordum Gazihanla uyumlu olsun diye . Çünkü gazihan 17-07 doğumlu ve perşembe günü doğdu. Eğer Elif de uslu durursa 16-06 olacak ve o da perşembe günü dünya ya gelecek.

Ay çok heyecanlandı ve panik yapmaya başladım. Nasıl olacak, neler yaşayacağız. Hazır mıyım?(zortttttt garip bir cümle ama hamile olmakla doğurmak arasındaki fark bu) Ysni işte öyle bir garip hallerdeyim bu günlerde.

Son olarak sizi fotojenik kızımla başbaşa bırakıyorum. Gerçi kordon bir türlü ağzının önünden gitmedi ama idare edin artık.

Elifden Gazihan'a Hediye Var.

2011-04-18T15:00:00.000+01:00

Evet Gazihan Elif'i ilk duyduğundan beri olumsuz bir tepki vermemişti. Hatta karnım ortaya çıkmaya başladıktan sonrada ilgisi ve alakası olumlu olarak hep arttı. Bunda çevremizde 2 çocuklu olup bize tüyo veren arkadaşlarımızın önerilerini de gözardı edemeyiz.

Bu tüyolardan birisi de "Gazihan'a Elif gelirken sana hediye getirecekmiş" , deyip onun istediği ya da onu etkileyecek birşey söylememizi ve Elifle beraber eve dönerken beraberimizde vaad edilen hediyeyi de getirmemizi önerdiler.Bizde buna istinaden yaklaşık 2 aydır Elif sana hediye getirecekmiş gelirken demeye başladık. Bir süre sonra Gazihan'ın merakı iyice arttı ve "Elif bana ne getirecek" demeye başladı. İşte bizde o andan itibaren hediye arayışına düştük. Sonunda da bisiklet olabilir diye karar aldık. Bir sonra ki aşamada da "Elif sana bisiklet getirecekmiş" demeye başladık. Çok hoşuna gitti.

Sonra hesaba katmadığımız birşey aklımıza geldi. Antalya sıcakları. Elif Haziran ortası gelecek, tabi hediyesi de. Eeee o sıcaklarda nasıl bisiklet binecek bu çocuk ya da taş çatlasa 15 gün daha binecek sonra sıcaklar iyice bastıracak.

Bizde eşimle "Elif sana bisikletini gönderecekmiş, ben gelmeden öğrensin abim benide bisikletiyle gezdirsin" , dedik. Kuzum hemen inandı.

Aşağıda ki ilk video bisiklet almaya giderken dialoglarımız. Tabi arada başka konuşmalarda olmadı değil :))

İşte Elif'in gönderdiği bisiklet ve 40 yıllık bisiklet sürücüsü Gazihan.

(Biskleti aldığımız an itibari ile sürmeye başladı)

Oğluş bisiklete bayıldı. Elinden gelse bisikletle yatacaktı. :)) Balkona koyduğumuz bisikletine sürekli gidip baktı.

2 gece boyuncada kafasında kaskla yattı. Şimdi de takmıyor o ayrı mevzu.

-Gazihan Elif'e teşekkür ettin mi ? dediğimizde de yanıma geldi karnımdan öpüp " Teşekkürler" dedi. Tam kameralık bir andı ama kaçırdık :(

Bende "Elif de sana bişey değil, güle güle kullan " dedi dediğimde de "Elif konuşabiliyo mu anne" dedi. :))

Ben yine "Hönkk" diye afalladıktan sonra bastım kahkahayı ve "evet konuşabiliyor, onun konuştuğunu sadece ben duyabiliyorum ama Elif senin konuştuklarını duyabiliyor" dedim.

Bu sefer hönk olma sırası Gazihandaydı :))

Bizim evde bu aralar gündem konusu anladığınız üzere Elif ve Gazihan'ın abilik için ısınma turlarından ibaret.

29 Haftalık Elif

2011-04-14T16:08:00.000+01:00

Gitgide büyüyoruz. En son 26 haftalıkken Dr. kontrolüne gitmiştik. O zaman 820 gr olmuştuk. Önümüzdeki hafta yani 30. hafta kontrolümüzde bakalım ne kadar büyüdü Elif hanım.

Şimdiye kadar hiç yüzünü göstermemişti. İlk defa güzel bir poz verdi nazlı kızım.

Bu arada Elif ile birlikte bende büyüyorum. 29. hafta itibari ile 7 kilo almış bulunuyorum. Aslında Gazihan'ın hamileliğine göre gayet formdayım. Bunu da Gazihan'a borçluyum sanırım. Sürekli bir koşturma halindeyiz, sadece yatmadan yatamaya dinlenebiliyorum. İlk hamilelikle 2. hamileliğin en büyük farkı bu olsa gerek. Bu arada Gazihan Elif'e iyice alıştı. Hiç beklemediğim kadar sevgi dolu yaklaşıyor. Sürekli "anne karnını aç Elif'i öpcem" diyor.

Hatta Elifle sürekli dialog halinde ve şimdiden onu korumaya başladı. Nasıl mı? Geçenlerde giydiğim hamile tşörtünün sol alt tarafında 2 küçük ayak figürü vardı. Gazihan tişörtü giydiğim an geldi ve "anne bunlar Elif'in ayakları mı?" diye sordu. "Evet annecim" dedim. Gazihan'ın tepkisi beni çok şaşırttı. "İçeri soksana ayakları üşür" dedi. Ben "hönk" şeklinde kalakaldım. Tabi bazende tam tersi şeyler olabiliyor.

Mesela;

Gazihan: Anne Elif'i korkutabilirmiyim?

Ben: Nasıl yapacaksın annecim?

Gazihan: (karnıma yaklaşıp) Bööhhhhhhhh, diye bağırır

Ben: Hönk

Böyle komik dialoglar gün içinde sürekli oluyor. Umarım doğduğunda da herşey yolunda gider. Bu arada Elif hala son derece kıpraşık. Sürekli bir hareket halinde. Bu hafta tek bir fark yarattı artık geceleri uyumaya başladı. Bundan öncesinde gece-gündüz neredeyse hiç uyumuyordu. Geçenlerde de babasıyla epey bir sohbet ettiler :) Babası karnımın neresinden öpse oradan babasına cevap verdi. Aslında gün içinde yaptığım pek çok şeye tepki veriyor ama ben Gazihanla ilgilenmekten ona pek kulak veremiyorum.

Takip ettiğim bir sitede şöyle diyor " 27. hafta da beyin fonksiyonları hızla tamamlanıyor, bebeğinize sesli kitap okumayı ve müzik dinletmeyi unutmayınız" Bu yazıyı okuduktan sonra dikkat ettim gerçektende tepki veriyor. Özellikle benim kıpırdak kızım öğleden sonra abisini uykuya yatırdığımda masal okumaya başladığımda oda Tık kıpraşmayı bırakıyor. Masal dinliyor fındık kurdu. Muhtamelen absiyle birlikte o da uykuya dalıyor :)

İşte bizim evin halleri bunlardan ibaret bu günlerde.

Son 10 haftaya gireceğim şu günlerde bende elimden geldiğince dinlenmeye gayret gösteriyorum. Ve oğluşumla daha kaliteli zaman geçirmeye çabalıyorum. Nede olsa hepimizide değişik bir süreç bekliyor .

Not: Elif kızım çok şanslı bir bebek olacak. Benim kızkardeşim yok. Öz teyzesi olamayacak ama öz teyzesini aratmayacak birsürü teyzesi olacak. İşte onlardan bir tanesi de Nehir teyzesi. Bize çok büyük bir süpriz yaptı. Kendi elleri ile ördüğü bu şirin elbiseyi göndermiş. Bu elbise kızımında ilk hediyesi olarak kayıtlara geçsin lütfen. Tekrar tekrar ellerine sağlık Nehir. Seni ve Ada'yı kocaman öpüyoruz. Nehir teyzemizin sitesini ziyaret etmeyi unutmayın. Mutlaka bir gün lazım olacak :) http://www.artbabytasarim.blogspot.com/

2,5 yaş+Masal

2011-03-10T14:59:00.000Z

Önceleri şu 2 yaş sendromuna pek inanmamıştım. Daha doğrusu inanmak istememiştim. Ama 2 yaş sendromu diye birşey gerçekten varmış. Ve biz bunu köküne kadar hissettik.

Bu 2 yaş sendromu hamileliğimin ilk aylarında o kadar yoğundu ki evde sürekli bağıran bir anne modundaydım. Ve karnımdaki bebek bu negatif anneden etkilenecek diye çok korkuyor o korkuların baskısıyla daha da gergin oluyordum. Ta ki Gazihan 2,5 yaş oluncaya kadar. Ne zaman 2,5 yaşa girdik haftasında o hırçın , agresif ,derdini anlatamayan çocuk gitti şeker gibi bir çocuk geldi.

2,5 yaş dediğimizin haftasında uyurken masal anlatmaya başladım ve ilk defa masal dinleyerek uyudu. Ve o günden sonrada uyku vakti gelince "anne masal anlat" demeye başladı. Ama benim hayal dünyam o kadar geniş olmadığı için kendi uyduruk masallarımdan sıkılmaya başladım ve masal kitabı arayışım başladı. Zamanla Gazihan'ın çok uzun olmayan çok da kısa olmayan masallardan hoşlandığını farkettim. Birde favori masal kitabımız var ki onu okumadan önce başka masal okuyamıyoruz. Japon Balığı Şıp Şıp. Artık bana okumaktan gına geldi ama yapacak bişey yok.

Uykusu gelmeye başladı mı "anne Şıpı şıp balığı oku" diye tutuyo doğru yatağa. O kitap bitince aşağıdaki mini masallardan seçmeler ya da masal kitabından masal okumaya devam ediyorum.

Masal okumaya başladığımızdan beride Gazihan'nın cümleleri çok değişti. Çok daha düzgün ve doğru kelimelerle kendini ifade eder oldu. Öyle olunca da anlaşılır bir çocuk oldu. Ne istediğini rahatça anlatabildiği için evdeki ses düzeyi sıfırlandı ki bu da eski mutlu mesut günlerimizin geri geldiğinin habercisidir.

Kelime haznesine değişik değişik kelimeler ekledi.

- "anne sen bana küstün mü?"

-" benim koleetiyonum (kolleksiyon) nerde?"

-alırmısın, verirmisin, yatabilirmiyim, teşekkür ederim, gibi rica kelimeleri ile cümle kuruyor.

-"hıımmm aklıma bişey geldi, yapalım mı?"

-" ben bi düşüneyim"

-" anne sen komik misin?"

gibi kelime ve cümleler kuruyor ki bu da bizi çok şaşırtıyor.

Ne çabuk büyüdü bu oğlan anlamıyorum. Hele hele son 1 ayda artık bebek simasından da çıktı tam bir erkek oldu. Ben bu kadar hızlı büyümseni hiç beklemiyordum. Cümleler,ifadeler, tavırlar değişti.

Bu kadar çabuk büyüme be annem. Daha hazır değilim koca adam olmana.

2. Kez Hamileysen...

2011-02-18T22:45:00.000Z

Bir insan 2. kez anne adayı ise sürekli bir kıyaslama halinde oluyor.

Kıyaslamalarda 2 şekilde oluyor. Biri yaşanmış kıyaslamalar diğeri yaşanmamış kıyaslamalar:

Yaşanmış Kıyaslamalar

-Gazihan'a Ekim de hamile kalmıştım, Elif'e Eylül de,

-Gazihan 19. haftada kıpırdamıştı, Elif 18. hafta da

-Gazihanda hiç bi şikayetim olmamıştı, Elif ilk 3 ay beni çok üzdü.

-Gazihan'a 60 kilo ile hamile kalmıştım, Elif'e 57 kilo ile

-Gazihanda ağırlıklı tatlı yedim, Elif limoncu

Yaşanmamış Kıyaslamalar

-Gazihanda 15 kilo ile doğuma gitmiştim, bakalım Elif de ne olacak.

- Gazihan daha az mı hareketliydi acaba? Elif kıpırdak olacak sanırım.

-Gazihan çok uslu bir bebekti. 2.ler hep tam tersi olurmuş. İnşallah olmaz.

-Gazihan'ın uyku düzeni hep çok düzenliydi, Elif İnşallah Gazihana benzer.

-Gazihan da yemek problemimiz olmadı hatta yeme problemimiz oldu. Ya Elif beni peşinde kaşıkla koşturtursa.

-Gazihan tam 1 yaşında yürüdü. Kızlar daha erken yürür diyorlar.

-Gazihan 8. aylıkken ilk dişini çıkardı, bakalım Elif'in ilk dişi ne zaman çıkacak.

Bu liste uzarda uzar.

Ama kıyaslanamayacak tek şey sevgileri olacak. Her ikisini de hiçbirşeyle kıyaslayamayacak kadar çok seviyorum çünkü.

İlk Haraketler

2011-01-26T16:56:00.000Z

İlk hareketlerini tam anlamıyla hissetmeye başladım artık.

Sadece ve sadece 181 gr olduğun için sabah yatak keyfi yaparken ya da gece uyumadan önce hissedebiliyorum dokunuşlarını.

Seviyorum ben bu duyguyu .

Özlemişim içimdeki kıpırtıları duymayı.

Anne olmanın ilk heyecanlı adımları o dokunuşlar.

Hele ki 2. kez anne oluyorsan sindire sindire yaşıyor insan o dokunuşları.

Seviyorum ben bu dokunuşları.

Çok şanslıyım 2. kez yaşadığım için bu duyguları.

iyi ki geldin bedenime de tekrar yaşattın bana o duyguları.

Kreş Mevzusunda Son Nokta

2011-01-21T17:44:00.000Z

Uzun araştırmalarım sonucunda boyumun ölçüsünü aldım. Ben çok gerilerde kalmışım fiyatlar konusunda. Ama fiyatlar almış başını gitmiş. Anacım çocuğu koleje gönderiyorum sanki.

O kadar ticarete dönmüş ki olay midem bulandı açıkcası. Zaten gezdiğim kreşlerde dörtlük bir kreşte bulamadım. Mutlaka eksik bulduğum bir tarafları vardı. Kiminin mekanını beğenmedim,kiminin öğretmenini,kiminin mutfağını vs.vs.

Bütün kreşler tutturmuşlar ; İngilizce eğitimi veriyoruz, drama derslerimiz var, kişisel gelişim bilmem nelerimiz var vs. vs. Sadece laf kalabalığı, kulak doldurmaca ama bence uygulamada bişey yaptıkları yok.

Mesela gezdiğimiz kreşlerden birinin mekanın çok beğendim. Tertemiz, herşey çok güzel özenle döşenmiş, modern ve çocukları hatta büyükleri bile cezbedecek kadar güzel bir mekana sahip.

Kreş gezmeye çat kapı gidiyoruz , ve bir yetkili bize tüm kreşi gezdirmeye başladı. Sınıflara da çat kapı giriyoruz.(bu beni çok rahatsız etmiş olsada gerçekleri görmemi sağladı) Girdiğimiz bir sınıfta 4 yaş grubu spor dersindeydi, güya. Bir spor hocası kaslı falan yanında 3-5 öğrenci boğuşuyorlar. Geri kalan 10-12 kişilik grup kendi hallerinde oyun oynuyorlar, başka şeylerle uğraşıyorlar. Nerde spor dersi, nerde aktivite, nerde hareket. YOK.

Mekanın beğenmediğim 3 katlı apartmandan bozma,daracık odalardan oluşan kreşlerde vardı içlerinde. Yemekhane zeminde havasız. Ama sınıfları geziyorsun hocalar ya masal okuyor ya bir müzik aleti çalıyor. Yani aktivite yapıyorlar. Çocuklar öğretmenlerini etrafına dizilmişler falan.

Şimdi bu iki tip kreşin fiyatlarına gelince

Biri servis dahil 700 TL ,biri servis dahil 800 TL.

Diyeceksiniz bir kere görmeyle karar verilmez. Oraya giden çocuklar çocuk değilde bi senin ki mi çocuk diye. Evet doğrudur ama insan içine sinmeyen bir yer olmayınca da nasıl gönlü rahat gönderecek kreşe. Herkesin beklentisi de farklıdır.

İçime sinmeyen bir yer bulamamamı bir yere bırakın, Gazihan'ın da hazır olmadığını farkettim. Aslında farketmedim oğlum açık açık bana "anne okula ditmek ittemiyom" dedi. Neden oğlum diye sorduğumda "annesi yok dedi."

Annesi yok dedim de aklıma geldi. Kreşleri gezereken (kreşleri arkadaşım Canan ve kızı Defne ile gezdik) Gazihan'ı kendi yaş grubunun sınıfına alıyorlar, biz gezerken onlarda ortamı görüyorlar. Neyse biz gezdik 15-20 dakika falan tam almaya giderken sınıfta karşımızdan geliyor. Gazihan sicim gibi gözyaşı döküyor. Beni görünce paçama yapışıp "annesi annesi" diye iç çekiyor. Öğretmene nasıl vakit geçirdiniz diye sorduğumda aldığım cevap beni gıcık ediyor. "İlk başlarda yokluğunuzu farketmedi, farkedince de ağlamaya başladı, ama Defne çok uyumlu çok güzel oynadı" Ve döndü Defne ile ilgilenmeye başladı. İşte o an sildim o kreşi. Ben beklerdim ki " evet Gazihan sizi göremeyince ağladı annesi ama alışır, olur böyle şeyler "gibi bişeyler söyleyip benim gönlümü ferahlatabilir sonrada Gazihanla ilgilenip iletişim kurmaya çalışabilirdi. Ama sevgili öğretmenin zorla uğraşmak işine gelmedi.

Neyse bu kreş mevzusunda son noktayı koymamı sağlayan bi diğer olayda bi akşam uyumadan önce anlattığım masalda okula gidecek olan 3 küçük ayı vardı. Gazihan birden doğruldu "Anne okula gitmesinler " dedi. Yani masalda bile okula itiraz etti.

Dolayısıyla hem Gazihan'ın hazır olmaması hemde maddi açıdan (2.bebişin masrafları, var olan masraflar, kreş için düşündüğümüz fiyatın çok üstünde olan fiyatlar) kreş mevzunu rafa kaldrımamızın başlıca 2 sebebi.
Bu kreş mevzuları derin mevzularmış gerçekten. Şöyle yapacağım böyle yapacağım demekle peynir gemisi yürümüyormuş. Yaşamadan bilinmiyormuş. Bu da bana kapak oldu.

Büyüklerin ve arkadaşlarımında tavsiyesi üzerine haftada 3 gün gelecek bir yardımcı teyze ile çözüm bulacağız.

Umarım verdiğimiz karar bizim için doğru bir karardır.

Ne Yapmalı?

2011-01-06T22:28:00.000Z

O bir yengeç burcu, o bir erkek çocuğu. Dolayısıyla bana çok düşkün.

Bu çoğu zaman hoşuma gitmiş olsada bu aralar bana bu kadar bağımlı olması sorun olmaya başladı. Sürekli gözünün önünde hatta yanıbaşında olmam gerekiyor. Mümkünse temas halinde. Bundan 7 ay öncesine kadar eşimle beraber uyuyordu. ;Bir gün eşim birgün ben yatırıyorduk. Tam 7 aydır sadece benim yatırmamı istiyor. Aksini yapmaya çalıştığımızda kıyamet kopuyor.

Herşeyde "annem versin, anne yapsın, anneeeeee şen geelllll, anne sen yedir" bu hem yorucu olmaya hemde beni endişelendirmeye başladı.

Evet biliyorum tam anneye bağımlı olduğu yaşlardayız ama bi kardeş geliyor ve ben kreşe vermeyi düşünüyorum.

Yavaş yavaş bu bağımlılık olayına bi çözüm bulmama gerekiyor diye düşünürken geçen gün bu duruma bir an evvel el atmam gerektiğini farkettim.

Neden mi?

Havalar soğuduğundan beri park yerine, alışveriş merkezlerindeki top havuzları favori oyun yerlerimiz oldu. Ama biz diğer aileler gibi bırakıp 1 saat sonra alamıyoruz. Mutlaka bizi görmesi gerekiyor. Yoksa daha biz oradan ayrılır ayrılmaz oyun parkında telefon geliyor, "Gazihan durmuyor, ağlıyor." diye. Önceleri bu kadar çok kafama takmamıştım. Zamanla geçer diye düşünüyordum. Ama zamanla daha da bağımlı olduğunu düşünmeye başladım.

Yine havanın kapalı olduğı birgün arkadaşım Canan ve kızı Defne ile bir alışveriş merkezinde buluştuk. Birlikte oynasınlar bizde top havuzunun biraz ilerisinde ki cafe iki çif laf edelim dedik. Yol boyunca Gazihanla konuştum. "Onu çok sevdiğimi, Hiçbir zaman bırakmayacağımı, Defne ile oynarken benim oturup birşeyler içeceğimi vs vs." Ama sonuç değişmedi. 10 dakika sonra telefonum çalmaya başladı. Sanki etinden et koparmışcasına ağlarken aldım top havuzundan. Defne top havuzunda kaldı benim ki geldi bizimle beraber oturdu.

Nisan başında başlatmayı planlıyoruz o zamana kadar top havuzuna hergün götürsem bırakıp 10 dakika sonra alsam sonra bunun sürelerini uzatsam işe yarar mı acep.

Şimdi sorarım siz ben bu çocuğu nasıl kreşe alıştıracağım? Şu top havuzuna bırakarak alıştırma fikrime ne dersiniz?

Çok İhmal Ettim Bu Aralar

2010-12-27T18:00:00.000Z

Uzun zaman oldu oğluşla ilgili bişeyler yazmayalı. Rehavetten mi, koşturmaktan mı karar veremedim.

Çok büyüdü paşam. Eee ne de olsa abi olacak artık. İyice dillendi, bilmediği bişey yok herhalde çok şaşırtıyor bizi. Tam bir oyun çocuğu oldu. Sabah uyanır uyanmaz "anne oyun oynıcaz" diyor. Babası akşam eve gelir gelmez paçasına yapışıyor" oyun oynıcaz" diye. Ve ben yetemiyorum artık. Sürekli koşturma halinde,hoplamak zıplamak atlamak istiyor.

Birara acayip televizyona düşkündü. Nasıl oldu da bu kadar televizyona düşkün oldu diye üzülüyordum. Şimdi de ben biraz otursun televizyon seyretsin istiyorum (insanoğlu bi garip işte) o; "hayıy, kapat oyun oynıcaz" diyor :)

Değişik şeyler öğreniyor hergeçen gün. Geçenlerde eltimlerde Büyüteci keşfetti;

Yeniliklere açık olduğumuz kadar eski alışkanlıklarımıza da tam gaz devam ediyoruz. 24 saat Tost yiyebilir diye düşünüyorum. Sabah gözünü açaraçmaz "Anne,tosst yap" diyor, ve malesef başka bir kahvaltı seçeneğini asla kabul etmiyor. Zamanla geçer diye ümid ettiğim için fazla dert etmemeye çalışıyorum.

Gerçi suç bizde de var. Geçenlerde madem bu kadar tost istiyor bari tostu yerinde yesin dedik ve Ayvalık Tostçusuna götürdük. İlk defa tabureye oturdu adam adam tostunu yedi. İşte o görüntüler.

Yemek içmek mevzusundan bahsetmişken eski iştahımız yok artık. Bütün gün bişey yemese yemeyecek. Önceleri son azılara bağlamıştım bu yememe durumunu, ama onunla alakası olmadığını farkettim. Daha çok oyundan ayrılmak, yemek yemekle vakit kaybetmek istemiyor. Buda gelip geçici bir durumdur diye çok üstelememeye çalışıyorum ama yemeyen çocuk zormuş arkadaşlar. Şimdilerde sırf yemek yesin diye Sadece onun sevdiği şeyleri yapıyorum, yapmama lazım ama gönlüm el vermiyor malesef.

Bu aralar boyumuz uzadığı için eski göbüşlü halide kalmadı. Boyu şu an 98 cm , kilosuda 19 kg. 1 kg vermiş durumdayız. Doğru dürüst bişeyler yemediği içinde süte saldırmış durumdayız. Gece yatarken 1 biberon içiyor, sabaha kadar bazen 2 bazen 3 biberon daha içiyor. Gazihan bebekken bile bu kadar kalkmıyordum geceleri. Şimdilerde gece süt istediğinde 50-80 cc kadar süt koyup veriyorum. Zavallım daha durumu çakmadığı için bitirp hemen uykuya dalıyor. Doğurmadan bu yemek yeme ve gece biberonla beslenme olayını çözmem gerekiyor. Yoksa 2 çocuğu aynı anda beslemem mümkün değil.

Beni zorlayan bir diğer konu ise arkadaşlık,paylaşım vs. Günü gününe uymuyor. Bi bakmışsın arkadaş diye deliriyo, bi bakmışsın kıyamet kopuyor. Mesela Defne ile çok sık görüşüyorlar. Bir gün elele kolla;

bir gün kavga kıyamet. Yanlış anlaşılmasın kavga kıyamet koparan Gazihan. Hele geçenlerde defne ile annesi sabah kahvesine geldiler. Geldiklerine geleceklerine pişman oldular. Defne neye eline dokunsa bizimki kızılca kıyameti kopardı. O kadar gerildim o kadar gerildim ki sinirimden ağladım. O gün karar verdim Nisan ayında kreşe göndereceğim. Hem paylaşmayı öğrensin, hemde ben şişmeye başlamış olacağım biraz dinlenmiş olurum,hemde yaptığım araştırmalar sonucunda eve kardeş gelmeden önce kreşe gönderirsem evden atılmış duygusunu hissetmez.

anlayacağınız zor günler bizi bekliyor. Çok kolay kreşe uyum sağlayabileceğini düşünmüyorum. Çünkü Gazihan tam bir yengeç burcu dolayısıyla bana çok düşkün. Öyleki şu top havuzlarına gittiğimizde bile diğer aileler gibi çocuğu bırakıp gidemiyoruz. İlla başında bekleyeceğiz.

Arkadaş delirdiğimiz de de ağzından çıkan tek kelime EFE. Her sokağa çıkacağımızda " anne Efe'ye gitcez" diye soruyor. Efe ile buluştuğumuz zamanlarda kavgasız gürültüsüz geçiyor ve çok güzel oynuyorlar.

Onlar oynarken biz Pınarla sohbet ediyoruz.

Umarım şu kreş mevzusunu kazasız belasız atlatırız. Önümüzde 3 ay var şimdiden hazırlamaya çalışıyorum ya, bakalım.

Hazırlamak dedimde çok alakasız bişey aklıma geldi. Benim can dostum Şule kasım ayında doğum yaptı. Aynı zamanda aynı apartmanda oturuyoruz. Gazihan'ın kardeş olayına alışmasına çok yardımcı olacak Ela kız diye düşünüyorduk. Her gittiğimizde Ela uyuyo olduğu için bi sorun yaşamıyorduk. Hatta kapıdan girer girmez "Anne Ela uyuyo" diyerek içeri giriyordu. birgün gittiğimizde Ela kız uyanıktı ve annesini emiyordu. Gazihan çok şaşırdı ve bana şaşkın şaşkın bakınca bende "Ela'nın karnı acıkmış annesinden süt içiyo" dedim. Epey bi inceledi inceledi sonra koşa koşa yanıma geldi ve göğüslerime yapıştı :) "Anne, Gaziyan'ın da karnı acıktı, emcek" dedi. Açtı göğüslerimi bi güzel eğildi, emmeye çalıştı, sonra baktı süt falan yok "Anne süt bitmiş" dedi. Eşek sıpası sanki bebekken emmiş gibi. Ben kucağıma fazla alınca ya da Şule; " yatağına koyun" diyor.

İşte böyle... Küçük dev adamım benim.

Şimdilik bu kadar. Komik bi videomuz ile bu yazıya son noktayı koyuyorum. NOKTA.

13. Hafta kontrolü ve Gelişmeler

2010-12-23T10:13:00.000Z

Süpriz Aşkım 13 haftalık oldu. Bu hafta 2'li tarama testi ve cinsiyetini öğreneceğimiz hafta idi. Haftaya çok heyecanla başlamıştım ama babamın sağlık durumları ortaya çıkınca hiçbirşeyin önemi kalmadı. Normalde bizim kontrolümüz ayın 22' sinde idi ama babamın bypass tarihi o gün olunca bir gün öncesine aldırdım kontrolümüzü.

Kontrole bile o kadar isteksiz ve mutsuz gittim ki aklımda hep ertesi gün yapılacak bypass ameliyatı vardı. Hatta doktorumuz "evet şimdi cinsiyetini söyleyelim" dediğinde kendime geldim "durun durun mahsuru yoksa kameraya çekeyim bu anı babama gösteririm " dedim.

Veee işte ikinci bebeğimin cinsiyeti aşağıdaki video da. :)

Vimeo'dan izlemek isteyenler için

Hayat süprizlerle dolu. Bu aralar üstüste oldu herşey. Hayat bi sevindiryo bizi bi üzüyo. Önce babamın baypas olacağını öğrendik o gün yeni aldığımız arabıza arkadan çarptılar, sonra süpriz aşkım'ın cinsiyetini öğrendik yüzler güldü, babamın ameliyata gireceği gün sabah evden erkenden çıkıyorduk ki ayakkabılar yok artada, çalınmış. Kapıdan çıkarken Gazihan kulağım ağrıyo " dedi ama çok önemsemedik. Neyse geçmek bilmeyen saatlar sonucunda babamın güzel haberlerini aldık. Hepimiz derin bir ohhh çektik. ( Şu an yoğun bakımda ama gayet iyi maşallah) Rahatlamanın verdiği rehavetle hazır hastahanedeyiz dedik, Gazihan'ı çocuk doktruna gösterdik, çocuğum doğru söylüyormuş OTİT(orta kulak iltahabı) olmuş. Antibiyotik ağrı kesici falan verdi doktor ve zorlu bir gece geçirdik. Bugün sabah eşim babamın sağlık durumunu öğrenmek için hastahaneye giderken farkettik ki o gün eşimin bisikletide çalınmış. Apartmanda merdiven altında duruyordu. Kilidini demir testeresi ile kesmişler.

İçinizden yuhhh dediniz değil mi? Hayat 2010'un son günlerinde bizi bir güldürüyor bir sevindiriyor ama yinede Allah beterinden saklasın diyorum. Herşeyin başı sağlık. Herşeye rağmen kendimi çok ama çok şanslı hissediyorum. Dünyalar tatlısı yakışıklı mı yakışıklı bi oğluşum vardı şimdi bi de kız annesi olacağım. İnşalla onuda sağlıkla kucağıma alırım. Mutluluğumuz bi kat daha pekişir.

Dolayısı 2011'den beklentim önce sağlık, sonra huzur. Mutluluk arkasından geliyor zaten.

Bi İkeamız Bile Yok Ama...

2010-11-06T13:12:00.000Z

Şu Antalya'ya bi İkea açmadılar ya pes diyorum.

İnsanlar "vay Antalya sıcak memleket turizm şehri" falan diye düşünüyorsa söylemeden geçemeyeceğim, burası gelişmiş bir köyden ibaret. Öyle aradığınız herşeye ulaşamazsınız. Birçok yerde olan mağazalar burada bulunmaz. Bunların başında da İkea gelir.
İstanbul gezimizde bir günümüzü İkea'da geçirmiş ve çok keyif almıştık. Ve aşağıdaki videoda gördüğünüz yazı tahtası çok hoşumuza gitmiş fiyatı da çok uygun olunca alalım demiştik. Ama gel görki alamadık çünkü kargo ücreti yazı tahtasından daha pahalıya gelince kasada bırakmak zorunda kaldık.

Zaman geçti oyun grubumuzda ki ve oğlumun ilk göz ağrısı Defne'nin annesi arkadaşım Cananla sohbet ederken durumu anlattım ve içimizde kaldı diyede hayıflanmıştım. Oda aklının bi köşesine not ettmiş ve bir akşam elinde koca bi kutuyla çıkageldi.

Çok sevindik ve çok şaşırdık. Meğer İzmirde yaşayan annesine ve kızkardeşine söylemiş onlarda alıp Antalya'ya gelen arkadaşlarıyla Canan'a göndermişler. Nasıl mulu olduk anlatamam. Canım benim çok teşekkürler, bundan daha güzel bi hediye olamazdı. Hediyenin her türlüsü güzeldir ama ihtiyaç olan bişeyse ve alamadıysanız ve hediye olarak geliyosa tadından yenmiyo valla.

Şu an için harika resimler yapmasakda ve çizilen her çizginin bir anlamı var. Çok enteresandır zaman geçip çizgileri tek tek sorunca yine aynı cevaplar verebiliyoruz.

Biz yazı tahtamızla çok keyfili vakit geçiriyoruz.

Bloggerdan izleyemeyen arkadaşlarıda düşündüm :) Vimeodan izlemek isteyenler bir Tık

Süpriz

2010-11-02T14:50:00.000Z

Yazı tarihi: 26- Ekim- 2010

Dün aldım haberini. Çok şaşırttın bizi. Nasıl oldu, ne zaman oldu hiç bilemiyorum. Tek bildiğim son adet tarihimin 20 Eylül 2010 olduğu.

Evet istiyordum seni ama daha planlamamıştık. Hep babana dır dır eder dururdum "bi daha anne olmak istiyorum" diye. Ama o kadarda ciddi değildim sanırım.

Abinde (bu kelimeyi yazmak çok tuhafıma gitti) hiç beklemediğimiz bir zamanda "ben burdayım" dedi. Tıpkı senin gibi. Sanırım biz bu çocuk yapma ve planlama işinden anlamıyoruz :)

Güya bi daha asla yaz bebeği yapmayacaktım. Sıcakta kimsecikler olmuyor, herkesler tatilde oluyor, doğumgününü istediğim gibi kutlayamıyorum diyordum. Sende kısmet olursa , hayırlısı ile Haziran'ın sonunda aramızda katılacaksın. Yani bir yaz bebeği daha. Sanırım bundan sonra çok büyük konuşmamalıyım. Umarım doğum tarihini belirleme şansını tanırsın bana da ikizler olmazsın.

İyiki böyle bir süpriz yaptında bizi şaşırttın dört gözle seni bekliyoruz.

Yazı tarihi: 1-Kasım-2010

Dün ilk kontrolüne gittik. Küçücük bir kesenin içinde zıp zıp zıplayan bir küçük siyah noktacık vardı. O sendin.

Doktor, 6 hafta 2 günlük olduğunu söyledi. Daha çok küçük olduğun için kalp atışlarını görmemizin de büyük şans olduğunu söyledi. Ama sen ben burdadayım dercesine zıpzıp zıplayıp durdun.

Akşam ise bu süpriz haberi aile büyüklerine haber verdik. Herkes şokta tıpkı bizim gibi ama aynı zamanda çok mutlu.

15 gün sonraki buluşmamızı iple çekiyorum.

Özlemişim Mimlenmeyi

2010-10-31T19:07:00.000Z

Başak'cım mimlemiş beni. Burdan bu güzel mim için ayrıca teşekkür ederim.

- Boncuğunuza kitap seçerken en çok önem verdiğiniz kriterler neler?

Öncelikle Gazihan'ın ilgisini çekmesi ya da çektiğini düşündüğüm kitaplar kriterlerimizin başında geliyor. Kitap seçiminide genellikle Gazihan'a bırakıyorum. Kitapçıda salıyorum çocuk kitaplarının olduğu yere, bakıyor bakıyor hangisini beğendiyse yere oturup incelemeye başlıyo. İşte o zaman işlem tamam demektir. Eğer tek başıma gittiysem onun hoşalabileceği birazda eğitici olacak (mutlaka ilgisinide çekmeli) bir kitap alıyorum.

- Bir kitabın kapak tasarımı sizi cezbeder mi?

Benden çok onu cezbediyor. İlgi alanlarına yönelik bir kapak tasarlanmışsa hiç kaçırmıyor hemen sahipleniyor.

- Çocuk kitaplarının didaktik yaklaşımlarını nasıl buluyorsunuz?
Çocuk kitaplarında 2+2 =4 eder gibi bir yaklaşım olmasından yana değilim. Daha yuvarlak hatlar içinde anlatılmak istenilen anlatılmalı böylelikle karşıdaki daha olumlu bir şeklide algılar ve uygular diye düşünüyorum. En azından kendi adıma ben birşeyin dikte edilerekten yaptırılmasından hoşlanmıyorum.

- Çocuk kitaplarındaki resimler nasıl olmalı sizce? Hikayesini beğendiğiniz bir kitabı ilüstrasyonlarından dolayı almamazlık ediyor musunuz veya tam tersi oluyor mu? Hikayesi uyduruk olan bir kitabı grafiklerine aşık olarak aldığınız oldu mu? Grafiklerde aradığınız temel özellikler var mı? Varsa nedir?

Yalın ve karmaşık olmamalı. Hikayeyi birkaç resimle anlatabilmeli bence.

Daha önceleri yani 2 yaş öncesi, hikayeden çok resimlerine göre kitap alıyorduk birde sesli olursa süper oluyordu. Şimdilerde hikaye + resim her ikisini eşit güzellikte olmasına özen gösteriyorum.

Resimlerde temel aradığım özellik ilgi alanına hitap etmeli ve yalın olmalı.

- Çocuğunuzun şu anda en çok sevdiği 3 kitap hangileri? Bu kitapların bir ortak yönü var mı?

1.Kitap

2. Kitap

İlk iki kitabımızın ortak noktası motorlu taşıt ve makina olması. Klasik erkek çocuğu yani. Arabaydı, kamyondu, iş makinesiydi her cinsi ilgi alanına giriyor ve kitaplığımızın çocuğunluğu bu tarz kitaplardan oluşuyor.

3. Kitap

Herhangi bir taşıt haricinde severek ilgilendiği kitabımızda Pingu. Alttaki pingu ise normalde bir boyama kitabı. Kitapçıda gördü" illa bu" dedi ve aldık. Hikaye kısmını boyama sayfalarındaki resimlere göre ben uyduruyorum. Aslında keyflide oluyor.

Aşağıdakilerde ilk göz ağrımız olan sesli ,resimli,hikayeli kitaplarımızdı.Gerçi sesli kısımları kopalı çok oldu ama. Hala daha seviyoruz.

Gazihan 8-9 aylıkken almıştık ilk sesli kitabını ve Antalya'dan İzmir'e kadar yol boyunca düğmelerine basa basa dinleye dinleye gitmiştik.

Bende hala daha bu kitaplarımızı beğeniyor ve seviyorum. Mesela Ercan ve Ebru serisi bence çok eğitici ve eğlenceli.

Birde rüya serisi var ki tuvalet eğitimi ile ilgili olan kitabını hala daha dinliyor ve okuyoruz. tavsiye ederim.

- Bir çocuk kitabı yazsanız hangi temayı işlemeyi düşünürdünüz, ya da temasız öylesine bir masal mı uydururdunuz?

Sanırım bir çocuk kitabı yazarı olmazdım,olamazdım. Onların hayal dünyasına girebilmek herkesin harcı değil gerçekten.

Gazihanda şu an için öyle oturup kitap okumama müsade etmiyor çabuk sıkılıyor. Yukarıdaki favori kitaplarımızdan da anladığınız üzere öyle çok hikayeli kitaplar ilgi alanımız değil. Daha çok görsel ve sesli kitaplardan hoşlanıyor. Gazihan için hikaye kitabı kısa ve net olmalı ve bol görselli olmalı.

Dolayısı ile masalda uyduramıyorum hiç. Zaten bir masal anlatmaya çalışırsam genellikle beni susturuyor.

Ya da Gazihan diye bi çocuk varmışla başlayan ve onunla yaptığımız herhangi bir olayı içeren gerçek masalllar anlatabiliyorum.

Benim mimlediklerim;

Kuzeytan(anne), Deniz, İlknur, AliYiğit'i mimliyorum.

İyiler ve kötüler

2010-10-27T20:37:00.000+01:00

Bu aralar öyle çok şaşırıyorum ki. Bi bakıyorum adam adam cümle kuruyor "hönk" diye kalıyorum, bi bakıyorum(z) abuk sabuk hareketler yapıyor yine "hönk" diye kalıyorum(z).

Nelere mi "Hönk" diye kalıyorum.

Mesela,

Yemeğe davet ettiğim aile dostlarımız olan Şule&Tolga kapıdan girer girmez (Şule Kasımda doğum yapacak)

-Toyaaaaaa tamiyattt . deyip elinden tutup odasına götürmesi(Bir kişi ile yaptığı bir işi asla unutmuyor)

-Sonra gelip Şule'nin karnını elleyip " top, top'u al (aslında ver demek istiyor)" ve ısrarla top diye Şulenin Tşörtünü çekiştirip durması. İçinde gerçekten top var sanıyor zavvallım. İkna edemeyip Tşörtü açtık, yine olmadı, derisinide açacaktık neredeyse.

Tabi bu durum karşısında gülmemek imkansız. O kadar komiktiki. Halbuki her seferinde "bak burda bebek var, hadi öpelim ya da sevelim diye karnını okşadık ya da öptük. Ama o gün top da top diye tutturdu.

Biz=Hönk

Mesela,

-Pazar sabah bizden daha geç kalkan babasına " günadın babaci (günaydın babacım)

Biz =Hönk

Mesela,

Arabadan inip markete giden babasını göremeyince;

- " acaba baba nerde? kabbobu ? (kayboldu)

Ben=Hönk

Mesela,

- Akşam bir süre odasında oynadıktan sonra salona yanımıza geldi ve

" Anne ukum gedi (uykum geldi) " dedi.

Biz = hönk

Mesela,

- Sokakta yürürken canı neye sıkıldıysa yada aklına ne geldiyse sokak ortasına oturup hatta yatıp kalakalması. "Oğlum ne yapıyorsun, kalk, yerler kirli" gibi sözleri hiçe sayarak hatta avazı çıktığı kadar bağırıp kalkmamak için direnmesi.

Ben=Hönk

Mesela,

-Parkta bir avuç kumu paçalayıp gelip yüzüme savurması. Bundan acayip zevk alıp şiddetle artan tekrarlamalarla devam etmesi.

Ben "oğlum yapma" dedikçe inadına inadına yapan çocukda benim çocuğum. Gayet mantıklı cümle ve davranışlar sergileyende benim çocuğum.

Yok mu çocuğum bu davranışların orta kararı?

Kekdekor Basında

2010-10-25T10:41:00.001+01:00

Antalya'nın yerel dergisi olan Business Akdeniz 'in Eylül sayısı için röportaj yapmak istediler. Dergi çıkalı 1 ay oluyo ancak fırsat bulup yayınlayabiliyorum. Meşhur olunca iş güç pek vakit olmuyo da DERMİŞİMMMM :))

Ömrümden Ömür Gitti

2010-10-19T07:14:00.000+01:00

Konuşup derdini anlatman, büyüdüğün anlamına gelmiyormuş,

Dediğimi anlaman, yapmayacağın anlamına gelmiyormuş,

Tuvalet eğitimini %90 halletmiş olman büyüdün demek değilmiş,

Dün akşam bir tane patlamamış mısır tanesini burnuna soktuğunda anladım, senin hala küçük bir çocuk olduğunu.

Kızmam, öfkelenmem sana değil, kendimeydi. Nasıl bu kadar dikkatsiz davranmış olmama kızdım.

Burnundan o mısır tanesini çıkarmaya çalışırken ki bakışlarını asla ve asla unutmayacağım.

Ve söz veriyorum, sana olduğundan daha büyük davranmayacağım ve çok daha dikkatli olacağım.

Seni çok ama çook seviyorum bebeğim.

Az laf Bol video vee Gazihan'ın Arkadaşları

2010-10-15T12:56:00.000+01:00

Hep geriden geliyorum, hep geriden geliyorum. Tam 1 ay önce uzun yazışmalar sonucunda Antalya Nurturia buluşmasını gerçekleştirmek üzere gün belirledik. Buluşma akşam üzeri 5 te ve bizim eve çok yakın olacağı için Pınar ile Efe'yi sabahtan bize davet ettim. Çok keyifli bir gün geçirdik. ,

Efe ile Gazihan güzel güzel oynadılar,hopladılar,zıpladılar, koşturdular... sonrasında yemek yedik veee uyku vakti dedik. İkiside hemen uyudular.

Bizde Pınar ile koyu bir sohbete daldık.

Gazihan sayesinde gerçekten çok güzel arkadaşlıklar kurdum. Konu ortak olunca sohbet ayrı bir keyif veriyor.

Uzun bir sohbetten sonra önce Efe uyandı. Antalya Nurturia buluşma zamanı yaklaşınca benim dürtüklememle Gazihan uyandı. Topladık tasımızı tarağımızı doğruuu buluşmaya.

7 anne 7 çocuk olarak ilk buluşmamızı gerçekleştirmiş olduk. Keyifli ve yorucu bir buluşmanın ardından en kısa zamanda görüşmek üzere dedik ve ayrıldık. 1 ay geçti hala daha toplanamadık :)

Bu arada yeni sezonun ilk oyun grubu toplantısını yaptık. Herkesler büyümüş görüşmeyeli. Gün geçtikçe paylaşımları artmaya başladı. Aşağıdaki video da hepberaber dans ediyorlar sıpalar.

Yeni buluşmalarda görüşmek üzere.

Kenem'in İstatiği

2010-10-11T19:15:00.000+01:00

İlk önce Sibel'in blogunda, ardından Başak'ın blogunda görünce bende merak ettim, neymiş bizim en çok okunan yazılarımız diye.

İşte buyrun en çok okunan yazılarımız.

1. Su Kenesi (tık) : Hala su kenesi olarak devam ediyoruz hayata.

2. Odamızın Şekli Yine Değişti (Tık) : Yine değişti dersem acayip olmaz herhalde. Bu defa değişimden çok bir ekleme yaptık. İlerki yazılarımdan birinde bu yeni ve güzel eklemeyi aktaracağım.

3. Tuna & Gazihan Buluşması(Tık) : Antalya'ya her geldiklerinde buluşmaya çalışıyoruz. Hülya ve Tuna'nın gönlümüzdeki yeri çok ayrı. Zira benim ve oğlumun ilk blog arkadaşı olurlar kendileri.

4. Gazihan'ın Seyir Defteri (Tık) :Çok gezince yazacka paylaşacak çok şey oluyor haliyle.

5. İstanbul'dan Bir Gazihan Geçti (Tık) Gördüğünüz gibi istatiğimizin 5'inden 2'si gezmece tozmaca.

Başak'ın dediği gibi "aaa kimse beni mimlememiş" demeyin. Sizde kendi kendinize mimleyin benim gibi.

Dokujjj, gıymıjııı, biyajjj

2010-10-02T17:19:00.000+01:00

Yaz başından beri öyle çok şaşırtıyor ki beni. Sürekli " çok çabuk büyüdü " diye tekrarlıyorum kendi kendime. Büyümesini görmek bir yandan zevk verirken bir yandanda üzülüyorum, bir bakmışım koca adam oluverecek göz açıp kapayıncaya kadar diye.

Aşağıda 3 video seyredecksiniz. Yaz başından sonuna kadar olan değişime sizde şahit olacaksınız.

Bu rakamları öğrenme mevzusu da Elmo sayesinde oldu. Gazihan Elmo'yu seyretmeyi çok seviyor. Benimde gerçekten içime sinerek izlettiğim tek televizyon aracı Elmo. Sayı saymayı oradan öğrendi. Bir gün baktım ki arabalarını sıralarken kendi kendine " dokujjj, uççç, bieeşşşş " diye sayıyor. Hadi gel sayıları sayalım annecim dedğim zaman da yukarıdaki video ortaya çıktı.

Bu aralarda da renkleri öğrendi.

- Gıymıjııı = Kırmızı

-Sa =Sarı

- Şiyahh = Siyah

-Şiyahhh = Gri

- Biyajj = Beyaz

Sokakta yürüken yanımızdan geçen arabaları gösterip renklerini söylüyor. Ya da evde arabalarını oynarken renklerini söylüyo yetmiyormuş gibi bide onları sayıyo ya bende ölüyorum gülmekten, sen ne anlarsın sayı saymaktan , nerden bilirsin yerinde ve zamanında kullanmayı diye.

Sonrada düşünüyorum ee bu çocuk büyüdü kendini kotardı, derdini söylüyo, bez mevzusu da bitti sayılır (aslında çoktan biterdi ya ben biraz gevşek çıktım bu konuda) , son azılardan 2 tanesi patladı diğer 2 side patladı mı gelsin 2. çocuk dermişimmmm :)

YÜZDÜ YÜZECEK

2010-09-27T23:50:00.000+01:00

Yaz bitti bitiyor derken benim minik dev adamım neredeyse yüzecek.

Aslında kolluk takmayı hiç istemiyor ve taktırtmıyordu. Birgün arkadaşım Canan ve Defne ile birlikte denize gittik. Defnem her zaman ki gibi uyumlu , denileni ikiletmeden yaptı , bunlardan biriside kolluklarını takmaktı. Kolluklarını taktı hooop denize. Annesiyle yüzdüler yüzdüler bizde kenarda öyle onlara bakakaldık.

Canan Defne'ye yedek kolluk getirmiş bi deneyelim dedik, ağlaya zırlaya Gazihan'a taktık kollukları. Çıkartmak için direndi, ağladı baktım olmayacak, attım denize. Önce ne olduğunu anlayamadı sonra baktı ki kendi kendine suyun üzerinde duruyor başladı 40 yıllık yüzücü gibi artistik hareketler sormayın gitsin.

Tam bi su kuşu oldu. Şimdi hergün sabah başlıyor " annii denişş, Gaya (Gazihan) denişşş." Türkçe meali " Gazihan denize gitmek istiyormuş " Eğer denize gidemiyor isek tuturuyor " Anni manyo, Gaya banyo. " Türkçe meali " Gazihan banyo yapmak istiyor "
Hergün denize gidemeyince mecburen hergün banyoya giriyor. Küvete girmeden öncede ne dese beğenirsiniz " Anni şüyü ayayla (anne suyu ayarla) ".

Buyrun efendim suyu ayarlanmış küvette yüzen Gazihan videosu.

Kulağınızın Pası Silinsin

2010-09-20T23:00:00.000+01:00

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Yaz günleri Ve Buluşma

2010-09-14T21:11:00.000+01:00

Sonbahar'ın ilk günlerindeyiz ve Antalya da havalar hala çok güzel. O deli sıcaklar yerini tatlı bir bahar havasına bırakırken bizde yazın son günlerini oğluşla değerlendirmeye çalışıyoruz.
Koca bir yaz ayında evde oyunlar oynadık,

Bol bol denize gittik. Deniz kenarında en sevdiğimiz oyun olan denize taş atma oyununu oynadık.

Evdeki bütün oyuncaklarımızda deniz, göl veya herhangi bir su birikintisinden tüm nasibini aldı.

Her denize girişimizde baştan aşağıya kremlendik. Güneş kreminden de oyun olurmu dedirtircesine oyun çıkarttık. Bir gün kedi oldu, bir gün fare oldu.

Denizde o kadar çok yoruldu ki yatak şezlonglarda püfür püfür esen ılık rüzgarda hayatının en tatlı uykularından birini uyudu.

Bol bol kum oynadı (k) .

Yeni yeni arkadaşlarla tanıştık. Nurturia 'dan Pınar ile yazışıyorduk ve bir türlü buluşamamıştık. Onlar tatilden dönünce onları ziyarete gittik. Sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi sohbet ettik. Oğlanlarda gayet güzel oynadılar.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Nurturia'dan bir başka arkadaşımız olan Başak da tatil için Antalya'ya gelince, Pınar ile birbirlerini daha önceden tanıyınca hep beraber buluşalım dedik.

Toplatık tasımız tarağımızı (Çınar'ın tabiriyle bavuuu larımızı) Başağın yanına gittik Yazın en güzel günlerinden birini bu buluşmada yaşadık. Önce oğlanları bir arada tutmak pek kolay olmasada sonunda hepsinin ilgisini çekip bir araya getirebildik.

Denizde bol bol kumla oynadık. Sonra hooop havuza. Havuzda ki kaydıraktan sırayla kayıp durdular hiç bıkmadan usanmadan.

Onlar eğlendi olan bize oldu. peşlerinde koşmaktan.Sonra hepberaber yemek yedik. O kadar yoruldular ki yemek zamanında uyku nazı yapmaya başladılar. Hepsinin karınları doydukça gözleri küçülmeye başladı.

Ve veda vakti. Çok güzel bir buluşma ve kaynaşmanın ardından oradan ayrıldık. Başak, Pınar çok güzel birgündü. Tadı damağımda kaldı.

Buradan oğluşuma teşekkür etmek istiyorum. Hayatıma renk kattığı ve sayesinde çok güzel arkadaşlıklar kurduğum için.

2 Olay 1 Video

2010-09-13T17:50:00.000+01:00

Yaşadığımız iki olay var ve bu iki olay bir video da buluştu. Nasıl mı?

1. Olay

Tuvalet Eğitimimizin hiç ummadığım kadar kolay başladığını ŞU yazımda anlatmıştım. Kaka'yı söylemede hiçbir problem yaşamazken konu çişe gelince hala bir TIK yoktu. Bu böyle olmayacak dedim ve oğluşa en sevdiği karakterlerden biri olan Tamirci Bob külotlarından aldım. Haydi başlıyoruz dedim ve bezi çıkardım. O gün zor bir gündü. Sürekli " çişin var mı ? " sorusundan sıkılan oğluş tuvalate gitmemek için inatlaşmaya başladı. Baktım heryer çiş olacak gittim alıştırma külodu aldım.

Bazen tuvalete, çoğunlukla alıştırma küloduna şeklinde geçen 2 gün beni gerçekten zorladı. Tuvalete gitmek bir işgence haline gelmeye ve daha çiş kelimesi çıkmadan ağlamaya başlayınca biraz ara vermenin iyi olacağını düşündüm. Safrekesemi aldıracak olunca da zamanlamanın uygun olduğuna kara verdim. Ameliyettı, oldum, iyleştim derken 1 hafta geçti. Tam yeniden Çiş eğitimine başlıyorum derken oğluş ihsal oldu. İlk gün ateşli geri kalan 5 gün ateşsiz olmak üzere 6 gün boyunca su gibi ihsal gitti.

İhsal bitti oğluş iyileşti, elde ki kaka eğitimide gitti, başaramadığımız çiş eğitimide.

1 hafta daha tuvalet eğitimine ara verdim. Bu süre içinde bir gün, banyo yapması için küvete koyduğum sırada bir baktım bizimkisi kaka yapmak üzere. Ben yetişene kadar bir top kaka küvete düşüverdi. Bende kızdım. Ne küvete ne de beze kaka veya çiş yapılmayacağınız kızarak dile getirdim.

2. Olay

Her doktor kontrolümüzde Dr'muz " çocukların fotoğraf çeker gibi öğrendiklerini " söylerdi. Siz öyle birşey yaparsınız ki o onun fotoğrafını çeker ve onun hafızasında öylece yerleşir derdi. Bizde bunu yaşayarak öğrendik malesef.

Benim oğlan cüssesine göre geğirdiği için biraz fazlaca ses çıkarıyor. İşte o geğirmelerinden birinde normalden daha fazla ses çıkardı ve bizde refleks olarak " OHAAA Gazihan " dedik ve Gazihan da tam o sırada " Gülümseyi n" diyerek o anın fotoğrafını çekti beyninde. Ve o günden beri hayatımızda ve kelime dağarcığında bir OHAAA mevcut.

Veee 2 olayın toplandığı 1 video.

Video da Gazihan'ın kakası gelir;

Anni " kaka" der ve tuvalete oturturum. O sırada 1. olay devreye girer. Küvete kaka yaptığında kızdığım için bana " buraya kaka yok" diyerek küveti gösterir. O sırada hafiften geğirir ve 2. olay devreye girer.

Buyrun bir anne ve babanın bir yandan yapmaya çalışırken bir yandan çökerttiği eğitim videosu.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Sonuç = Ne ekersen onu biçersin.

İstanbuldan Bir Gazihan Geçti

2010-09-02T16:00:00.000+01:00

Yaz başından beri tatil planları yaptım.Hatta çocukla tatil şöyle olmalı böyle olmalı diye AD'de ahkam kestim. Sonunda bütçemize uygun bir tatil köyü bulduk, rezarvasyon için tarih belirlemeye başladık. İşte o günlerden birinde pasta siparişi için bir telefon geldi. Pasta sahibi ile pastanın renklerine karar verirken bana kutlayacakları özel gecenin ayrıntılarından bahsetmeye başladı. Ne olduysa o sırada oldu ve benim beynimde şimşekler çakmaya, kendime yeni bir hobi tasarlamaya başladım. Düşündüm, düşündükçe şevke geldim, şevke geldikçe yeni yeni fikirler üretmeye başladım.

Öyle bir günde eşim " tatil için tarih belirtmemiz lazım otelden aradılar ne zaman gidelim" dedi. Bende " tatile gitmiyoruz canım " dedim. Eşim " ????? " korkulu gözlerle bana bakarken kafasından bu çılgın kadına yine gelenler gelmiş bakışı da gözümden kaçmadı.

O, şaşkın şaşkın bana bakarken, tuttum kolundan güzelce oturttum. Başladım anlatmaya. Böyleyken böyle oldu, şöyle fikirlerim var, böyle iken böyle olur, bunun içinde bi İstanbul yapmamız lazım diyiverdim bir çırpıda.

Artık kafasına yattığından mı yoksa deli kadın kafasına koymuş, yapacak başka bişey yok dediğinden mi bilinmez uçak biletlerimizi alıverdik bir çırpıda.

Biliyorum merak ettiniz aklıma gelen esintileri. Azıcık daha meraklanın çünkü evdeki hesap çarşıya uymadı. Biraz zaman alacak ama olacak. Hesaplar uymayıncada İstanbul yeni iş- hobi gezisi yerine Gazihan beyfendisinin tatil gezisi oludu. Bol bol gezdi ve bir sürü İLK yaşadı.

Buyrun İstanbul gezisine.

İlk kez uçağa bindi tosun paşam. Görgüsüz gibi hepimiz de " İSTANBUL " T-şörtlerimi giydik ver elini İstanbul dedik. Antalya-İstanbul uçağımız öğleden sonra 16:30 olunca oğluş havaalanında uyuyakaldı. Artık onuda kelleden saydıkları için uçağa binip koltuğuna oturtunca uyandı. Önce nerede olduğunu anlamaya çalıştı, aval aval etrafına bakındı. Çok merak ediyordum İlk defa uçağa bineceği için ne yapacak diye. Ama oğluş benim merakımın tam tersine hiç de bişey yapmadı. Sadece o daracık koltuklarda biraz sıkılma emaresi gösterdi. Onuda yanımıza aldığımız "Tarçın ve Taşıtlar" kitabı ile çözdük. İnene kadar "Bu ne?" dedi durdu. sadece inerken kulakları tıkanmaya başladı sanırım biraz mızırdandı ama hiçde korktuğum gibi olmadı.

İlk gün Eminönünde soluğu aldık. Gazihan'ın kuşları kovalarken ve onlara yem verirken ki sevincini unutamam. Çok ama çok keyif aldı.

Çocukla çocuk olduk bizde. Beraber kuşları kovaladık. Nerdeyse 1 saatimiz orada geçti. Yem satıcıları iyi satış yaptı o gün. Oradan ayrılmak çok zor oldu. Unutana kadar "Anniii kuşşş attii" dedi durdu.

İstiklal caddesinin kalabalığına karıştık.

Çok yorulduk ve çok sıcaktı. Antalyadan beterdi hatta inanamadık bu kadar sıcak olmasına. Dolayısıyla çok su içtik hemen hemen her çeşme başında serinledik.

Bol bol tatlı yedik. Gazihan'ın çikolata anlayışı bir porsiyon profiterolden ibaret. Galatasaray lisesinin karşındaki tatlıcıda tatlımızı yerken " ileride böyle bir okulda okur mu? " acaba diye düşünmeden de edemedik.

İstanbul tam bir kültür ve tarih şehri. Önemli cami ve kiliseleri gezdik. Sultan Ahmet Camii, Ayasofya Camii, Topkapı Sarayı ...

En keyifli günlerden biriside Forum da geçti. Hem serin serin dolaştık hemde Gazihan Dev akvaryumda kendinden geçti. Bütün gün Forum,Dev akvaryum ve İkea arasında dolaştık durduk.
Hatta İkea da biraz durumu abarttık 1 saat falan çocuk bölümünde takıldık.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Tamam tamam ben o sırada geziyordum Gazihan babasıyla takılıyordu.

Hiç üzmedi oğluş bizi. Uykusu geldiğinde pusetinde uyuyakaldı. Onun uyuyacağı saatlerde genellikle bir AVM'ye gittik malum deli sıcaklara yüzünden. O mışıl mışıl uyurken bizde dinlendik serin serin.

Eğer çocuğun temel ihtiyaçlarına göre hareket edersek çocukla gezi gerçekten sıkıntı olmuyor. İstanbul gezimizde sabah evden 9-10 gibi çıkıyorduk akşam 8-9 gibi dönüyorduk. 12 saat dışarıda geziyorduk. Gezeceğimiz yerlerin planlarını bir gün önceden yapıyorduk. Gazihan'ın yemek ve uyku saatlerini mutlaka bir AVM'ye gidecek şekilde ayarlıyorduk. Birgünde Cevahir Alışveriş merkezine gittik yemek ve uyku ihtiyacımız için işte o günü asla unutamam.

Oğluşa Köfteci Ramizden köfte aldık, güzelce karnını doyurduk. Karnı doyunca masada durdurmanın imkanı yok. Eşimde o sırada bize birşeyler almaya gitmişti. Gazihan masadan indi, eşim masaya geldi, bana tepsileri verdi tam oturacaktı kiii Gazihan yok. 5-10 saniyelik bir süre içinde çocukğu kaybettik. O an beynim uyuştu. Eşim bir taraf ben bir tarafa, aramaya başladık. Üzerinde sarı bir T-şört vardı. gözlerimle sarı giymiş çocuklara bakmaya başladım. Aman allahım herkesi sarı giymiş gibi görüyor insan. Bir yandan arıyorum bir yandan aklımda binbir türlü seneryo yazıyorum. Bulamayacağız endişesiyle deli danalar gibi dolaşırken eşim kucağında Gazihanımla geldi. Yıllardır görmemişcesine sarıldım, kokladım kokladım, kokladım...

Eşek sıpası utanmadan saklambaç oynamış bizimle. Aklımı kaçırıyorum sandım. Ya bulamasaydık düşünmek bile istemiyorum.

Kaybetme stresinden sonra kafamızı dağıtmak için oyun parkına girdik ailecek kendimizden geçtik. Bi ara Gazihan için mi yoksa kendimiz için mi eğleniyoruz diye düşünmedim değil.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Anlayacağınız güzel bir tatil oldu. İstanbulda en çok beğendiğim olay ise AVM'lerde ücretsiz oyun parklarının olmasıydı.Siz yemek yerken ya da dinlenirken çocuğunuz hemen önünüzdeki oyun parkında kendinden geçiyor. İlla para verip eğleneceksin diye birşey sözkonusu değil. Valla Antalya da acayip kazıklanıyormuşuz onu anladım. Herşey parayla.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Bu arada İstanbul bu aralar pek bir temiz gözüküyo diye düşünenleriniz varsa sebebi biziz . Hiç üşenmedik teee Antalyalardan geldik şöyle bi temizlik yapalım dedik.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Veee Sonn.

Evim evim güzel evim.

Odamızın Şekli Yine Değişti

2010-08-26T17:34:00.000+01:00

Daha öncede aynı şeyi yazmıştım Gazihan büyüdükçe odası da büyüyor. Bu büyüme odanın genişlemesi anlamında değil değişmesi anlamında oluyor diye.

Doğduğu günden itibaren odamızın değişimini ŞU yazımda göstermiştim.(Merak edenler için.)

Artık odamız olabilecek son değişimini yaşadı diye düşünüyorum. Bu sefer odamızı neden değiştirdik biliyormusunuz. Cevabı aşağıda ki videoda.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Ben çok titiz bir insan değilim fakat iş dağınıklığa gelince tahammül edemiyorum. Bu sıpa da videoda gördüğünüz gibi yapmaya başlayınca ve bundan da vazgeçecek gibi görünmeyince, televizyondan dolayı da odasındaki oyuncakları salona taşımaya başlayınca sürekli bir dağınıklılık bir pasaklılık KIL OLDUM ABİ durumları baş gösterdi bende. Evdeki ses düzeyi yükselmeye, sürekli didişmeye başladık.

Eşim çok daha öncesinden bana Gazihan'ın odasına TV alalım diyordu. Bende ısrarla reddediyordum. Ama mecbur kaldım.Gerçi şu anda keşke daha önce alsaymışız diyorum. Bazen koca sözü dinlemek gerek ama bazen.

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Gazihan odasını her zaman seven bir çocuk oldu. Şu zamana kadar daha 1 kere bile bizim odamıza gelmiş ya da sizinle yatacağım demişliği yoktur. Şimdi odasına tamamen bağlandı. Evde olduğumuz zamanlarda sadece yemek yiyeceğinde salona geliyor diyebilirim. Hem oyuncakları ile daha çok oynar oldu hemde canı isterse rahat rahat TV'sini seyreder oldu.

Artık koca herif oldu ya korkuluk da kullanmıyoruz. ilk başlarda düşer falan diye çekinmiştim ama şu ana kadar öyle bir sorun yaşamadık çok şükür.
Gerçi o kendi korkuluklarını koyuyor ya. Aşağıda gördüğünüz gibi.

Her gün ama hergün yatarken en sevdiği oyuncaklardan dolduruyor yatağa, bana bakıp "Anniii nennenn" diyor. Arabalar kamyonlar da uyuyacakmış.

Uykuya daldıktan sonra hepsini kaldırmakda bana düşüyor.

Diyeceğim o ki daha Gazihan doğmadan önce gezdiğim onca bebek mağazasası ve baktığım onca çocuk odası modellerinden kafam karışmış en sonunda her birerinden en sevdiğim özellikleri alıp kendi modelimi çizip yaptırmama değmiş.

Eğer hazır bir bebek odası almış olsaydık şimdiye değiştirmek zorunda kalırdık. Benim minik danam mümkün değil onların yatağına sığmazdı.

Ayakkabı Sorunu

2010-08-18T17:30:00.000+01:00

Bir önce ki yazım da kilo sorunumuzu detaylıca yazmıştım ya. Şimdi bu dobilik Gazihan'ın kilolarının çıkarttığı sorunlardan şöyle bir bahsedeceğim.

Efendim malum yaz geldi. Hal böyle olunca da dombilinin dobilik ayaklarına uygun ayakkabı arayışı başladı. Önce çorapla giydirebileceğim sağı solu açık beyaz bir deri ayakkabı aldık ve dünyanın parasını ödedik. Yani en azından o kadarcık deri kullanımı için ödediğimiz ücret pek bir abes geldi. Tamam ben ayak sağlığına verilen paraya hiç acımam ama seneye giyemeyeceği hatta sadece 4-5 ay giyeceği bir ayakkabıya o kadar para vermek koydu.

Neyse. Birde sandelet tarzı bir şey alalım denize giderken falan giyebileceği bir şey olsun dedik. Ama bulmak ne mümkün. Ayaklar etli etli olduğundan üst kısımları olmuyor. Olsada cırt cırtları ucu ucuna kapanıyor. Derken eh idare eder cinsinden bir sandelet aldık. Ona da hatırı sayılır bir para verdik. Gelgelelim bizim dombili sandalette bir türlü rahat edemedi. Ayağına en ufak birşey değse yada sandaletine taş girse hemen çıkarmak istedi. Yolda yürümek zul oldu. Hoş yürürken parmaklarının yarısı dışarda olduğundan düzgünde yürüyemiyordu ya.

İdare etsin falan dedik ama o dombili ayaklara bu seferede sandaletler dayanmadı. Daha 1 hafta oldu olmadı cırt cırtları koptu. Öyle olunca da yine yeniden günlük ayakkabı aramaya başladık. Tam tamına 6 mağaza dolaştık. Ama ayağına göre rahat birşey bulamadık. Eh ne yapalım çorapla giyilen ayakkabıyla idare edelim bulana kadar dedik.

Birgün Migros'un market kısmında dolanırken şu crossların çakmalarından gördük. Yalan söylemiş olmayayım 10 lira mı 15 lira mı neydi. 25 numerosu cuk dedi bizim dombilinin ayaklarına oturdu. Bizimki bir sevdi bir sevdi anlatamam. Işıkları yandıkça eğildi eğildi ışıklarını gösterdi durdu. Hala daha en favori ayakkabımız çakma crosslar. Seneye öyle mağaza mağaza dolaşmak yok.

Bir diğer sorunumuzda şort oldu. Her anne gibi bende bütçemizi düşündüğüm için kıyafet alışverişlerimizi sezon sonunda alıyorum. Geçen sene yaz sonunda bu sene giyeceği kıyafetleri aldım. Malum irice olduğundan hep 1 yaş önde giyiniyo bizim minik dev adam.

T-shortlarda sorun hiç yaşamadım ama bu seneki şortlarımızda hep sorun yaşadım. Kumaş cinsi olan önden 1 düğmeli beli az lastikli şortlar göbek çapımızın fazla olmasından dolayı sığmadı. 3-4 tane hiç giydiremediğim, 2-3 tanede zar zor giydirdiğim ama rahat edemediği şort elimde patladı. Penye şortlar belden kurtardı bu seferde boyu uzun geldi.

Şort dediğin diz hizasında, üstünde yada hemen altında olur ya bizde ayak bileğimize 4 parmak kala. Valla kim ne derse desin hala en rahat giydirdiğim Mother Care'nin alttan çıtçıtlı badileri. Zaten kendiside en çok onlarda rahat ediyor. Bu sene de giydirdim giydirdim. Seneye istesemde çıtçıtlı badi giydiremeyeceğim zaten.

Yukarıdaki fotoğrafta çıtçıtlı badimiz ve çakma croslarımız var.

Seneye koca herif olacak. Atlet, külot falan giyecek.

Bakalım seneye hangi kıyafet sorunları bizi bekliyor.

2 yaş kontrolü

2010-08-16T20:40:00.000+01:00

Temmuz ayı demek çoğu kişi için tatil ayı demek. Ama bizim için Gazihan'ın hayatımızı renklendirdiği ay demek. Evet minik dev adamım 17 Temmuzda 2 yaşını doldurdu ve soluğu doktor kontrolünde aldık. Malum aşımız vardı ve sorulacak sorular.

Adam artık 2 yaşında olunca daha doktorun muayehanesinin bulunduğu apartmana yaklaşırken başladı ağlamaya.

"anni hayıyyyy, attaa"

Sıcak bir yandan Gazihan'ın böğürmesi bir yandan zor attık muayehaneye kendimizi. Haa diyince giremediğimizden sıramızı beklemeye başladık.

Hiç sevmediğim çocuk tipi olan " bas bas ağlamanın " alasını yaptı. Yüzümde zorla beliren " çocuk işte ne yapacağı belli olmuyor " sırıtışıyla etraftaki annelerin delici bakışlarından sıyrılmaya çalıştım. Bu sırada Gazihan ısrarla

" Annnniiiii atttttaaaaaa" deyip kapıyı işaret ediyordu.

Bende olabilen en sakin tavrımla

"annecim caiullou'da dr'a gidiyordu hatırladın mı, hiç ağlamıyordu" diye sakinleştirmeye çalıştım. Ağlamaktan beni duyması ne mümkün.. Bende

" tamam birazdan gideceğiz ama önce Nejat amcaya bye bye dememiz lazım, öpücük göndermeden gidemeyiz " dedim. İşte o an koptuğum andır. Gazihan gözünde sicim gibi yaşlarla dr'umuzun odasına doğru el sallayark " bye bye " dedi öpücük gönderdi sonrada kapıya doğru bakıp "attta" dedi. Neyse ki o sırada sıra bize geldi kızılca kıyamet içeri daldık.

Ağız,burun,kulak,pipi karın,göğüs kontrollerini güçlükle yaptık. Boy ve kiloya geldi sıra. Ama Gazihan irice olduğundan ve bebek tartısını kırma riskinden dolayı doktorumuz şu kantarlı kilo ve boy ölçme aletinde ölçtü. 2 yaşında ki minik dev adamım 18 kilo ve 97 cm boyunda olmuş.

Sonrasında havada uçuşan sorular ve cık cık'larla geçen bir konuşma geçti aramızda.

Karşılıklı Sorular ve Cık Cık lar

Dr: Gazihan kaç öğün yemek yiyor.

Ben:Allah seni inandırsın günde 3 öğün, ara öğünlerde de ya yoğurt ya da meyve

Dr: Porsyon sayısı ne durmuda?

Ben: ??? :((( ııı şey ıııııı değişiyor. Sevdiği birşey ise 2-3-4 olabiliyor. Mesela çorbalara bayılıyor hele buğday çorbasına dayanamıyor 3 kasecik falan içiyor. Bide tost. Kahvaltıda sadece tost yemek istiyor. Hatta uyanır uyanmaz " Toşşşşşş " diye mutfak dolabını açıp tost makinesine saldırıyor. Her çocuk gibi köfteye bayılıyor. (şu yazacağımı doktora utancımdan söyleyemedim. Köfteci Ramizde 1 porsiyon köfteyi lüpleyi üstüne 300 cc lik ayranı götürüyor. Zaten oradaki garsonlar Gazihanı 2 metre uzaktan tanıyorlar. Valla zorla çağırıyorlar çocuğu. Ciddi söylüyom)

Salata yemeyide çok sever doktor bey,(doktorun garip bakışları karşısında ) ince ve masum bir ses tonuyla " gerçektennn " diyebiliyorum.

Bu durum karşısında sazı eline alıyor doktorumuz ve başlıyor söylenmeye:

1-TV karşısında yemek yedirmek yok,

2-Porsiyon sayısı düşecek

3-Hızlı hızlı yedirmek yok

4-Abur cubur yedirmek yok

Kilosu yaşıtlarından çok fazla, sınırın çok çok üstündesiniz, boyunuz 2 yaşında olan bir çocuğun olabileceği en üst sınırda. Boyu kilosunu kurtarıyor diye sevinmeyin diyerek bizi güzelce okşadı.

Adam haklı haklı olmasına da ben ne yapayım yiyo anacım yiyo. O saydığı maddelerden sadece 1. maddesini yapıyoruz oda bilerek değil yemek masamızın karşısında Tv var da o yüzden. Tamam bundan sonra yemek yerken kapatıveririz.

Hal böyle oluncada soracağım sorular aklımdan uçup gidiverdi. Sadece tuvalet eğitimini sorabildim onuda sormaz olaydım. Kendi ağzımla yakalandım.

Ben: Dr. bey tuvalet eğitimine başladım. Kakayı söylüyor daha çişe geçemedik. Asıl sorun gece çişi?

Untitled from yasemin aktug on Vimeo.

Dr: Gece çişi derken?

Ben: Gece süt içiyor ya bezi hep dolu oluyor sabaha kadar, gece uykudan sık sık uyandırmalımıyım?

Dr: Gece hala süt mü içiyorsunuz?

Ben: Eee evet. Uyanıyor ve süt istiyor.

Dr: Ne kadar süt içiyor?

Ben: Genelde 2 biberon. Biri yatarken, biri gece uyanınca ama bu aralar sabaha karşıda istediği oluyor :((

Dr: ???? Ben size ne diyeyim bakışı. Gece sadece yatarken süt vermeniz yeterli artık gece beslenmesinin bir yararı yok. Gece 12' de bir kere çişe kaldırın.

Kısa, net ve sert bir cümle ile doktor kontrolümüz bitti. ( Haaa 3 kişinin zor zabtetmesiyle de aşımızı olduk.)

Karı koca kös kös dışarı çıktık. Sonra ikimiz aynı anda Gazihan'a dönüp "Duydun mu Gazihan" dedik.

Hülya&Tuna Buluşması

2010-08-11T13:56:00.000+01:00

Yaz geldi rehavet çöktü. Koskoca bir temmuz ayı geldi geçti, ağustos ayını yarıladık olduk ben daha ancak temmuz ayında yaşadıklarımızı yazacağım.

Temmuz ayında neler neler yaşanmadıki. Bunların başında Hülya&Tuna buluşması geliyor.Her buluşmamızda bizim veletlerin ne kadar büyüdüğüne şahit oluyoruz. Bedenleri değişsede alışkanlıkları değişmedi :)

Buluşma mekanımız olmazsa olmazımız Konyaaltı sahili. Geçen sene buluştuğumuzda biraz denize giriyorduk, sonra biraz tıkınıyorlardı ve horul horul uyuyorlar bizde sohbet ediyorduk. Bu sene nerdeeeee sohbet etmek. Hatta sohbet etmeyi bırak aynı yerde bile durmamız mümkün olmadı. Biri denizde biri karada, biri kaydırakta biri salıncakta, biri ağlar biri bakar modundaydık. Biraraya geldiğimiz zamanlarda da komşunun tavuğu komşuya kaz görünürmüş misali birbirlerinin oyuncaklarına göz diktiler. Birinden biri oyuncağı alınsa kıyametler koptu. Tamam tamam Hülyacım itiraf ediyorum daha çok Gazihan kıyameti kopardı:))

Gürültülü patırtılı bir o kadar keyifli 2 buluşmanın komik fotoromanları ve videoları aşağıda.

İyi seyirler.

Gazihan Tuna'nın dedesinin simit büfesine göz diker

Bunu farkeden Tuna hemen olaya el koyar
" o benim dedemin büfesi " dercesine pohaçayı ballandıra ballandıra yer.

Gazihan bu duruma çok içerler. Minik dev adam intikam planları kurmaya başlar.

Annesinin Tuna için yaptığı "Tunişko cupcakeleri" ile intikamını almaya başlar.Tuna daha cupcakelere elini uzatamadan Gazihan cupcakeleri yemeye başlar.

İntikam tatlı gelmiştir ve Tuna'nın doğum günü mumuna da el atar.

Doğum günü sahibi Tuna mumu üfleyen Gazihan from yasemin aktug on Vimeo.

Sonra Tuna ve Hülya Gazihan'ın doğum gününde ziyarete gelir.

Tuna Gazihan'ın oyuncakları ile oynarken Gazihan hala daha simitlerin intikamını almanın peşindedir :)

Böyle intikam peşinde ye ye ye nereye kadar değil mi? Yedikleri yakmanın ve birazda kankayla oynama zamanı.

Hoppaaa from yasemin aktug on Vimeo.

Not: Gazihan'ın elindeki oyuncaklar Tuna'nın. Yani komşunun tavuğu:)

Bu arada bizde fırsat buldukça oğlanları çekiştirdik Hülya ile. Seneye kimbilir neler yaşaayacağız dedik. Sonra 2 çocuklu olursak halimizin ne olacağınız düşündük.

2 çocuklu olursak odanın savaş alanına döneceğine kanaat getirdik.
Günün sonunda Hülya ve tuna Gazihan için aldıkları doğum günü hediyesini verdiler. Kitaplar şu an favorimiz. Kıyafeti seneye yaza giyeceğiz inşallah.

Bir sürü İlklerrrrrr

2010-07-06T18:45:00.000+01:00

Oğlum şunun şurasında 11 gün sonra 2 yaşını dolduracak. Ben hala tembellik yapıp son 1 ay içinde yaptığı bir sürü İLK'i daha yeni yazacağım. Nerden başlasam acaba???

- Beni en çok düşündüren EMZİK aşkımız hiç beklemediğim bir şekilde bitti. 1,5 ay'dır emzik olayı tarihe karıştı.

Kayınpederimin vefatı sırasında, 2 ev arasında gidip gelirken, emziği evde unuttuğumuz bir gün sabahtan akşam yatana kadar hiç emzik almadı. Gece uykusuna yatarken "kesin ister" dedim, onuda istemedi. Ertesi gün çantama attım emziği. İstediği anda verecektim, çünkü emzik bıraktırmakla uğraşacak durumda değildim, ama istemedi. Böylelikle biz hiç çaba sarfetmeden emzik olayı sona ermiş oldu. Gazihan 18 aylık iken bıraktırma çabasına girmiştim hatırlarsanız ve Dr'umuz 2 yaşından önce olmaz demişti. Haklıymış.

-Biz annelerin bir diğer en büyük kabusu tuvalet eğitimi. "Maşallah" deyin tuvalet eğitimimiz de gayet güzel gidiyor.

Tuvalet eğitimini annem başlattı. Klozete oturağını koyuyorum ve gün içinde sık sık " kaka var mı? ", " hadi gel çiş yapalım " diyorum ve hiç itirazsız geliyor, oturuyor kaka yok ise mutlaka çiş yapıp kalkıyoruz. Eğer kaka yaptıysa " bye,bye " deyip sifonu çekiyor.

Veeee dün yani 05-07-2010 tarihinde yanıma geldi ve " kaka " dedi. İlk defa ben söylemeden tuvaleti olduğunu belirtti.

Zaten 2 gündür bezine kakasını yapmaya başlayınca ağlamaya başlıyor ve rahatsız oluyordu. Bende " olsun annecim hiç önemli değil,gel geri kalanını tuvalete yapalım " deyip tuvalate oturtuyordum. Çişini de kendisi söylemeye başladı mı bu iş tamamdır. Darısı başınıza.

- Ay bu çocuk konuşmayacak derken emzik olayı bittikten 10 gün sonra kelimeler de dökülmeye başladı.

Kakti = Kalk
Annnii = Anne
Açti = Aç
Yaniiy = Yanıyor, yandı
Süü = Su
Şüt = Süt
Yatti = Yat, yatalım
Otuy = Otur
Okuy = Okul
Kokuuuu = Korktum
Kamiiyy = Kamyon
Toşş = Tost

Bu aralar iki kelimeli cümleler bile kurmaya başladı.

Annii nennen = Anne yatalım

-İlk havuz deneyimini yaşadı. Geçen ay eşimin 2 günlük tatili için otel'e gittik. Orada çok keyifli vakit geçirdik.

Ayrıntılarını Annelerin Dünyasında yazdım. Çocukla otel tatili ayrıntıları için bir TIK.

Önce havuza girmekde tereddüt etti. Sonra çıkmamak için avaz avaz bağırdı.

Miniclup'te çılgınca dans etti. Birsürü yeni arkadaş edindi. Oyuncaklarını paylaşmamak kaydıyla arkadaşlığını sürdürdü.

İşte böyle.

11 gün sonra 2 yaşında küçük dev adamımla yeni maceralarımızda buluşmak üzere.

Hoşçakalın.

En Acı İlk

2010-06-15T12:41:00.000+01:00

Zor bir yazı olacak benim için. Çünkü acımız hala çok taze. Kafamda yazacak o kadar çok şey biriktiki onları yazabilmem için önce bu zor yazıyı yazmam gerekiyordu.

Hiç düşüneniniz oldu mu "Gazihan adı nereden geldi" diye bilemiyorum ama yazımın konusu tamda bu soruda başlıyor.

Hamile kaldığımı öğrendiğimiz ilk günden beri hep bir kız çocuğum olsun istemiştim. Ya erkekse korkusu ile 19. haftaya kadar cinsiyetini öğrenmek istemedim. Bana kalırsa doğuma kadar öğrenmeyecektim ama kendileri ben buradayım dedi. Kayınpederim ise şiddetle erkek torun istiyordu. Her görüşmemizde " kız ise yanıma gelme"diye takılıyordu.

İşte 19. hafta kontrolümüzde istem dışıda olsa cinsiyetini öğrenmiş bulundum. Bir oğlumuz olacaktı. Kısa süreli bir şok yaşadıktan sonra sanki yıllardır oğlan anasıymışım edasıyla karnımı okşayıp "oğlum" diye sevmeye başladım. Ama ortada bir sorun vardı. Bugüne kadar hiç oğlan ismi düşünmemiştim. Kız olursa "Elifsu" oğlan olursa ?????? koca bir soru işaretiydi. Kısa süreli ,ben bu çocuğun adını ne koyacağım diye düşündükten sonra kararımı vermiştim bile. GAZİHAN. Adını Gazihan koyacaktım. Kayınpederimin adı "Gazi" babamın adı "Hasan" ,kendi babamdan biraz harf çıkarıp kayınpederimin adına ekleyiverdim. Bulduğum ilk andan beri çok hoşuma gitti. Her iki babamda hiç beklemiyorlardı böyle birşey. Hem çok sevindiler hemde çok şaşırdılar.

İşte Gazihan'ın isim babası, biricik büyükbabası 22 Mayıs tarihinde aramızdan ayrıldı. Aşağıdaki görmüş olduğunuz güzel ve mutlu fotoğraf malesef mazide kaldı.

15 mayıs tarihinde beyin kanaması sonucu 1 hafta yoğun bakımda kaldı. 1 gün servise çıktı. servise çıkar çıkmaz Gazihan'ı götürdüm yanına. Gazihan'ı görünce " Işığım mı gelmiş beni görmeye" dedi. Biraz yanında kaldık sonra Gazihan el salladı, öpücük gönderdi büyükbabasına.

Meğer son gönderdiği öpücükmüş,meğer gerçekten el sallamış büyükbabasına.

Ertesi gün tekrar ziyaret için hastaneye gittiğimizde babam fenalaşmış ve yoğun bakıma tekrar kaldırmışlardı. Gazihan'ı kafeteryada kendi annemin yanına bıraktım ve yoğum bakımın oraya indim. Eşim, eltim ve abim perişan bir halde bekliyorlardı. Benim gitmemle doktorun çıkıp acı haberi vermesi bir oldu. O dakikaları uzun uzun yazmak istemiyorum. Ben yukarıya çıktım kayınvalidem bir umutla bana baktı ama ben birşey söyleyemedim ve Gazihan'ın yanına oturdum. O uslu uslu duran çocuk birden yere indi sanki etini burkmuşuz gibi avazı çıktığı kadar bağırıp ağlamaya ve ordan oraya koşmaya başladı. Annem zaptetmeye çalıştı ama ne mümkün attı kendini yerden yere. ben annemin yanına gittim ve babamı kaybettiğimizi Gazihanı eve götürmesini söyledim. Sonrasını tahmin edebilirsiniz.

Babamı cumartesi akşam üzeri kaybettik. Cenazesi pazartesi günü yapıldı. Pazar akşam annem Gazihan'ı kayınvalidemlere getirdi. İçeri girer girmez babamın hep oturduğu bir koltuğu vardır, oraya gitti orada oturan kayınvaldemi kaldırdı ve koltuğa bir güzel oturdu.

sonra bizi çok şaşırtan ve aslında olayların ne kadarda farkında olduğunu gösteren bir hareket yaptı. Hemen koltuğun yanıbaşındaki masada duran babamın tüm torunlarıyla çekilmiş fotoğrafını aldı ve 10 dakika falan gözünü kırpmadan fotoğrafa baktı. Ve arada bir de fotoğrafta babamı işaret ederek "ıııhhhh" diye mırıldandı durdu.

Camide ise sürekli kucağıma gelip yakamda duran fotoğrafa baktı baktı, sonra kafasını omzuma dayayıp durdu. Kendi acımı bir tarafa bırakıp oğlumun aslında ne kadar etkilendiğini ve ölümle bu kadar erken yaşta tanışmış olup herşeyin farkında olmasına şaşırdım kaldım.

Aradan bir hafta geçtikten sonra bizi yine şaşırttı. Bir akşam oturuyoruz. herkes cep telefonlarını vitrinin oraya koymuş 10'a yakın cep telefonu sıra sıra orada duruyordu. Gazihan gitti önce kayınvalidemin cep telefonunu aldı götürdü kendisine verdi, sonra görümceminkini, sonra babasınınkini vs vs. sonra kayınpederimin cep telefonunu aldı etrafına şöyle bir baktı sonra bir elinde cep telefonu,bir eliyle "sahibi yok" anlamında elini açtı. Ve " ııhhhh" "ııhhhh" diyerek etrafta dolaştı dolaştı gitti babamın koltuğuna koydu cep telefonunu.

Konuşamıyor olması hiçbirşeyi anlamıyor anlamına gelmiyormuş. Meğer en başından beri anlamış büyükbabasının yokluğunu.

Kayınpederimin yokluğu beni üzüyor ama beni çok daha üzen birşey var oda Gazihan'ın onu yakından tanıyamayacak olması.

Babam Atatürk hayranı ve aşığı bir insandı; Atatürk'ü birde babamın ağzından dinlemesini ve öğrenmesini isterdim.
Türkçe'yi mükemmel kullanırdı yabancı sözcük ve kısaltmalardan nefret ederdi. Keşke tanısaydıda öz Türkçemizi ondan öğrenseydi.

Keşkeler hiç bitmeyecek.

O saygıdeğer ve güzel insan uzun yolculuğuna çoktan çıktı.

Seni çok özleyeceğiz babacığım. Huzur içinde uyu.

Annelerin Dünyası'nın Yeni Yüzü

2010-06-09T13:31:00.000+01:00

Annelerin Dünyası her geçen gün büyüyor, büyüyor,büyüyor. Eee büyürkende değişiyor. Yepyeni,capcanlı bir site ile karşınızdayız. Merak mı ediyorsunuz o zaman kocaman bir TIK.

Önemli Olan Karnında Değil Kalbinde Büyütmek

2010-05-08T09:25:00.000+01:00

Bir gülüşünle dünyamı değiştiren yüzün hiç solmasın.

Hayat sana hep güzellikler getirsin bi tanem. Herşeyin en iyisi senin olsun. Mutluluğun denizdeki köpükler kadar çoook, üzüntülerin sabun köpüğü kadar az ve hafif olsun.

O güzel ellerin hep iyi insanlara Merhaba desin.
Ömrün boyunca güzel şeylere imza atsın.

Sen benim herşeyim birtanecik tatlı bebeğim olarak kal daima.
Ama herşeyden önemlisi sağlığın sıhhatin yerinde olsun.Gerisi nasıl olsa olur. Seni çoook ama çoook seviyorum.Sen sağlıklı, mutlu, huzurlu bir birey ol bana her zaman Anneler Günü.

İnsan sevgisi, değeri bir güne sığdırılamaz. Sadece o gün hatırlanılıp hediyeye boğulmanın ne anlamı var ki. Sizlerde aynı fikirdeyseniz bir anne olarak, herşeyden önemlisi bir insan olarak çocuğunuzun sağlığı herşeyden önce geliyorsa(ki mutlaka öyledir) bu sene farklı bir hediye verin.

Nehir'in sağlığına kavuşması için sizde destek olun. Nehir'in annesine verebileceği en güzel hediyeye sizde katkıda bulunun.

Bütün kadınların, annelerin,anne adaylarının, anne aday adaylarının, bebeğini karnında değilde kalbinde büyüten tüm annelerin anneler günü kutlu olsun.

3,5 Gün

2010-04-26T16:17:00.000+01:00

3 günlük tatil bizim için daha doğrusu benim için 3 günlük bir maraton gibiydi. Mutfakta en uzun süre kalma rekorunu kırmış olabilirim.

Bakın şu 3,5 günde neler neler yapmışı(m)z.

22 Nisan 2010 öğleden sonra

Oğlan uyurken girdim mutfağa 23 Nisan'a yapmam gereken pasta,kurabiye ve cheese kek'in ana malzemelerini pişirdim ki ertesi güne sadece süseleme ile uğraşabileyim diye. Akşam iş çıkışı babamız geldi, evde hazırladığım sandiviçleri aldık dooooğrrrru parka.

Oğluş ve sevgili oynadı ben oturdum keyif yaptım. Bir yandan onlara baktım, bir yandan dergi okudum, bir yandan fotoğraf çektim derken 2 saat geçmiş, hava kararmak üzere. Eeee karnımızda acıktı. Çıkardım görmüş olduğunuz tavuklu sandiviçlerimizi afiyetle yedik

Tam eve gitmek için toparlanıyoruz, Gazihan ayran içmek için masaya doğru hızla geldi, gelmesiyle ağlamaya başlaması bir oldu. Ne olduğunu anlayamadık. Sonra ağlaya ağlaya parmağını gösterdi. Kıymık batmış kuzuma. Nasılda batmış hain kıymık dobiliğimin barmağına. Ben parmağını tuttum, babamız kıymığı çıkarmaya çalıştı. Çok kolay olmasada çıkarmayı başardık. Epey bi göz yaşı akıttıktan sonra evimizde döndük.

23 Nisan 2010

Sabah erkenden kalktım bir yandan bayram bir yandan yetiştirmem gereken 2 pasta, 1 cheese kek, 20 adet kurabiye vardı.

Ama herşeyden önce oğlumun mutluluğu geldiği için atladık bisikletlerimize önce Cumhuriyet Meydanında saygı duruşunda durduk, sonra İstiklal Marşını söyledik, sonra simitçide kahvaltı yaptık sonra bastık pedala doğru Stadyum'a.

O kadar kalabalıktı ki stadyuma giremedik. Bizde stadyumun etrafında kurulan kermesde dolaştık biraz, biraz park-bahçe yaptık, bol bol toprak oynadık oğluş'un uyku saatine yakın eve döndük.

Babamız Gazihan'ı uyutmaya gitti, bende münasip bir yerlerime motoru takıp mutfağın yolunu tuttum.Akşama kadar mutfakta son sürat çalışıp Barbie bebek pastasını, Marlboro pastasını ve elbise şeklinde ki kurabiyelerimi bitirdim. Pastaların merak edenler bir TIK

Barbie bebekli pasta çocukluk arkadaşımın kızınındı. Dolayısyla bizde davetliydik. Çok eğlendik Gazihan bizi hiç üzmedi. Hatta uzun bir süre çocuk odasından yanımıza bile gelmedi.Genelde onlara bakıp kendince bişeyler anlattı ya da Nisan'ın mutfak setiyle oynadı. Doğum günü sahibi kız olunca oyuncaklarda ona göreydi. Çocuk grubuda 4-6 yaş arası idi. Bi baktım bizimkide herif olmuş da aralarına girmiş.

24 Nisan 2010

Bir gün önce gez toz- pasta yap- gez toz şeklinde geçince ev bir savaş alanına dönmüş gibiydi. 25 nisan'a kahvaltıya misafirim gelecek olunca da Gazihanla beraber temizlik olayına giriştik. Allahtan Gazihan bebekliğinden beri temizlik yapmam konusunda beni hiç üzmedi. Hatta sürekli destekledi :) Tabi öncesinde etrafı batırması gerekiyordu :)

O elektirik süpürgesini itti ben süpürdüm, bi ara o süpürdü ben seyrettim. Sonra balkonları yıkadık. En sevdiği kısımda bu balkon yıkama olayı.

Sonra beraber mutfağa girdik önce bir liste hazırladık neler yapabilirize baktık. Beraber bir cheese kek daha yaptık. Sonra uyku vakti geldi onu uyutma bahanesiyle bende yarım saat k.çımı dinlendirdim. Uyuduktan sonra tekrar mutfağa döndüm.

Alt tarafı kahvaltı niye 1 gün öncesinden hazırlanıyorsun diyenler olabilir. Cevaplardan 1.si aşağıda göreceğiniz fotolar, 2.si bu kadar şeyi bir gün önceden hazırlamam lazım çünkü akşama birde tiyatro sıkıştırdık.

Gazihan'ı halasına postaladık çok keyifli bir tiyatro izledik, sonra birşeyler içtik ve eve geldik, Nihayet. O da ne!!! Saat gece yarısı olmuş yapacak yığınla iş var. 2'ye kadar masayı kurdum son hazılıkları yaptım.

Bu defa ki kahvaltım değişik oldu. Çünkü açık büfe şeklinde hazırladım. toplam 11 kişi olunca 2 masa kurulunca yiyecekleri masalara paylaştırıp masanın kullanım alanını daraltmak hoş olmaz diye masaya sadece peynir zeytin gibi ana kahvaltılıkları koydum. Konsola da aşağıda görmüş

olduğunuz yiyecekleri.

Bayatlamayan Poğaça

Bu güne kadar hiç tarif yazmamıştım blogda. Bu da bir ilk olsun. bayatlamayan Poğaça Tarifini almayan kalmasın huuuuu

1 paket yaş maya

1 su bardağı ılık süt

1 su bardağı ayçiçek yağı

2 yemek kaşığı toz şeker

1,5 tatlı kaşığı tuz

1 şişe soda

aldığı kadar un

İç Malzemesi İçin ben peynir ve maydanoz kullandım

Yaş mayayı ılık suda ılık sütün içinde toz şekerle birlikte eritin, kalan malzemeleri koyup hamur haline getirin. 45 dakika kadar mayalandırın. Malzemeleri içine koyup beze şekline getirin. üzerine yumurta sarısı sürüp fırına verin. 180 dercede pişirin.

Afiyet olsun.

Peynirli Ekmek

Makarnalı Börek

Cevizli Ekmek (kendim yaptım)

Semiz Otu Salatası

Patlıcan Salatası,

Biber kızartması, Avakado Salatası

Çikolatalı Cheese Kek
Ve son.

Sorulamayan Sorular ve 21. Ay Kontrolü

2010-04-21T20:40:00.000+01:00

21 aylık olduk bile. 3 ay sonra 2 yaşında olacak. İnanamıyorum.

Dün 21. ayda yapılacak olan MMR aşımızı yaptırmaya doktorumuza gittik. Tabi en son 3 ay önce gördüğü içni rutin kilo boy ve diğer kontrolleride yaptı doktorumuz. Valla dün ki doktor ziyaretinden hiçbirşey anlamadım.
Soracağım bir sürü soru vardı ama hiçbirini yok yok sadece bir tanesini sorup geri döndük. Neden derseniz , nedeni Gazihan'ın ortalığı yıkması, aşı ve benim şaşkınlığımdan kaynaklandı.

Rutin kontroller yapılmaya başladı ağzı kulakları, karnı, göğsü dinlendi, sıra geldi boy-kilo ölçümüne. Ama benim Dana boy cetveline sığmadı.Onun için normal yani şu ayakta duran boy ölçen ve kilo tartan alette ölçüm yaptık. Biraz zor oldu. Canı acıyacak sandığı için durdurmakta zorlandık, ama sonra mutlu sona ulaştık.

En son yani 3 ay önce gittiğimizde 87 cm 14,800 gr idi. Şimdi ise 95 cm ve 17 kilo olmuşuz. Zaten son 1-2 aydır kaldırmakta çok zorlanıyordum. Sevgili Hülya da geçen buluşmamızda bi kaldırmayı denemişti o aklıma geldi birden :) Allahtan doktorumuz beklediğim tepki vermedi. Yine azar işiteceğimi sanmıştım. Sanki çocuğu zorla yedirip mengenede boyunu uzatıyorum ya. Kilo olarak 2 yaş kilosunda, boy olarak 2,5 yaş boyunda olduğunu ama kilosu ve boyunun orantılı olduğunu söyledi. Sonuç itibari ile Gazihan büyüdüğünde (Allahtan nasip ederse) kapılardan falan sığamayacak görünüyormuş. Ama o benim yinede küçük kenem. Evdeyken bana normal geliyo ama dışarıya çıktığımzda anlıyorum aradaki farkı. Özellkle de parkta.

Bizim milletimiz bişeyleri yarıştırmayı pek sever ya. Bizimki parkta koşturup oynuyo , yanında da bi oğlan çocuğu, aynı boydalar ama çocuk bıdır bıdır konuşuyor. Babası evet, evet babası genelde anneler yarış yapar ama bu defa babalarda başlamış yarıştırma işine. Neyse çocuğun babası "aaa sizinki konuşmuyor mu?" dedi. Bende "yok daha konuşmuyor" dedim. "aaaa geç kalmış bi doktora falan götürdünüz mü ?" dedi. Biliyorum iyi niyetinden ama bu sorulardan o kadar sıkıldım ki. Bende daha erken, 2 yaşını bi doldursun deyince adam bi durakladı. İlk başta sorması gereken soru birden aklına geldi. "Kaç aylık?" Bizimki 20 aylık onunki 26 aylıkmış. Bana dönüp "pardon aynı boyda olunca akranlar sandım" dedi.

Bu durumla yaşamayı öğrendim. Bu benim için bir övünç kaynağı asla olmadı. Beni tek endişelendiren yaşından büyük olduğu için ilerde yaşayabileceği sorunlar. Hep sen büyüksün, sen abisin muamelesi görecek olması beni düşündürüyor. İşte bu boy-kilo olayı arkasından aşı olması ve Gazihan'ın avaz avaz bağrıp ortalığı aya kaldırmasından dolayı soracağım sorular aklımda eve döndük.

Oysa

Tuvalet eğitimini nasıl ve ne zaman yapmalıyım?

Tv'ye olan düşkünülüğü normal mi?

Sakatat yedirmeye ne zaman başlamam gerek?

Oyun konusunda yetersiz mi kalıyorum acaba?

Ya da yaşından büyük oyunlar mı oynamaya zorluyorum?

Bunun gibi sorular vardı kafamda.

Sorudan ziyade bu yaşlarda çocuklara nasıl davranılır, neler yapmalı, neler yapmamalı gibi genel bir konu konuşmayı hedeflemiştim.Ama sadece sünnet ne zaman yaptırmalıyızı sorabildim. "Bir problem yoksa 7 yaşında" dedi. Bana kalsaydı ben doğar doğmaz yaptıracaktım ama olmadı. Ya da önümüzdeki ay düşünüyordum o da kaldı.

Doktorumuzun söylediğine göre sünnet ya 2 yaşından önce (bir problem varsa) ya da 7 yaşından sonra yapılmalıymış. 2-7 yaş arasında yapılırsa kaybetme korkusu yaşama riski yüksekmiş.

İşte sorulamayan sorular, akla takılan konularla 21. ay kontrolümüz böyle geçti.

LoVe SToRY

2010-04-18T20:00:00.000+01:00

Emre: Sana çiçek aldım
Defne: Ihhhh

------------------------------------------------------------------------------------

Emre: Çiçek işe yarar demiştin, almadı çiçeğimi ?!!!!!

Defne: Arkasını döner ve gider

-----------------------------------------------------------------------------------

Gazihan: Ben çiçek versem kabul edermi? düşüncesi ile Defne ve Emre'nin yanına gider.

------------------------------------------------------------------------------------

Gazihan: Çiçeği Defneye uzatır, "Senin kadar güzel değil ama"

-----------------------------------------------------------------------------------

Defne: " çoook teşekkür ederim"

------------------------------------------------------------------------------------

Bu duruma bozulan Emre "Bırak o çiçeği" diyerek Defne'nin yanına gider.

Defne: "Yaaa o benim" der.

------------------------------------------------------------------------------------

Hırsını alamayan Emre " at o çiçeği dedimmmmm" der.

Defne: "Hayırrr onu Gazihan verdi" der.

------------------------------------------------------------------------------------

Emre intikam almaya kararlıdır.

"görürsün sen" diyerek Gazihan'ı aramaya koyulur.

Gazihan "hehhe saklandım" diyerek bir ağacın arkasına saklanır.

------------------------------------------------------------------------------------

Ama Emre onu kıskıvrak bulur.

------------------------------------------------------------------------------------

Defne bi çözüm yolu bulmak için emreyle konuşmaya gider.

Defne: "Emre rahat bırak bizi" der.

Emre: "Bir şans daha ver" diye Defne'ye yalvarır.

Ama Defne seçimini yapmıştır.

------------------------------------------------------------------------------------

Veeeee

Tv Nasıl Seyredilir Gazihandan Öğrenin

2010-04-07T21:07:00.000+01:00

Anası Çalar Oğlu Oynar

2010-04-01T08:25:00.000+01:00

Kulaklarınıza verdiğim geçici rahatsızlıktan dolayı özür diler mıuhteşem bir görsel şova davet ederim.

Haydi anneler alın çocukları yanınıza, Sizi piste davet ediyorum.

Dökülmeyen kurt kalmasın.

İlk Kelimeler

2010-03-30T16:46:00.000+01:00

Herkesin merakla beklediği, " aaaa , daha konuşmuyor mu? , geç kalmış, aayy benimki o yaşalarda şöyle konuşurdu... " gibi laflardan bıkkınlık geldi. Ama bizim kene'nin umrunda mı, değil. Hala lagaluga yapıyor. Arada bazı kelimeleri çıkarıyor.

İşte ilk kelimelerimiz

"Annnee" ( 2 kere üstüne basa basa söyledi. Öyle sevindim öyle sevindim ki anlatamam. Tekrar söylemesi için çok ısrar etmiş olacağımki bir daha anne dediğini gören duyan olmadı)

"Arrrda" Eltimin oğlu'nun adı. Ama sadece onu görünce söylüyo.

"Ça(ğ)aaannn" Görümcem'in oğlu'nun adı. Çok tatlı söylüyo.

Bu aralar " ABA" diyoruz. Kime derseniz. Bana. Mutfakta ya da ondan uzakta herhangi bir yerdeysem "Aba" diyerek yanıma geliyor.Ne yapalım anne diyene kadar idare edeceğiz.

Babamıza da çok güzel Baba diyordu ama bu aralar ona da "Dede" diyoruz. Çocuk arada ki yaş fakını anladı sanırsam :) Çok değil sadece 8 yaş fark var ama. Çocuk işte.

Bugün Ne Pişirsem?

2010-03-30T13:51:00.001+01:00

Annelerin Dünyasında bu hafta birbirinden lezzetli yemek tarifleri var. Benim meşhur Buğday Çorbası tarifimi okumak için bir TIK yeter.

www.kekdekor.com

2010-03-23T20:40:00.000Z

Evet nihayet com'lu sitem bitti. İstediğim gibi sade ve güzel oldu. Bir tek müzikler değişecek hala daha müzik arayışı içindeyim. Fransız melodileri iyi olur diye düşünüyorum.Hoşunuza giden siteme uygun olabilecek müzik önerilerinizi bekliyorum. Tabi site hakkında ki görüş ve önerilerinizde benim için çok önemli. Eksik-gedik, iyi-kötü ne var ne yoksa söyleyin lütfen.

Veee http://www.kekdekor.com/ remen açılmış bulunmaktadır. Hayırlı uğurlu olsun.

Aşağıda kekdekor için çektirdiğim fotoğraflardan birkaç tanesi. Malesef sitenin formatı gereği fotoğrafların sadece kafa kısımlarını koyabildik.

Sevgili Birben önlüğünde çekilmiştim ama malesef sitede gözükmüyor..

http://www.kekdekor.com/ gururla sundu.

ANA & OĞUL

2010-03-22T16:00:00.000Z

Bir oyun grubumuz olduğunu biliyorsunuz. Bu oyun grubunun anaları fotoğrafçı ve Antalya fotoğrafçılar derneğinden arkadaşlar.Arka arkaya doğum yapınca da ortak noktaları bir iken iki oldu ve çok da güzel oldu. Şimdi 15 günde 1 toplanıp çocuklar,fotoğraf,çay,pasta-börek,bol sohbet(çocuklar uyurken), bol muhabbetli vakit geçiriyoruz.

Geçen hafta Gülden'de toplandık hani şu ikiz olan minik canavarlar var ya işte onlarda. Gülden'e daha önce rica etmiştim kekdekor için bana profosyonel fotoğraf çekimi yaparmısın diye. İşte o gün evden güzel kıyafelerimizi topladık Gülden'e gittik. Çok keyifli çok yorucu bir stüdyo çekimi gerçekleştirdik. Çocuklar inanılmazdı. hepsini tek karede toplamak mümkün olmadı. Hiçbiri olduğu yerde durmadı biri otursa diğerleri ayakta herkes kendi aleminde. Birde fotoğrafçının arkasında çocukların dikkatini çekmek için çaba sarfeden maymuna dönen biz.Sonuç itabari ile güzel birer anı olarak kalacak hoş kareler ortaya çıktı.

Bu arada benim kekdekor için çektirdiğim olan fotoğraflarımda süper oldu. Onu şimdi paylaşmıyorum. Çok ama çok yakında http://www.kekdekor.com/ olarak süper bir site ile karşınızda olacağım. Com'lu adres aktif hale gelince açılışı haber vereceğim. Eee tıklarsınız artık.

Oğluşla benim zorlu çekmimden birkaç kare.

Oğluşun güldüğü tek kare.

yerim senin o göbeğini.

Sevgili arkadaşım Gülden'e çok ama çok teşekkür ediyorum. Ellerine sağlık bu çok ama çok güzel fotoğraf için.

Eskisine Ne mi Oldu?

2010-03-10T12:27:00.000Z

Yukarıda görmüş olduğunuz diş fırçası yeni diş fırçamız. Eskisine ne o olduğuna gelince, ucu yine b.oktan bir hikayeye dayanıyor.

Meraklandınız değil mi? Anlatıyorum.

*** Dikkat **** Hamileler,kalbi olanlar,tansiyon hastası olanar ve midesi hassas olanlar okumasın lütfen. :)

Her sabah yaptığımız gibi kahvaltıdan sonra dişlerimizi fırçalamak için banyonun yolunu tuttuk. Güzelce dişlerini fırçaladık. O sırada bende dişlerimi fırçalamaya koyuldum sonra ağzımı çalkalamak için lavaboya eğildim, eğilmemle sifon sesi duymam bir oldu.Bir baktım bizimkinin elinde diş fırçası falan yok.

" Nerde oğlum diş fırçan " dedim Klozeti işaret etti. Sizin anlayacağınız diş fırçasını atmış içine bi güzel de sifonu çekmiş. Bende hemen arkasından 2-3 kez daha çektim sifonu, diş fırçası biryerlere takılmasın, gitsin diye.

Aradan 2 gün geçti annemler geldi oturmaya.Kadıncağız tuvalete girdi. Büyük tuvaletini yapmış sifonu çekmişşşşş ve tuvalet taşmaya başlamış. Zavallı annem girdi, çıkmıyo tuvaletten. Merak ettim "anne ne oldu, iyimisin " dedim. " Böyle böyle oldu " dedi. Saat akşamın 9'u. Banyo'nun halini tahmin bile edemezsiniz. Paçamda Gazihan. Banyo'ya gireceğim diye ağlıyo.

Apartmanın alt katına yeni bir sucu taşınmıştı, bir umut aşağı indim. Şansımıza daha kapatmamışlar dükkanı. Adama durumu anlattım. "Utanıyorum ama banyo'nun hali pek değil, hiç iç açıcı değil " dedim. Güldü, " Bizim işimiz bu " dedi.

Neyse annem oğlanı aldı aşağılara dolaşmaya götürdü. Adamcağız klozeti söktü falan derken bizim diş fırçası meydana çıktı. Gerçi pek tanınacak halde değildi ama.

İçimden, al fırçala artık Gazihan demek geldi nedense.

Neyse sucu gitti sağolsun annem banyoya girdi 3 saat çamaşır sularıyla banyoyu dezenfekte etti.

Sonuç itibari ile yeni bir diş fırçamız var artık.

Kıssadan hisseye, bu çocuklar kaşla göz arasında iğneden ipliği geçiriyorlar ona göre.

Bizim de Oyun Grubumuz Var

2010-03-01T19:00:00.000Z

İşte Oyun Grubumuz

Çocuklar oyun oynasınlar, birlikte vakit geçirip eğlensinler, paylaşmayı, arkadaşlık kurmayı, öğrensinler diye buluşmalarımızı rutin hale getirdik. 15 günde 1 gün toplanıyoruz artık.

Oyun grubumuz tanıştırayım soldan sağa; Emre, Defne, Gazihan ve Elif.

Defne Gazihan'dan 1 ay küçük. Elif ve Emre ikiz ve Gazihan'dan 4 ay küçükler.

Okuyanlar bilirler karne zamanı diye bir yazı yazmış ve Gazihan'a arkadaşlık kurmada pekiyi notunu vermiştim . Notumu geri almak istiyorum. ZAYIF. Böyle giderse sınıfta bile kalabilir. Oyun grubu kurduk diye sevinirken Gazihan sorun çıkaracak diye endişeleniyorum. Hiçbir oyuncağını paylaşmak istemiyor, paçamdan ayrılmıyor, sürekli ağlamak için bahaneler yaratıyor, acayip kıskanç davranıyor. Bir çocukta istemediğim tüm davranışları oğlum sergiliyor ve ben bu duruma deli oluyor ve çok üzülüyorum. Arkadaşlarım sağolsunlar Gazihan'ın bu durumunu yeneceğiz endişenme, her buluşmamızda biraz daha alışacaktır diyorlar. İNŞALLAH.

Aslında sadece kendi yaşıtlarına böyle davranıyor. Kendinden büyükleri de bezdiriyor ama sevgiden. Onların da yanından ayrılmasını istemiyor, onunla oynamaları için bu defada onların paçalarını bırakmıyor.Ortası yok anlayacağınız.

Şimdilik tek çözümümüz daha sık birlikte olarak akranlarına alışmasını sağlamak. Başka bir fikri olan lütfen paylaşsın.

Buluşmadan önce Gazihanla uzun uzun konuşuyorum. arkadaşların gelecek, oyun oynayacaksınız vs diye. Ama nafile. Gerçi hakkını da yemeyeyim çocuğumun gitmeye yakın oynamaya başlıyor ama işi işten geçmiş oluyor.

Bu konuyu görümcemle paylaşıyordum şöyle huysuz böyle huysuz yeğenin diye. Hiç aklıma gelmeyen bir şey söyledi. Defne'nin bir abisi var, ikizler malum. Sonuçta evde onlarla ilgilenen ve birşeyleri paylaştığı 2. bir şahıs var. Gazihan'ın tepkisi çok normal dedi. Hiç bu açıdan düşünmemiştim. Biraz olsun rahatladım ve bu durumu çözebilme umudum arttı.

Neyse şimdi biraz eğlenelim

Oyun grubumuzdan kareler. . .

2010-02-05T16:28:00.000Z

Bu hafta Annelerin Dünyasında "Kargaya yavrusu kuzgun görünürmüş" adlı konu işlendi.Bakın kimler neler demiş.

2010-02-03T12:37:00.000Z

KEKDEKOR

Blog dostluğu bir başka oluyormuş. Neden mi? hiç görmemiş dahi olsak birbirimizi aynı dili konuşuyor aynı hisleri hissediyoruz. Bazen en yakın arkadaşımızdan daha yakın buluyoruz. Bir süre sonra merak eder oluyoruz birbirimizi. İşte Sevgili Birben de blog dostlarımdan bir tanesi. O kadar işinin gücünün arasında beni kırmadı ve bana özel mutfak önlüğü tasarlayıp dikti.

Bilmeyenler için söyleyeyim şu an evde çalışıyor ve adını KEKDEKOR koyduğum internet sitemden sipariş üzeri Butik Pasta yapıyorum. Bundan 2 ay önce kadar bir dükkan açmaya niyetlendim ve sevgili Birben'den önlük tasarlamasını istedim.Oda bana aşağıda görmüş olduğunuz harika önlükleri dikti gönderdi. Biraz korkaklıktan biraz evde ki hesabın çarşıya uymamasından geçici olarak dükkan işini askıya aldım. Ama PATİKO'nun hünerli ellerinden çıkmış harika önlüklerim var ve mutfakta asılı duruyorlar. Baktıkça dükkan açma umudumu kaybetmiyorum.

Sevgili Birben tekrar tekrar çoook teşekkür ediyorum. Emeğine yüreğine sağlık.

BÜYÜYEN SADECE GAZİHAN DEĞİL

2010-01-31T20:44:00.000Z

Zaman geçiyor herşey değişiyor şekil değiştiriyor. Zaten o doğduğundan beri sürekli bir değişim içindeyiz.

Gazihan'ın odası da bu değişimden nasibini alanlardan.

Daha karnımdayken oda arayışına girmiş mağaza mağaza dolaşmış hatta yetmeyip şehir şehir dolaşmış ama aradığımı bulamamıştım. Tabi bunda hamilelik hormonlarının etkiside büyük. Taktın mı takıyor duruma düşürüyor bazen. Neyse baktım ki gönlüme göre birşey bulamıyorum ee o kadar da mağaza dolaşmışım, herbirinin farklı özelliklerini beğenmişim, bende beğendiğim özellikleri kafamdaki modelle birleştirdim ve iyi bir marangozun yolunu tuttum. Ortaya aşağıda ki model ortaya çıktı. Herşey tam istediğm gibiydi birşey dışında. Yatak!!! Neden mi? Şu büyüyebilen modellerden yaptırdım ama 15 yaşına kadar falan kullansın diye 90 cm'e 1.90 boyunda yaptırdım. Devasa bir yatak çıkageldi. Moralim o kadar bozuldu ki anlatamam. Gazihan 2 aylık olduğu andan itibaren odasında yatırmaya başladık. Bebek karyolası şeklindeyken bile içine ben veya eşim girip yatabiliyorduk.

Derken oğluş 18 aylık koca herif oldu. Eeee oğlan büyür de yatak büyümez mi dedik. Ve yatağı büyük ebatına getirdik.Odasına da halıfleks döşettik.Buna en çok alt komşu sevindi:))) Ve karşınızda Genç odası.

Diyeceğim o ki. O zamanlar yatak çok büyük oldu diye hayıflanıp kendimi boşuna üzmüşüm. Şimdi Genç odamızda genç delikanlımla çok keyifli zaman geçiriyoruz.

TOYO TOYOTA

2010-01-26T20:55:00.000Z